ΣΟΒΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΠΕΡ. ΟΥΤΟΠΙΑ
ΣΩΒΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΟΔΙΚΟ ΟΥΤΟΠΙΑ
«ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» ΑΠΟ ΤΟΝ Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗ
Τα αποσπάσματα προς κρίσιν του κ. Μπιτσάκη θα παρουσιάζονται με χονδρά στοιχεία όπως εδώ.
Στην ΟΥΤΟΠΙΑ Μαΐου-Ιουνίου 2007, τεύχος75 σελ.165 και στο δημοσίευμα του κ. Ευτ.Μπιτσάκη «Το βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού: ένα μεταμοντέρνο ιδεολογικό υβρίδιο», στην σελ.175 περί ελληνικού έθνους αναρωτιέται ρητορικά: [γιατί στο βιβλίο δεν τίθεται το θέμα της διαδικασίας συγκρότησης του ελληνικού έθνους κι απαρχής της δημιουργίας εθνικής συνείδησης; Δεν συμφέρει μήπως να λέμε την αλήθεια; Πράγματι ποιά ήταν η σύνθεση του πληθυσμού στον ελλαδικό χώρο την εποχή εκείνη; Μωσαϊκό: Έλληνες, Αρβανίτες, Σλάβοι, Βλάχοι, Σαρακατσαναίοι, Εβραίοι κλπ. Κι ως ποιο βαθμό είχε διαμορφωθεί η εθνική συνείδηση σ’αυτό το μωσαϊκό; Πως εξηγείται ότι πολλοί απ’τους διάσημους ηγέτες της επανάστασης (Μποτσαραίοι, Κολοκοτρώνης, Σουλιώτες, Τζαβελαίοι, Κριεζώτης, Μιαούλης, Μπουμπουλίνα, Κουντουριώτης), ήταν Αρβανίτες; Ο Καραϊσκάκης είχε ρίζα βλάχικη. Οι Βλαχάβας, Ίσκος, Κωλέτης, Λασσάνης, Ολύμπιος ήταν Βλάχοι. Κι όμως όλοι αυτοί πολέμησαν μαζί με τους «Έλληνες», διότι είχαν ελληνική συνείδηση. Και οι «εθνικοί ευεργέτες», Αβέρωφ, Τοσίτσας, Ζάππας, ήταν όλοι Βλάχοι. Λοιπόν;]
Πιστεύω ότι το 2007 που εκδίδεται η εργασία αυτή, πρόβλημά μας δεν είναι αυτού του είδους ο σωβινισμός. Δεν νομίζω πως υπάρχει «αξιοπρεπής» φασίστας, ανά τον κόσμο και την Ελλάδα που πιστεύει ότι σήμερα υπάρχει κάποια καθαρή φυλή. Βέβαια όλη η φιλολογία αυτή περί μη καθαρότητας, που περιλαμβάνει ο κ. Μπιτσάκης στο έργο του πάρα κάτω, δεν είναι καθόλου πρωτότυπη ή επαναστατική. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται πια ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός. Η αριστερά δέχεται μια τέτοια προσεγγιστική ανάλυση αφού τα πράγματα είναι κάπως έτσι, χρησιμοποιείται όμως απ’τον ιμπεριαλισμό για να κατεδαφίζει κάθε μορφή αντίστασης απέναντι στη νέα τάξη, που ως βασική δομική αξία της κοινωνίας θέλει να βάλει το χρήμα.
Όμως από που αντλεί αυτή την «επιστημονική» βεβαιότητα ο κ. Μπιτσάκης για το φυλετικό ιδίωμα αυτών των αγωνιστών. Μήπως τους έχει κάνει εξέταση DNA; Για έναν επιστήμονα του κύρους του κ. Μπιτσάκη η επιστημονική ανάλυση αυτή «κυλά» στην αστειότητα. Και ο πιο αστείος είναι ο χαραχτηρισμός για τον Καραϊσκάκη που υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες. Κι αμέσως μετά μας πληροφορεί ότι αυτοί οι «αλλόφυλοι» και μαζί με αυτούς οι Εβραίοι, πολέμησαν με τους «Έλληνες», γιατί είχαν ελληνική συνείδηση, αναιρώντας έτσι τους προηγούμενους ισχυρισμούς του. Μα απ’ότι όλοι ξέρουμε από αρχαιοτάτων χρόνων συνιστούν έθνη όσοι έχουν την ίδια εθνική συνείδηση. Ποιός θα μπορούσε ποτέ να ελέγξει το DNA των λαών για να ορίσει τη φυλετική τους καθαρότητα και γιατί να το κάνει; Τονίζω ότι ο τρόπος που χειρίζεται το περί ελληνικότητας θέμα, είναι υπερβολικός.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα του κ. Μπιτσάκη, στη αρχή θα δώσω μιαν απάντηση ρητορική: Αν ο κ. Μπιτσάκης καλούσε τον Κολοκοτρώνη Αρβανίτη, εκείνους τους βίαιους καιρούς μπρoς στο «στράτευμα», την ώρα που ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης, σαν ιαχή είχε τη φράση «εμπρός ρε Έλληνες» κι όχι «εμπρός ρε Αρβανίτες», μπορεί ο Γέρος του Μωριά να έσερνε το γιαταγάνι του. Ακόμα μπορεί όλοι αυτοί οι ήρωες «να ήταν ότι ήταν» όμως ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να γνωρίζει πως αν ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» είναι κύβδηλος, το ίδιο ή περισσότερο κύβδηλοι, είναι οι χαραχτηρισμοί «Αρβανίτης», «Βλάχος», «Εβραίος» κλπ. Κανείς δε μπορεί να διαχωρίσει το DNA του Αρβανίτη, του Βλάχου από του Έλληνα, άσε πια το DNA του «Εβραίου» και όπως δέχεται ο ίδιος ο κ. Μπιτσάκης, απ’την αρχαιότητα οι λαοί της Μεσογείου, είναι λίγο-πολύ φυλετικά συγκεχυμένοι. Επίσης αφού στον αντισωβινιστικό του ίστρο παρουσιάζει όλους τους ήρωες του 21, Αρβανίτες ή Βλάχους, θα έπρεπε επίσης να μας πεί αν υπήρχαν και Έλληνες των οποίων η παρουσία να ένωνε αυτό το πολιτισμικό και φυλετικό αλαλούμ.. Κι όταν στο σώμα του «εν δυνάμει ελληνικού έθνους» ήταν κι Εβραίοι, ποιο ρόλο έπαιξαν για να μνημονεύονται. Άραγε πως ξέρει ότι ο Καραϊσκάκης δεν ήταν Βλάχος αλλά έχει ρίζες βλάχικες. (Εγώ έχω ακούσει ότι ήταν «Γύφτος» κι ότι Καραΐσκος σημαίνει Γύφτος). Ακόμα, πως μπορεί να ξέρει αν αυτός που χαραχτηρίζεται Αρβανίτης, δεν είναι φυλετικά πιο Έλληνας ή πιο Βλάχος από αυτόν που χαραχτηρίζεται Έλληνας ή Βλάχος. Επίσης πως ξεχωρίζει φυλετικά τους Εβραίους, αν δεν απατώμαι αυτοί τουλάχιστον δεν πρέπει να έχουν συγκεκριμένο DNA, αλλά θρησκεία (την εποχή της επανάστασης που τους αναφέρει δεν είχαν δική τους καθομιλουμένη γλώσσα, αλλά μόνο μια βιβλική γραφή η οποία δεν είχε φωνίεντα).
