Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΔΕΛΗΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ Μετά την «επιτυχία» του Αντόρνο να διδάσκει λέγοντας τίποτα, κάποιοι ευφυείς καθηγητές της φιλοσοφίας που υποχρεούντο να διδάσκουν αφού αυτό είναι το επάγγελμά τους, μπήκαν στον πειρασμό να τον ακολουθήσουν. Έτσι και φιλοσοφία δίδασκαν και δεν έλεγαν τίποτα, αφού αληθινά δεν είχαν κάτι αξιόλογο να πουν. Στο έργο τους λοιπόν θα θαυμάσουμε μνημεία ακαδημαϊκής πλήξης, ενός λόγου του τίποτα και νοημάτων χωρίς νόημα. Κάτι που είναι πολύ κοπιαστικό και ψυχοφθόρο για τον αναγνώστη και για τον συγγραφέα. Γιατί απ’ τη στιγμή που μπαίνει ο συγγραφέας σ’ αυτό τον σκοτεινό λαβύρινθο της νόησης δεν υπάρχει λύτρωση. Συγγραφέα ς: Α. Επιχειρούμε να διαγράψουμε* την πρόοδο που συντελείται στο εσωτερικό των «αρνητικών» ενεργοποιήσεων της διαλεκτικής, από τη μια μεριά, κι από την άλλη, να θέσουμε μερικά ερωτήματα προς την κατεύθυν...