Δεν είναι αρκετή στον κ Μπιτσάκη η ελληνική εθνική συνείδηση, όλων αυτών των «αλλοφύλων», για να τους δεχτεί ως Έλληνες, την ώρα που αυτοί οι ίδιοι το υπέγραφαν με το ίδιο τους το αίμα. Φυλετικά εμείς κι Τούρκοι της Μικράς Ασίας, λίγο διαφέρουμε όμως είμαστε ότι επιλέγουμε. Άλλοι παρά τις σφαγές και την τρομοκρατία δεν τούρκεψαν, αυτοί που ήταν «ρεαλιστές» τούρκεψαν. Η συζήτηση περί φυλετικής καθαρότητας και φυλετικών «μειονοτήτων» σε μιαν εποχή που έχει λήξει, το να υποδαυλίζεται με τον πεφωτισμένο τρόπο που τη χειρίζεται ο κ. Μπιτσάκης, υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό που θέλει μοναδική αξία το χρήμα. (Όταν στη Μακρόνησσο κάποιοι βασανιστές ήθελαν να είναι «δημιουργικοί», έβαζαν τους κρατούμενους να λένε την λέξη «κριθάρι» κι όσοι την πρόφεραν «βλάχικα», δηλαδή Ελληνικά, κάπως σαν «κριθάρι» όπου τα δυο γιώτα ως βραχέα περιορίζονταν, τους λέγαν Βλάχους κι Εαμοβούλγαρους, άρα μη Έλληνες κι ήταν άξιοι βασανιστηρίων). Μήπως τώρα θα πρέπει να κάνουμε το αντίθετο; Μήπως πρέπει να απαξιώνουμε την ελληνικότητα για να είμαστε «προοδευτικοί» και αντίθετοι με τους φασίστες που καπηλεύονται άκριτα την ελληνικότητα; Μήπως πρέπει να κουτσουρεύουμε την ελληνική γλώσσα ή να την περιορίζουμε και να απωθούμε την ελληνικότητά μας στο βάθος κάποιου σκοταδιού για να είμαστε της προοδευτικής μοδας και αρεστοί;
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια πολυπληθής και πολυεθνής επικράτεια, όπου ο Σουλτάνος κυβερνούσε με περίσκεψη. Για την κρατική συνοχή, χρησιμοποίησε τον μουσουλμανισμό και την τουρκική γλώσσα. Δεν απαγόρευσε τα άλλα θρησκεύματα μα έβαλε όρους φορολογικούς για την ύπαρξή τους. Δεν απαγόρευσε την ελληνική γλώσσα, μα έβαλε το «χαράτσι», τον κατακεφαλή φόρο, σ’αυτούς που θα μπορούσε η ιστορία τους να τους «ορθώσει» σ’αναζήτηση ελευθερίας. Κι έτσι σε περιοχές που υπήρχε κάποιος πλούτος και καλλιέργειες, οι Έλληνες άρχισαν να μιλάνε Αλβανικά για να μην δίνουν χαράτσι. Αλβανικά, αφού η γλώσσα αυτή επιτρέπετο απ’τους Τούρκους γιατί οι Αλβανοί ήταν σύμμαχοί τους. Έτσι γεννήθηκαν πολλές ιδιόμορφες τοπολαλιές, τα Αρβανίτικα. Ενώ οι βλάχοι που είχαν μια λατινοελληνική τοπολαλιά την ενίσχυσαν περισσότερο. Αυτοί λοιπόν που μιλούσαν Αρβανίτικα είχαν Ελληνική συνείδηση γιατί ήταν Έλληνες, όπως κι αυτοί που μιλούσαν τα Βλάχικα. Ακόμα είχαν ελληνική συνείδηση και οι Έλληνες που μιλούσαν Τούρκικα στη Μ.Ασία μα είχαν χάσει την μητρική τους γλώσσα. (Οι περισσότεροι μικρασιάτες πρόσφυγες που ήλθαν στην Ελλάδα το 22 δεν μιλούσαν ελληνικά, όπως και οι Αρμένιοι, όμως οι τούρκοι τους ξεχώριζαν, αλλά και αυτοί μολονότι ήταν χριστιανοί λεχώριζαν μεταξύ τους).
Όταν οι Αλβανοί που ήταν σύμμαχοι των Τούρκων, αποχωρούσαν για την Ελλάδα, μετά από συμφωνία με τους Έλληνες επαναστάτες, έπαιρναν μαζί την κινητή περιουσία τους. Κάποιοι που ήταν χριστιανοί έμειναν. Το θέμα των χριστιανών Αλβανών και όχι των Αρβανιτών δεν δεν έχει λυθεί κι ούτε μπορεί ή χρειάζεται μια λύση. Σ’όλα τα βαλκάνια και την Μ.Ασία υπάρχουν Έλληνες που έχασαν την Ελληνική τους συνείδηση με τη βία, θα ήταν ανόητο να ψάχνουμε για να τους εντάξουμε σε μια Μεγάλη Ελλάδα. Όπως νομίζω ότι είναι ανόητο να ψάχνουμε το 2007 γι’απορροφημένους από την Ελληνικότητα μειονοτικούς που απέχτησαν την ελληνική συνείδηση και να τραβάμε νοητή γραμμή ανάμεσα σ’αυτούς και τους « Έλληνες», ακόμα κι αν αυτή είναι θολή ή σχεδόν σβησμένη, με τον τρόπο που το κάνει ο κ. Μπιτσάκης. Το πιο ανόητο όμως είναι να θέλουμε να απαξιώσουμε την ελληνικότητα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.
[Και το έθνος; Υπήρξε ελληνικό έθνος στην αρχαιότητα; Και υπάρχει συνέχεια ελληνικού έθνους; Εθνικιστές και χριστιανοί υποστηρίζουν τη συνέχεια. Άλλοι, συνήθως οι αριστερίζοντες, βλέπουν ριζική ασυνέχεια και είναι έτοιμοι να χαραχτηρίσουν εθνικιστή όποιον διαφωνεί μ’αυτούς. Λοιπόν; Αναφέρθηκα στα ελληνικά φύλα και στα στοιχεία φυλετικής, γλωσσικής και πολιτισμικής συνέχειας που υπήρξε ανάμεσά τους. Αλλά έθνος αρχαιοελληνικό δεν υπήρξε. (Θυμηθείται μόνο τους πολέμους μεταξύ των πόλεων-κρατών. Ειδικά Αθήνας και Σπάρτης, τη σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους, την κατάχτηση της Ελλάδας απ’τον «βάρβαρο», Μακεδόνα Αλέξανδρο κλπ.)]
Ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να φρεσκάρει τις απόψεις του περί εθνών και κρατών. Συγχέει το κράτος με το έθνος· μπορεί ένα έθνος να συνίσταται από πολλά κράτη, που μάχονται μεταξύ τους όπως και το κράτος από πολλά έθνη). Κι εδώ πάλι ο κ. Μπιτσάκης υπερβάλλει στον αντισωβινιστικό του ζήλο. Μπορεί οι πόλεις-κράτη να μάχοντο μεταξύ τους, αλλά πολύ συχνά εκδήλωναν μια περισσότερο από υπολανθάνουσα εθνική συνείδηση. Χώριζαν τους Έλληνες απ’τους βαρβάρους, κι εκτός από τα ελληνικά, που ήταν κοινή τους γλώσσα, στις αμφικτυονίες και τους αγώνες μόνο Έλληνες παίρναν μέρος. Ακόμα οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι κι οι Φοίνικες θεωρούντο άλλα έθνη σ’αντίθεση με το Έθνος των Ελλήνων.
Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις πόλεις-κράτη δεν ήταν τόσο απλές, όπως τις προσεγγίζουμε. Έξω απ’τον οικονομικό ανταγωνισμό, υπήρχε και η αντίθεση ολιγαρχίας-δημοκρατίας, ατομικής ελευθερίας και υποταγής, που για λόγους άγνωστους σ’εμάς, ήταν ακραίες και βίαιες. (Αυτό είναι θέμα για έρευνα και δεν πρέπει να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Ας μην ξεχνάμε πως καί οι σύγχρονοι Έλληνες, πολύ ευκολότερα από άλλους λαούς, έχουν έλθει σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ τους, μα κι έχουν αγωνιστεί ενάντια σε καταχτητές, στιγμές που άλλοι λαοί είχαν «λουφάξει». Αυτό το πάθος για Δικαιοσύνη και Δημοκρατία, μας ακολουθεί ακόμα και τώρα).
Όσο για τη συνέχεια της Ελληνικότητας στους αιώνες, υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της. Το Βυζάντιο μπορεί να μην ήταν μια «Ελληνική Αυτοκρατορία» όπως ισχυρίζονται οι σωβινιστές, όμως ένα υπόβαθρο Ελληνιστικό, που προϋπήρχε της Ρωμαϊκής εξουσίας, κατάφερε σιγά-σιγά να «ανέβει» στην επιφάνεια, σαν φορέας της Ελληνικότητας. Ακόμα και οι Ρωμαίοι οι ίδιοι, θεωρούσαν την Ελληνικότητα βασικό στοιχείο του κράτους και του πολιτισμού τους, επίσης οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που πήραν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη στην αυτοκρατορία. Επίσης κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, οι νέοι αυτοκράτορες διατηρούσαν το παραδοσιακό «δικαίωμα, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους», να λεηλατούν τον Ελληνικό χώρο ως παγανιστικό, που σημαίνει πως οι Έλληνες συνέχιζαν να υπάρχουν ως Έλληνες. Δεν είναι τυχαίο ότι όνομα των Ελλήνων για τους Τούρκους ήταν Γιουνάν (Ίωνες), κι ότι οι άλλοι λαοί, εχθροί και φίλοι, τους ήξεραν σαν Έλληνες και την επανάσταση του 21 σαν ελληνική την ήξεραν όχι σαν Αρβανίτικη και ειδικά οι Τούρκοι, που τα αντίποινά τους δεν τα έκαναν στους Αλβανούς, αλλά στους Έλληνες. Μόνον ο κ. Μπιτσάκης αμφιβάλλει αν υπήρξε ευδιάκριτο έθνος των Ελλήνων στην αρχαιότητα, το 21, ακόμα και τώρα.
Βέβαια δεν εμφορούμεθα πια απ’το ολοκάθαρο αυτό Ελληνικό πνεύμα, ούτε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είμαστε οι μόνοι κληρονόμοι του Ελληνικού πολιτισμού, ίσως άλλοι λαοί ευρωπαϊκοί, να έχουν κληρονομήσει περισσότερα. Όμως για το χριστιανισμό που κατεδάφισε με μανία κάθετί ελληνικό στις αρχές της εξουσίας της Χριστιανικής Ρώμης και του Βυζαντίου, ας μη γελιώμαστε, όπως οι Αθηναίοι κατέσφαξαν τους Μηλίους έτσι κι οι Χριστιανοί κατέσφαξαν τους Πάγανες. Να μην ξεχνάμε όμως ότι αυτή η πολιτισμική διαστροφή που λέγεται Χριστιανισμός, δυστυχώς είναι έργο Ελλήνων που τελικά στράφηκε ενάντιά τους. Ο χριστιανισμός ήταν αίρεση του Διονυσιακού πνεύματος και γι’αυτό ακόμα μπορεί να επιβιώνει στις ψυχές των ανθρώπων. (Ο Χριστός καταρχήν δεν ήταν ο εβραϊκός Μεσίας, ήταν ο νέος Ορφέας, ο νέος Άδωνις ή ο νέος Διόνυσος. Ο Διός-νυσος, ο Θεού-νυμφίος είναι ο Θεού-υιός, κι όπως ο Διόνυσος είναι Νυκτέλιος έτσι κι ο Χριστός (νυμφίος που έρχεται εν τω μέσω της νυκτός). Πεθαίνει-γεννώμενος το χειμερινό ηλιοστάσιο όντας Διθύραμβος (δια του θανάτου στη ζωή). Χριστός είναι αυτός που έχει το χρίσμα της Θυσίας, είναι ιερό Θύμα και ο σταυρός είναι το αρχαιότατο διθυραμβικό σύμβολο (το πέρασμα συγχρόνως από δύο αντίθετες θύρες, τη θύρα της ζωής και τη θύρα του θανάτου). Εκπροσωπούσε το Θείο Δράμα και έχει παγανιστικές καταβολές. Οι Άγιοι Πατέρες όμως με φωτιά και σίδερο, αποκαθήραν το Χριστιανισμό από τη «μιαρή» Ελληνικότητα, ορθώνοντας μέσα του το Ιουδαϊκό στοιχείο ως το ουσιαστικό. Αποκαθήραν τον Ιουδαϊκό Μεσία από τον Ελληνικό Διόνυσο. Έτσι ο Χριστιανισμός, που αν δεν είχε γίνει δεκτός από τους Έλληνιστές δεν θα υπήρχε, στράφηκε κατά της Ελληνικότητας. Με διάφορα διατάγματα του «μεγάλου» Θεοδοσίου (του χασάπη), παρολίγον αγίου κατά τον τέταρτο αιώνα, άρχισε η συστηματική κατεδάφιση του Ελληνιστικού κόσμου από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας και ειδικά από τους Πατριάρχες Θεόφιλο και Κύριλλο).
Λέει ο κ. Μπιτσάκης: [Η ελληνική γλώσσα επιβίωσε χάρις το ότι ήταν η γλώσσα των Ευαγγελίων και της Εκκλησίας, χάρις την ύπαρξη της όποιας παιδίας αλλά και ως γλώσσα της διοίκησης, του εμπορίου και της ισχνής μα υπαρκτής επιστημονικής έρευνας στο Βυζάντιο.]
Ο κ. Μπιτσάκης εδώ, παρασύρεται από την προπαγάντα των καθαρευουσιάνων που ήθελαν με βία να περάσουν την Εκκλησιαστική σαν τη σωστή Ελληνική γλώσσα, (την Καθαρή). Υπήρχε ελληνική γλώσσα, και μάλιστα πιο Ελληνική από την Καθαρή, αυτή των ελληνικών βουνών που οι Τούρκοι ποτέ δεν πάτησαν. Μήπως ο κρητικός κ.Μπιτσάκης νομίζει ότι στην Κρήτη, που η γλώσσα τους δε σίγησε σαν τα τουφέκια τους, σώθηκε απ’το Ευαγγέλιο; Γνωρίζουμε Τουρκοκρίτες, που με τις ανταλλαγές πληθυσμών, έχουν εγκατασταθεί στη Συρία και μολονότι μουσουλμάνοι μιλούν ακόμα Κρητικά. Ούτε οι Πόντιοι, ούτε οι Κύπριοι, ούτε οι Γκρικάνοι της κάτω Ιταλίας σίγησαν. Είμαι ανορθόγραφος, μα όταν θέλω να ορθογραφίσω μια λέξη, προστρέχω στη λεγόμενη απ’τους «πρωτευουσιάνους», «βλάχικη» προφορά των λέξεων, γιατί αυτή ακόμα κρατά την προσωδία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. (Η προφορά της γλώσσας του Ευαγγελίου, «της κοινής», είναι απλουστευμένη απ’τους ανατολίτες ελληνιστές. Όσο για την περιεκτικότητα της ευαγγελικής και των πατερικών κειμένων, ας μην το συζητάμε. Οι Έλληνες ας είχαν χάσει μέρος της γλώσσας κατά την Τουκοκρατία, μέσα από τα κείμενα των πατέρων τους θα έβρισκαν την άκρη, δε χρειάζονταν το Ευαγγέλιο. Ακόμα η πάλη για το γλωσσικό, βοήθησε τη σύγχρονη γλώσσα να γίνει πλουσιώτερη. Όλα αυτά όμως πια έχουν λήξει).
Βέβαια οι Έλληνες αυτοί οι «καταραμένοι», κουβαλάνε τη ρετσινιά που ήταν πάντα το στοιχείο του διωγμού. Γιατί δεν κατάφεραν να δεχτούν τη δουλεία κι ούτε τη δέχονται. Ακόμα επειδή υπήρξαν ο λαός που σήκωσε όλες τις αμαρτίες των Βυζαντινών, αφού στη συνείδηση των άλλων λαών, οι Βυζαντινοί ήταν Έλληνες, κληρονόμησαν και το μίσος αυτών των λαών ενάντια στους μισητούς Βυζαντινούς ηγεμόνες. Δεν είναι τυχαίο ότι τα Πατριαρχεία και τα προσκυνήματα «ιερών τόπων» που ανήκαν στους Βυζαντινούς, πέρασαν στους Έλληνες, γιατί οι Έλληνες θεωρήθηκαν από τους Τούρκους κληρονόμοι των Βυζαντινών. Εμείς οι Έλληνες προοδευτικοί, δημοκράτες και αριστεροί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα αυτά τα Ελληνιστικά υπολείμματα, εκτός από τη γλώσσα, την αρχαιοελληνική γραμματεία, τα "μάρμαρα" και την έμφυτη αγάπη του Έλληνα για Ανταρσία, δεν είναι αληθινά Ελληνικά, αλλά σκουριές από τις αλυσίδες του παρελθόντος, που θα τις πετάξουμε, όταν ξαναγυρίσουμε στο πνεύμα της Διαλεκτικής των μακρινών προγόνων μας.
Ναι είμαστε ο μόνος λαός μέσα στα δισεκατομμύρια που μιλάμε ακόμα τη «θεϊκή» γλώσσα. Αυτό είναι τιμή και τίμημα. Οι σύγχρονοι Έλληνες που καλώς ή κακώς νοιώθουν περηφάνεια γι’αυτό, όπως νοιώθουν οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι, οι Μαυροβούνιοι κλπ και δε θεωρούν πια ότι πρέπει να είναι κοσμοκράτορες ούτε το ελπίζουν, όπως κάποιοι λαοί το επιδιώκουν. Είναι υπερήφανοι γι’αυτό, όπως οι Κρητικοί είναι περήφανοι για την Κρήτη, οι Αθηναίοι για την Αθήνα, οι Τούρκοι για την Κωνσταντινούπολη, οι Μοντεγάσκοι για το Μόνοικο, οι Μασσαλιώτες για τη Μασσαλία, οι Ναπολιτάνοι για την Νεάπολη, οι Φαλεστίνιοι για την Ναμπλούς (Νεάπολη). Σε μια γωνιά της γης άνυδρη και πέτρινη ζούμε ακόμα σαν όντα της φύσης υπό προστασία. Η Κρήτη, τα Επτάνησσα, η Πελοπόνησσος, η Θράκη, τα Δωδεκάνησσα, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Στερεά, η Αττική, είναι το σπίτι μας, δεν θέλουμε να το χάσουμε, είμαστε φτωχοί και δεν έχουμε που αλλού να πάμε. Δεν απολαμβάνουμε προνόμια εις βάρος άλλων λαών. Στο Θησείο, τα Πετράλωνα, την Καισαριανή ή τα Εξάρχεια κλπ, θα πολεμήσουμε γι’αυτά να τα κρατήσουμε ή θα χαθούμε μαζί τους. Θα κρατήσουμε και τη γλώσσα. Γιατί αν δεν την κρατήσουμε, νεκροί ή ζωντανοί θα έχουμε πεθάνει. Βέβαια κάποιοι ευρωτραφείς κουλτουριάριδες της όποιας ιδεολογίας, του ευρωκομουνισμού, του ιμπεριαλισμού, του ακραίου διεθνισμού, οι «άνθρωποι του κόσμου», θα προτιμούσαν το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη. Αυτός όμως ο λαός δεν θα έχει αλλού να πάει, όταν ο ιμπεριαλισμός εγείρει τα αρχαία μίση των γειτόνων. Τότε μπορεί να δούμε το φαινόμενο της Γιουγκοσλαβίας να ξυπνά. Τότε που πιθανόν οι Έλληνες εξαναγκαστούν ν’αφήσουν τη Μακεδονία ή τη Θράκη ή μέρος της Ηπείρου, δηλαδή τα χωράφια, τα ζώα και τα σπίτια τους, όπως έγινε στην Κύπρο, οι κοσμοπολίτες θα πάνε «ν’αγωνιστούν» για τη λευτεριά του λαού και της πατρίδας στην Ευρώπη, όταν οι «άλλοι», της γης οι κολασμένοι, θα παλεύουν πάλι για κατσικοπρόβατα και χωράφια. Μπορεί οι «Μεγάλοι» να θέλουν ορυκτά και πετρέλαια, οι μικροί όμως, οι «βαλτοί», που προπορεύονται κάνοντας τη βρωμοδουλειά κι ακολουθούν μετά για πλιάτσικο ως «δικαιωμένοι», αφού αυτοί ήταν οι «αλύτρωτοι», διψάνε για χωράφια, ψαρότοπους, βοσκοτόπια και κατοικίες.
Ο λαός δεν ξέρει τι είναι το CERN ούτε τι είναι η κβαντομηχανική ούτε καν η Θεωρία της Σχετικότητας, ούτε το Σαράντα το ήξερε αλλά σαν Έλληνες σχεδόν άοπλοι έδιωξαν τους Ιταλούς φασίστες απ’τη χώρα. Αυτό είναι ο πατριωτισμός, κι εμείς οι μαρξιστές των μικρών χωρών, όπως η Έλλάδα, που πάντα βρίσκονται σε αμυντική θέση ενάντια σε κάθε είδους ιμπεριαλισμό, είμαστε στην πρώτη γραμμή γιατί είμαστε αντάρτες. Αντάρτες επειδή κοινωνούμε της Ελληνικότητας.
Εδώ πρέπει να επισημανθεί και το πρόβλημα της «παράνομης εισβολής» των λαθρομεταναστών στη χώρα: Καλά θα ήταν να μην υπάρχουν σύνορα. Όμως υπάρχουν. Ούτε ατομική ιδιοκτησία. Όμως υπάρχει. Να ζούσαμε στο παράδεισο. Όμως δε ζούμε. Όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι κουβαλάνε μιαν επικίνδυνη πολιτισμική αρρώστια που είναι και η κύρια αιτία της δυστυχίας τους: τον αναχρονισμό και το Ισλάμ, που λαός μας έχει τόσο υποφέρει από αυτό. Εμείς μια μικρή χώρα ανοίγοντας τις πόρτες μας σ’αυτούς τους δυστυχισμένους αλλά τις περισσότερες φορές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πιστούς και φανατικούς, θα εξαφανιστούμε μαζί με της ευσπλαχνία μας. Ακόμα επειδή είμαστε αριστεροί θα έπρεπε να ανοίξουμε τα σπίτια μας στους μη έχοντες και στους μετανάστες. Να κρατήσουμε ένα δωμάτιο για μας και στα άλλα, να κατοικήσουν άστεγες οικογένειες. Θα έπρεπει να μην τρώμε περισσότερο από ότι επιτρέπεται για να ζούμε, γιατί υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα. Πολλά θα πρέπει να κάνουμε που δεν κάνουμε «κομμουνιστές άνθρωποι». Βέβαια οι περισσότεροι είναι δικαιολογημένοι ή τουλάχιστον ο λαός, αφού ίσα που μπορεί και ζει. ―Βέβαια, κάποιοι ανόητοι ονειροπόλοι διεθνιστές ή τροτσκιστές, ελπίζουν ότι στην Ελλάδα το μεταναστευτικό μπάχαλο, η κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας κι η οικονομική εξαθλίωση, θα φέρει τη διεθνή επανάσταση, κι αυτοί μέσα απ’το «Σμόλνι», θα διατάζουν τον ελληνικό λαό να καταλαμβάνει «χειμερινά ανάκτορα» και να θυσιάζεται πάλι για την ανθρωπότητα, την ώρα που ο ελληνικός λαός κραυγάζει: Η αυτοθυσία για χάρη των ευρωπαίων μας τελείωσε, ας ξεκαθαρίσουν οι άλλοι ευρωπαίοι με τους Γερμανούς.
Η Χώρα μας είναι μια φτωχή χώρα, άσχετα αν τα τελευταία χρόνια για να μας σιδεροδέσουν οι φίλοι και σύμμαχοί μας, με τη συνεργεία των «δημοκρατικά» εκλεγμένων κυβερνήσεων, μας δάνειζαν για να ψωνίζουμε πολυτελή ευρωαμερικανικά προϊόντα. Μέσα στο διεθνή ανταγωνισμό παραγωγικής προσφοράς και καταναλωτικής ζήτησης, πέσαμε χαμηλά, κι έτσι η εισβολή αυτή των κολασμένων απ’τις χώρες της ντροπής είναι βάρος αβάσταχτο για το λαό μας. Όλοι ξέρουν ότι αυτή η εισβολή οφείλεται στον ιμπεριαλισμό και ωφελεί τους, που θέλουν να κατεδαφίσουν όλες τις καταχτήσεις των εργαζομένων. Αυτή η χώρα που έχει πλέον κατεδαφιστεί εργασιακά, διοικητικά, ηθικά, ιδεολογικά, οικονομικά και πολιτικά, θα ήταν θαυμάσιο πεδίο για μια νέα σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ο ιμπεριαλισμός όμως που παίζει με τις ζωές μας τα έχει φροντίσει όλα. Έχει εγείρει παντού τα εθνικιστικά και θρησκευτικά πάθη. Στην Γιουγκοσλαβία έγινε το πρώτο ευρωπαϊκό πείραμα. Στην Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα πείραμα συμπληρωματικό, αυτό της χώρας που καταρρέει και την τρώνε τα «κοράκια», για τον παραδειγματισμό των λαών του βασικού κορμού της Ευρώπης. Η Ελλάδα που είναι μια μικρή χώρα αποκομμένη από την Ευρώπη, είναι το πιο ενδεδειγμένο μέρος για πειραματισμό, αφού δεν θα μπορέσει να αντιδράσει ούτε να παρασύρει άλλους λαούς μαζί της σε εξέγερση.
Υστερόγραφο: Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι ο Θαλής ο Μιλήσιος ήταν Φοίνικας, αυτό έχουν αποδεχθεί πολλές ευρωπαϊκές εγκυκλοπαίδειες. Επειδή ο Θαλής ήταν καταγωγής αριστοκρατικής άρα και από την βασιλική οικογένεια της Θήβας, μυθολογικά κατάγεται απ’τον Κάδμο, που λογίζεται σαν Φοίνικας. Ο οίκος του Κάδμου ιδρύθηκε σε ακαθόριστο χρόνο, πολύ πριν τον Τρωϊκό Πόλεμο, και ο Θαλής που γεννήθηκε το 600 π.χ. δηλαδή το λιγότερο χίλια πεντακόσια χρόνια μετά, μπορούσε ακόμα να είναι Κάδμιος και φυσικά Φοίνικας (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο). Ο Καντ όμως που είχε γονείς Σκωτσέζους, είναι Γερμανός κι ο Μητρόπουλος Αμερικάνος. Κατά τ’άλλα εμείς οι Έλληνες είμαστε σωβινιστές και πρέπει να προσέχουμε πολύ καλά όταν αναφέρουμε τη λέξη Έλληνας, για να μην παραξηγηθούμε. Ακόμα καλύτερα να έχουμε σαρκαστική στάση απέναντι στην Έλληνικότητα για να είμαστε συμπαθείς στους Ευρωπαίους. Την Παλαιοχριστιανική εποχή, ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» θεωρείτο άσεμνος και πρόστυχος απ’τους χριστιανούς, τώρα είναι σωβινιστικός. Όλοι μπορούν να καμαρώνουν για την εθνικότητά τους, ακόμα κι οι Μακεδόνες των Σκοπίων, όλοι εκτός απ’τους Έλληνες. Δικαιούμαστε όμως να είμαστε πατριώτες κι όχι σωβινιστές, αλλά Έλληνες. Ο πατριώτης βάζει πάνω απ’το εγώ την οικογένεια, από την οικογένεια την πατρίδα και απ’την πατρίδα την ανθρωπότητα, ενώ ο σωβινιστής το αντίθετο, πάνω από την ανθρωπότητα την πατρίδα, από την πατρίδα, την οικογένειά του και πάνω απ’την οικογένεια το εγώ του.
Η Γλυπτοθήκη του Μονάχου, είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από κάποια Προπύλαια, αριστερά το κτίριο της Γλυπτοθήκης που εκτίθενται τα γλυπτά του ναού της Αφαίας και δεξιά το μουσείο Αρχ. Ελληνικής Κεραμεικής Τέχνης. Διαπίστωσα δύο πράγματα: Στο μουσείο Κεραμεικής που είχε ευρήματα από Ετρουσκικούς τάφους, ορίζονταν σαν Ελληνικά αλλά και οι Ετρούσκοι ως Ελληνικό φύλο (το 1992 που το επισκέφτηκα), κάτι που εμείς σαν Έλληνες δεν το κάνουμε. Δείγμα ότι δεν είμαστε σωβινιστές. Επίσης στα «Προπύλαια» και στον τοίχο εξ’αριστερών, με χρυσά γράμματα αναφέρονται οι σοφοί κι οι καλλιτέχνες της Αρχαίας Ελλάδας, στον εκ δεξιών τοίχο αναφέρονται οι ήρωες του 1821. Για τους Γερμανούς είναι όλοι εκεί σαν Έλληνες.
Νομίζω ότι ο κ. Μπιτσάκης είναι Έλληνας και πάσχει απ’την αρρώστια που πάσχουμε όλοι οι Έλληνες κι εμού μη εξαιρουμένου. Αυτή η αρρώστια είναι ένα είδος ήπιου διχασμού. Όταν ο Έλληνας βλέπει Έλληνα στο εξωτερικό απ’τη μια χαίρεται απ’την άλλη λέει μέσα του, «χαρά στον πονηρό». Οι Αρχαίοι Έλληνες, τους περισσότερους πολέμους, έκαναν με Έλληνες γιατί με τους έλληνες είχαν να χωρίσουν τον κόσμο. Πίστευαν, πως όλος ο κόσμος γύριζε γύρω απ’την Έλλάδα, ότι οι άλλοι ήταν βάρβαροι, αγράμματοι και ανόητοι γιατί κυβερνώντο από ηγεμόνες και το δέχονταν. Βέβαια οι ηγεμόνες τους μπορεί να ήταν σπουδαίοι μα οι Έλληνες γνώριζαν τους απλούς ανθρώπους που μάλλον ήταν «πρόβατα» και αντικείμενα οικονομικού ανταγωνισμού. Έτσι οι ξένοι ήταν χώρος ανταγωνισμού των Ελλήνων εμπόρων και οι Έλληνες ήταν προς αποφυγήν.
Ακόμα και τώρα μ’όλο που οι Κουτοφράγκοι μας έχουν κατά πολύ υπερκεράσει και μάλλον θα πρέπει να τους βλέπουμε με θαυμασμό, απ’τη μια τους θαυμάζουμε, απ’την άλλη μπαίνουμε συνεχώς στον πειρασμό να τους βλέπουμε σαν Κουτοφράγκους. Κι αυτοί έχουν μια βίτσα και μας χτυπάνε λίγο στα πόδια, ποτέ μα ποτέ όμως έως τώρα δεν μας εξουθένωσαν. Είμασταν το «κακό παιδί της Ευρώπης που θέλαμε λίγο βουρδουλάκο, γιατί είμασταν καλώς εννοούμενα αλητάκια». Τώρα όμως την εποχή του Ιμπεριαλισμού που κυβερνάει το χρήμα καθεαυτό, δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοια. Δεν υπάρχουν ούτε Κουτοφράγκοι, που είναι έξυπνοι, μα ούτε και «καλώς εννοούμενα αλητάκια» που την γλυτώνουν με λίγο βουρδουλάκο. Ήλθε η εποχή να πληγούν και να κατεδαφιστούν όλα όσα κάνουν τους λαούς που έχουν εθνική συνείδηση. Και στην Ευρώπη ως θεωρούμενος με τον πιο σκληρό εθνικό πυρήνα λαός, πιο απείθαρχος αλλά και ο πιο αδύναμος οικονομικά κρίκος είναι οι Έλληνες. Αυτό είναι μια πειραματική πρόκληση για τους θεωρητικούς του ιμπεριαλισμού (της ελεγχόμενης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας), που τώρα μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Ακόμα αν κάποτε τη γλυτώναμε λόγω των προγόνων μας, τώρα που οι αξίες του Ελληνισμού έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια, δεν υπάρχει τίποτα να μας σώσει παρά μόνο η σύνεση και η αποχή από μεγαλοϊδεατίστικες υπερβολές, άσχετα αν αυτές είναι σωβινιστικές ή αριστερίστικες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο σωβινισμός κι ο φασισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού έχουν πολύ διαφορετικό πρόσωπο: Κατ’αρχήν κάνουν δεκτή την κοινοβουλευτική δημοκρατία που μαζί με την ελεύθερη οικονομία, οργανώνονται έτσι που ο αληθινός κοινοβουλευτισμός κατεδαφίζεται. Η παγκοσμιοποίηση συντρίβει με οικονομικά, πολιτικά και πολεμικά μέσα, την προσπάθεια κάθε λαού να πάρει την οικονομία στα χέρια του. Ως παράδειγμα φέρνω τη Γιουγκοσλαβία, που μολονότι ακολούθησε τον ιμπεριαλισμό στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράκ, δεν μπόρεσε να έλθει σε συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση της κρατικής τράπεζας και της πολεμικής βιομηχανίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον διαμελισμό της χώρας με την δημιουργία «ανεξαρτήτων» κρατιδίων που τα χωρίζει πλέον το αίμα. Εκεί ο ιμπεριαλισμός μπορεί πια να κάνει ότι θέλει. Ακόμα όλες αυτές οι «δημοκρατικά» εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν κυβερνούν, γιατί στις χώρες αυτές οι λαοί ψηφίζουν μόνο για διαχείρηση, μέσα στα όρια που επιτρέπει ο ιμπεριαλισμός. Στον ιμπεριαλισμό οι άνθρωποι αληθινά ψηφίζουν με τα λεφτά τους στις τράπεζες και τα χρηματιστήρια. Κανένας άνθρωπος δε λογίζεται απλά σαν Όν, αλλά είναι ότι είναι με το πουγκί του και τα «χαρτιά» του, που όσο πιο «βαριά» είναι, τόσο πιο άνθρωπος είναι. Ευνοούνται κρατίδια με χαμηλή πολιτισμική συνοχή, ενώ αυτά με πολιτισμική παράδοση και ιστορία αντίστασης κατατρώγονται συστηματικά. Οι σχέσεις γειτονίας στα έθνη οξύνονται, κι οι ανθρώπινες σχέσεις στις χώρες συστηματικά κατεδαφίζονται. Κι έτσι ξαναγυρίζει επιτακτικά το αίτημα της ανατροπής. Το αίτημα αυτό στην εποχή του ιμπεριαλισμού, δεν μπορεί παρά να είναι το άμεσο πέρασμα στον κομμουνισμό και την άμεση κατάργηση του χρήματος. Το χρήμα που είναι η διάκριση γυμνή.
Ο φασισμός τώρα περνάει μέσα απ’τα δεσμά των τραπεζών που είναι το άγγιγμα κι η σκιά του ιμπεριαλισμού πάνω στους λαούς και σωβινισμός είναι η πάλη των στελεχών για επιβολή του ενός οικονομικού κολοσσού πάνω στον άλλον. Κάθε άλλου είδους φασισμός ή σωβινισμός, είναι μεθοδευμένος και εξυπηρετεί κάποια σκοτεινά συμφέροντα.
Επειδή ο ιμπεριαλισμός δεν θα επιτρέψει σε καμιά υποταγμένη χώρα να ανέβει τεχνολογικά, για να μπορεί να καταχτήσει την ανεξαρτησία της κι επειδή όλες οι μικρές χώρες είναι περικυκλωμένες στρατιωτικά από τους γειτόνους τους, είναι γι’αυτό που δε μπορεί πια να δημιουργηθεί σοσιαλιστική κοινωνία. Ως γνωστόν σοσιαλισμός είναι η εξελιγκτική πορεία από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Στον ιμπεριαλισμού δημιουργούνται οι συνθήκες κι οι κοινωνικές δομές που δεν επιτρέπουν την προσωρινή σοσιαλιστική προοπτική αλλά επιβάλλουν την προοπτική της άμεσης κατάργησης του χρήματος και του περάσματος σε έναν παγκόσμιο κουμμουνισμό.
ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΟΔΙΚΟ ΟΥΤΟΠΙΑ
«ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» ΑΠΟ ΤΟΝ Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗ
Τα αποσπάσματα προς κρίσιν του κ. Μπιτσάκη θα παρουσιάζονται με χονδρά στοιχεία όπως εδώ.
Στην ΟΥΤΟΠΙΑ Μαΐου-Ιουνίου 2007, τεύχος75 σελ.165 και στο δημοσίευμα του κ. Ευτ.Μπιτσάκη «Το βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού: ένα μεταμοντέρνο ιδεολογικό υβρίδιο», στην σελ.175 περί ελληνικού έθνους αναρωτιέται ρητορικά: [γιατί στο βιβλίο δεν τίθεται το θέμα της διαδικασίας συγκρότησης του ελληνικού έθνους κι απαρχής της δημιουργίας εθνικής συνείδησης; Δεν συμφέρει μήπως να λέμε την αλήθεια; Πράγματι ποιά ήταν η σύνθεση του πληθυσμού στον ελλαδικό χώρο την εποχή εκείνη; Μωσαϊκό: Έλληνες, Αρβανίτες, Σλάβοι, Βλάχοι, Σαρακατσαναίοι, Εβραίοι κλπ. Κι ως ποιο βαθμό είχε διαμορφωθεί η εθνική συνείδηση σ’αυτό το μωσαϊκό; Πως εξηγείται ότι πολλοί απ’τους διάσημους ηγέτες της επανάστασης (Μποτσαραίοι, Κολοκοτρώνης, Σουλιώτες, Τζαβελαίοι, Κριεζώτης, Μιαούλης, Μπουμπουλίνα, Κουντουριώτης), ήταν Αρβανίτες; Ο Καραϊσκάκης είχε ρίζα βλάχικη. Οι Βλαχάβας, Ίσκος, Κωλέτης, Λασσάνης, Ολύμπιος ήταν Βλάχοι. Κι όμως όλοι αυτοί πολέμησαν μαζί με τους «Έλληνες», διότι είχαν ελληνική συνείδηση. Και οι «εθνικοί ευεργέτες», Αβέρωφ, Τοσίτσας, Ζάππας, ήταν όλοι Βλάχοι. Λοιπόν;]
Πιστεύω ότι το 2007 που εκδίδεται η εργασία αυτή, πρόβλημά μας δεν είναι αυτού του είδους ο σωβινισμός. Δεν νομίζω πως υπάρχει «αξιοπρεπής» φασίστας, ανά τον κόσμο και την Ελλάδα που πιστεύει ότι σήμερα υπάρχει κάποια καθαρή φυλή. Βέβαια όλη η φιλολογία αυτή περί μη καθαρότητας, που περιλαμβάνει ο κ. Μπιτσάκης στο έργο του πάρα κάτω, δεν είναι καθόλου πρωτότυπη ή επαναστατική. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται πια ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός. Η αριστερά δέχεται μια τέτοια προσεγγιστική ανάλυση αφού τα πράγματα είναι κάπως έτσι, χρησιμοποιείται όμως απ’τον ιμπεριαλισμό για να κατεδαφίζει κάθε μορφή αντίστασης απέναντι στη νέα τάξη, που ως βασική δομική αξία της κοινωνίας θέλει να βάλει το χρήμα.
Όμως από που αντλεί αυτή την «επιστημονική» βεβαιότητα ο κ. Μπιτσάκης για το φυλετικό ιδίωμα αυτών των αγωνιστών. Μήπως τους έχει κάνει εξέταση DNA; Για έναν επιστήμονα του κύρους του κ. Μπιτσάκη η επιστημονική ανάλυση αυτή «κυλά» στην αστειότητα. Και ο πιο αστείος είναι ο χαραχτηρισμός για τον Καραϊσκάκη που υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες. Κι αμέσως μετά μας πληροφορεί ότι αυτοί οι «αλλόφυλοι» και μαζί με αυτούς οι Εβραίοι, πολέμησαν με τους «Έλληνες», γιατί είχαν ελληνική συνείδηση, αναιρώντας έτσι τους προηγούμενους ισχυρισμούς του. Μα απ’ότι όλοι ξέρουμε από αρχαιοτάτων χρόνων συνιστούν έθνη όσοι έχουν την ίδια εθνική συνείδηση. Ποιός θα μπορούσε ποτέ να ελέγξει το DNA των λαών για να ορίσει τη φυλετική τους καθαρότητα και γιατί να το κάνει; Τονίζω ότι ο τρόπος που χειρίζεται το περί ελληνικότητας θέμα, είναι υπερβολικός.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα του κ. Μπιτσάκη, στη αρχή θα δώσω μιαν απάντηση ρητορική: Αν ο κ. Μπιτσάκης καλούσε τον Κολοκοτρώνη Αρβανίτη, εκείνους τους βίαιους καιρούς μπρoς στο «στράτευμα», την ώρα που ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης, σαν ιαχή είχε τη φράση «εμπρός ρε Έλληνες» κι όχι «εμπρός ρε Αρβανίτες», μπορεί ο Γέρος του Μωριά να έσερνε το γιαταγάνι του. Ακόμα μπορεί όλοι αυτοί οι ήρωες «να ήταν ότι ήταν» όμως ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να γνωρίζει πως αν ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» είναι κύβδηλος, το ίδιο ή περισσότερο κύβδηλοι, είναι οι χαραχτηρισμοί «Αρβανίτης», «Βλάχος», «Εβραίος» κλπ. Κανείς δε μπορεί να διαχωρίσει το DNA του Αρβανίτη, του Βλάχου από του Έλληνα, άσε πια το DNA του «Εβραίου» και όπως δέχεται ο ίδιος ο κ. Μπιτσάκης, απ’την αρχαιότητα οι λαοί της Μεσογείου, είναι λίγο-πολύ φυλετικά συγκεχυμένοι. Επίσης αφού στον αντισωβινιστικό του ίστρο παρουσιάζει όλους τους ήρωες του 21, Αρβανίτες ή Βλάχους, θα έπρεπε επίσης να μας πεί αν υπήρχαν και Έλληνες των οποίων η παρουσία να ένωνε αυτό το πολιτισμικό και φυλετικό αλαλούμ.. Κι όταν στο σώμα του «εν δυνάμει ελληνικού έθνους» ήταν κι Εβραίοι, ποιο ρόλο έπαιξαν για να μνημονεύονται. Άραγε πως ξέρει ότι ο Καραϊσκάκης δεν ήταν Βλάχος αλλά έχει ρίζες βλάχικες. (Εγώ έχω ακούσει ότι ήταν «Γύφτος» κι ότι Καραΐσκος σημαίνει Γύφτος). Ακόμα, πως μπορεί να ξέρει αν αυτός που χαραχτηρίζεται Αρβανίτης, δεν είναι φυλετικά πιο Έλληνας ή πιο Βλάχος από αυτόν που χαραχτηρίζεται Έλληνας ή Βλάχος. Επίσης πως ξεχωρίζει φυλετικά τους Εβραίους, αν δεν απατώμαι αυτοί τουλάχιστον δεν πρέπει να έχουν συγκεκριμένο DNA, αλλά θρησκεία (την εποχή της επανάστασης που τους αναφέρει δεν είχαν δική τους καθομιλουμένη γλώσσα, αλλά μόνο μια βιβλική γραφή η οποία δεν είχε φωνίεντα).
Δεν είναι αρκετή στον κ Μπιτσάκη η ελληνική εθνική συνείδηση, όλων αυτών των «αλλοφύλων», για να τους δεχτεί ως Έλληνες, την ώρα που αυτοί οι ίδιοι το υπέγραφαν με το ίδιο τους το αίμα. Φυλετικά εμείς κι Τούρκοι της Μικράς Ασίας, λίγο διαφέρουμε όμως είμαστε ότι επιλέγουμε. Άλλοι παρά τις σφαγές και την τρομοκρατία δεν τούρκεψαν, αυτοί που ήταν «ρεαλιστές» τούρκεψαν. Η συζήτηση περί φυλετικής καθαρότητας και φυλετικών «μειονοτήτων» σε μιαν εποχή που έχει λήξει, το να υποδαυλίζεται με τον πεφωτισμένο τρόπο που τη χειρίζεται ο κ. Μπιτσάκης, υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό που θέλει μοναδική αξία το χρήμα. (Όταν στη Μακρόνησσο κάποιοι βασανιστές ήθελαν να είναι «δημιουργικοί», έβαζαν τους κρατούμενους να λένε την λέξη «κριθάρι» κι όσοι την πρόφεραν «βλάχικα», δηλαδή Ελληνικά, κάπως σαν «κριθάρι» όπου τα δυο γιώτα ως βραχέα περιορίζονταν, τους λέγαν Βλάχους κι Εαμοβούλγαρους, άρα μη Έλληνες κι ήταν άξιοι βασανιστηρίων). Μήπως τώρα θα πρέπει να κάνουμε το αντίθετο; Μήπως πρέπει να απαξιώνουμε την ελληνικότητα για να είμαστε «προοδευτικοί» και αντίθετοι με τους φασίστες που καπηλεύονται άκριτα την ελληνικότητα; Μήπως πρέπει να κουτσουρεύουμε την ελληνική γλώσσα ή να την περιορίζουμε και να απωθούμε την ελληνικότητά μας στο βάθος κάποιου σκοταδιού για να είμαστε της προοδευτικής μοδας και αρεστοί;
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια πολυπληθής και πολυεθνής επικράτεια, όπου ο Σουλτάνος κυβερνούσε με περίσκεψη. Για την κρατική συνοχή, χρησιμοποίησε τον μουσουλμανισμό και την τουρκική γλώσσα. Δεν απαγόρευσε τα άλλα θρησκεύματα μα έβαλε όρους φορολογικούς για την ύπαρξή τους. Δεν απαγόρευσε την ελληνική γλώσσα, μα έβαλε το «χαράτσι», τον κατακεφαλή φόρο, σ’αυτούς που θα μπορούσε η ιστορία τους να τους «ορθώσει» σ’αναζήτηση ελευθερίας. Κι έτσι σε περιοχές που υπήρχε κάποιος πλούτος και καλλιέργειες, οι Έλληνες άρχισαν να μιλάνε Αλβανικά για να μην δίνουν χαράτσι. Αλβανικά, αφού η γλώσσα αυτή επιτρέπετο απ’τους Τούρκους γιατί οι Αλβανοί ήταν σύμμαχοί τους. Έτσι γεννήθηκαν πολλές ιδιόμορφες τοπολαλιές, τα Αρβανίτικα. Ενώ οι βλάχοι που είχαν μια λατινοελληνική τοπολαλιά την ενίσχυσαν περισσότερο. Αυτοί λοιπόν που μιλούσαν Αρβανίτικα είχαν Ελληνική συνείδηση γιατί ήταν Έλληνες, όπως κι αυτοί που μιλούσαν τα Βλάχικα. Ακόμα είχαν ελληνική συνείδηση και οι Έλληνες που μιλούσαν Τούρκικα στη Μ.Ασία μα είχαν χάσει την μητρική τους γλώσσα. (Οι περισσότεροι μικρασιάτες πρόσφυγες που ήλθαν στην Ελλάδα το 22 δεν μιλούσαν ελληνικά, όπως και οι Αρμένιοι, όμως οι τούρκοι τους ξεχώριζαν, αλλά και αυτοί μολονότι ήταν χριστιανοί λεχώριζαν μεταξύ τους).
Όταν οι Αλβανοί που ήταν σύμμαχοι των Τούρκων, αποχωρούσαν για την Ελλάδα, μετά από συμφωνία με τους Έλληνες επαναστάτες, έπαιρναν μαζί την κινητή περιουσία τους. Κάποιοι που ήταν χριστιανοί έμειναν. Το θέμα των χριστιανών Αλβανών και όχι των Αρβανιτών δεν δεν έχει λυθεί κι ούτε μπορεί ή χρειάζεται μια λύση. Σ’όλα τα βαλκάνια και την Μ.Ασία υπάρχουν Έλληνες που έχασαν την Ελληνική τους συνείδηση με τη βία, θα ήταν ανόητο να ψάχνουμε για να τους εντάξουμε σε μια Μεγάλη Ελλάδα. Όπως νομίζω ότι είναι ανόητο να ψάχνουμε το 2007 γι’απορροφημένους από την Ελληνικότητα μειονοτικούς που απέχτησαν την ελληνική συνείδηση και να τραβάμε νοητή γραμμή ανάμεσα σ’αυτούς και τους « Έλληνες», ακόμα κι αν αυτή είναι θολή ή σχεδόν σβησμένη, με τον τρόπο που το κάνει ο κ. Μπιτσάκης. Το πιο ανόητο όμως είναι να θέλουμε να απαξιώσουμε την ελληνικότητα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.
[Και το έθνος; Υπήρξε ελληνικό έθνος στην αρχαιότητα; Και υπάρχει συνέχεια ελληνικού έθνους; Εθνικιστές και χριστιανοί υποστηρίζουν τη συνέχεια. Άλλοι, συνήθως οι αριστερίζοντες, βλέπουν ριζική ασυνέχεια και είναι έτοιμοι να χαραχτηρίσουν εθνικιστή όποιον διαφωνεί μ’αυτούς. Λοιπόν; Αναφέρθηκα στα ελληνικά φύλα και στα στοιχεία φυλετικής, γλωσσικής και πολιτισμικής συνέχειας που υπήρξε ανάμεσά τους. Αλλά έθνος αρχαιοελληνικό δεν υπήρξε. (Θυμηθείται μόνο τους πολέμους μεταξύ των πόλεων-κρατών. Ειδικά Αθήνας και Σπάρτης, τη σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους, την κατάχτηση της Ελλάδας απ’τον «βάρβαρο», Μακεδόνα Αλέξανδρο κλπ.)]
Ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να φρεσκάρει τις απόψεις του περί εθνών και κρατών. Συγχέει το κράτος με το έθνος· μπορεί ένα έθνος να συνίσταται από πολλά κράτη, που μάχονται μεταξύ τους όπως και το κράτος από πολλά έθνη). Κι εδώ πάλι ο κ. Μπιτσάκης υπερβάλλει στον αντισωβινιστικό του ζήλο. Μπορεί οι πόλεις-κράτη να μάχοντο μεταξύ τους, αλλά πολύ συχνά εκδήλωναν μια περισσότερο από υπολανθάνουσα εθνική συνείδηση. Χώριζαν τους Έλληνες απ’τους βαρβάρους, κι εκτός από τα ελληνικά, που ήταν κοινή τους γλώσσα, στις αμφικτυονίες και τους αγώνες μόνο Έλληνες παίρναν μέρος. Ακόμα οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι κι οι Φοίνικες θεωρούντο άλλα έθνη σ’αντίθεση με το Έθνος των Ελλήνων.
Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις πόλεις-κράτη δεν ήταν τόσο απλές, όπως τις προσεγγίζουμε. Έξω απ’τον οικονομικό ανταγωνισμό, υπήρχε και η αντίθεση ολιγαρχίας-δημοκρατίας, ατομικής ελευθερίας και υποταγής, που για λόγους άγνωστους σ’εμάς, ήταν ακραίες και βίαιες. (Αυτό είναι θέμα για έρευνα και δεν πρέπει να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Ας μην ξεχνάμε πως καί οι σύγχρονοι Έλληνες, πολύ ευκολότερα από άλλους λαούς, έχουν έλθει σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ τους, μα κι έχουν αγωνιστεί ενάντια σε καταχτητές, στιγμές που άλλοι λαοί είχαν «λουφάξει». Αυτό το πάθος για Δικαιοσύνη και Δημοκρατία, μας ακολουθεί ακόμα και τώρα).
Όσο για τη συνέχεια της Ελληνικότητας στους αιώνες, υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της. Το Βυζάντιο μπορεί να μην ήταν μια «Ελληνική Αυτοκρατορία» όπως ισχυρίζονται οι σωβινιστές, όμως ένα υπόβαθρο Ελληνιστικό, που προϋπήρχε της Ρωμαϊκής εξουσίας, κατάφερε σιγά-σιγά να «ανέβει» στην επιφάνεια, σαν φορέας της Ελληνικότητας. Ακόμα και οι Ρωμαίοι οι ίδιοι, θεωρούσαν την Ελληνικότητα βασικό στοιχείο του κράτους και του πολιτισμού τους, επίσης οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που πήραν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη στην αυτοκρατορία. Επίσης κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, οι νέοι αυτοκράτορες διατηρούσαν το παραδοσιακό «δικαίωμα, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους», να λεηλατούν τον Ελληνικό χώρο ως παγανιστικό, που σημαίνει πως οι Έλληνες συνέχιζαν να υπάρχουν ως Έλληνες. Δεν είναι τυχαίο ότι όνομα των Ελλήνων για τους Τούρκους ήταν Γιουνάν (Ίωνες), κι ότι οι άλλοι λαοί, εχθροί και φίλοι, τους ήξεραν σαν Έλληνες και την επανάσταση του 21 σαν ελληνική την ήξεραν όχι σαν Αρβανίτικη και ειδικά οι Τούρκοι, που τα αντίποινά τους δεν τα έκαναν στους Αλβανούς, αλλά στους Έλληνες. Μόνον ο κ. Μπιτσάκης αμφιβάλλει αν υπήρξε ευδιάκριτο έθνος των Ελλήνων στην αρχαιότητα, το 21, ακόμα και τώρα.
Βέβαια δεν εμφορούμεθα πια απ’το ολοκάθαρο αυτό Ελληνικό πνεύμα, ούτε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είμαστε οι μόνοι κληρονόμοι του Ελληνικού πολιτισμού, ίσως άλλοι λαοί ευρωπαϊκοί, να έχουν κληρονομήσει περισσότερα. Όμως για το χριστιανισμό που κατεδάφισε με μανία κάθετί ελληνικό στις αρχές της εξουσίας της Χριστιανικής Ρώμης και του Βυζαντίου, ας μη γελιώμαστε, όπως οι Αθηναίοι κατέσφαξαν τους Μηλίους έτσι κι οι Χριστιανοί κατέσφαξαν τους Πάγανες. Να μην ξεχνάμε όμως ότι αυτή η πολιτισμική διαστροφή που λέγεται Χριστιανισμός, δυστυχώς είναι έργο Ελλήνων που τελικά στράφηκε ενάντιά τους. Ο χριστιανισμός ήταν αίρεση του Διονυσιακού πνεύματος και γι’αυτό ακόμα μπορεί να επιβιώνει στις ψυχές των ανθρώπων. (Ο Χριστός καταρχήν δεν ήταν ο εβραϊκός Μεσίας, ήταν ο νέος Ορφέας, ο νέος Άδωνις ή ο νέος Διόνυσος. Ο Διός-νυσος, ο Θεού-νυμφίος είναι ο Θεού-υιός, κι όπως ο Διόνυσος είναι Νυκτέλιος έτσι κι ο Χριστός (νυμφίος που έρχεται εν τω μέσω της νυκτός). Πεθαίνει-γεννώμενος το χειμερινό ηλιοστάσιο όντας Διθύραμβος (δια του θανάτου στη ζωή). Χριστός είναι αυτός που έχει το χρίσμα της Θυσίας, είναι ιερό Θύμα και ο σταυρός είναι το αρχαιότατο διθυραμβικό σύμβολο (το πέρασμα συγχρόνως από δύο αντίθετες θύρες, τη θύρα της ζωής και τη θύρα του θανάτου). Εκπροσωπούσε το Θείο Δράμα και έχει παγανιστικές καταβολές. Οι Άγιοι Πατέρες όμως με φωτιά και σίδερο, αποκαθήραν το Χριστιανισμό από τη «μιαρή» Ελληνικότητα, ορθώνοντας μέσα του το Ιουδαϊκό στοιχείο ως το ουσιαστικό. Αποκαθήραν τον Ιουδαϊκό Μεσία από τον Ελληνικό Διόνυσο. Έτσι ο Χριστιανισμός, που αν δεν είχε γίνει δεκτός από τους Έλληνιστές δεν θα υπήρχε, στράφηκε κατά της Ελληνικότητας. Με διάφορα διατάγματα του «μεγάλου» Θεοδοσίου (του χασάπη), παρολίγον αγίου κατά τον τέταρτο αιώνα, άρχισε η συστηματική κατεδάφιση του Ελληνιστικού κόσμου από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας και ειδικά από τους Πατριάρχες Θεόφιλο και Κύριλλο).
Λέει ο κ. Μπιτσάκης: [Η ελληνική γλώσσα επιβίωσε χάρις το ότι ήταν η γλώσσα των Ευαγγελίων και της Εκκλησίας, χάρις την ύπαρξη της όποιας παιδίας αλλά και ως γλώσσα της διοίκησης, του εμπορίου και της ισχνής μα υπαρκτής επιστημονικής έρευνας στο Βυζάντιο.]
Ο κ. Μπιτσάκης εδώ, παρασύρεται από την προπαγάντα των καθαρευουσιάνων που ήθελαν με βία να περάσουν την Εκκλησιαστική σαν τη σωστή Ελληνική γλώσσα, (την Καθαρή). Υπήρχε ελληνική γλώσσα, και μάλιστα πιο Ελληνική από την Καθαρή, αυτή των ελληνικών βουνών που οι Τούρκοι ποτέ δεν πάτησαν. Μήπως ο κρητικός κ.Μπιτσάκης νομίζει ότι στην Κρήτη, που η γλώσσα τους δε σίγησε σαν τα τουφέκια τους, σώθηκε απ’το Ευαγγέλιο; Γνωρίζουμε Τουρκοκρίτες, που με τις ανταλλαγές πληθυσμών, έχουν εγκατασταθεί στη Συρία και μολονότι μουσουλμάνοι μιλούν ακόμα Κρητικά. Ούτε οι Πόντιοι, ούτε οι Κύπριοι, ούτε οι Γκρικάνοι της κάτω Ιταλίας σίγησαν. Είμαι ανορθόγραφος, μα όταν θέλω να ορθογραφίσω μια λέξη, προστρέχω στη λεγόμενη απ’τους «πρωτευουσιάνους», «βλάχικη» προφορά των λέξεων, γιατί αυτή ακόμα κρατά την προσωδία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. (Η προφορά της γλώσσας του Ευαγγελίου, «της κοινής», είναι απλουστευμένη απ’τους ανατολίτες ελληνιστές. Όσο για την περιεκτικότητα της ευαγγελικής και των πατερικών κειμένων, ας μην το συζητάμε. Οι Έλληνες ας είχαν χάσει μέρος της γλώσσας κατά την Τουκοκρατία, μέσα από τα κείμενα των πατέρων τους θα έβρισκαν την άκρη, δε χρειάζονταν το Ευαγγέλιο. Ακόμα η πάλη για το γλωσσικό, βοήθησε τη σύγχρονη γλώσσα να γίνει πλουσιώτερη. Όλα αυτά όμως πια έχουν λήξει).
Βέβαια οι Έλληνες αυτοί οι «καταραμένοι», κουβαλάνε τη ρετσινιά που ήταν πάντα το στοιχείο του διωγμού. Γιατί δεν κατάφεραν να δεχτούν τη δουλεία κι ούτε τη δέχονται. Ακόμα επειδή υπήρξαν ο λαός που σήκωσε όλες τις αμαρτίες των Βυζαντινών, αφού στη συνείδηση των άλλων λαών, οι Βυζαντινοί ήταν Έλληνες, κληρονόμησαν και το μίσος αυτών των λαών ενάντια στους μισητούς Βυζαντινούς ηγεμόνες. Δεν είναι τυχαίο ότι τα Πατριαρχεία και τα προσκυνήματα «ιερών τόπων» που ανήκαν στους Βυζαντινούς, πέρασαν στους Έλληνες, γιατί οι Έλληνες θεωρήθηκαν από τους Τούρκους κληρονόμοι των Βυζαντινών. Εμείς οι Έλληνες προοδευτικοί, δημοκράτες και αριστεροί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα αυτά τα Ελληνιστικά υπολείμματα, εκτός από τη γλώσσα, την αρχαιοελληνική γραμματεία, τα "μάρμαρα" και την έμφυτη αγάπη του Έλληνα για Ανταρσία, δεν είναι αληθινά Ελληνικά, αλλά σκουριές από τις αλυσίδες του παρελθόντος, που θα τις πετάξουμε, όταν ξαναγυρίσουμε στο πνεύμα της Διαλεκτικής των μακρινών προγόνων μας.
Ναι είμαστε ο μόνος λαός μέσα στα δισεκατομμύρια που μιλάμε ακόμα τη «θεϊκή» γλώσσα. Αυτό είναι τιμή και τίμημα. Οι σύγχρονοι Έλληνες που καλώς ή κακώς νοιώθουν περηφάνεια γι’αυτό, όπως νοιώθουν οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι, οι Μαυροβούνιοι κλπ και δε θεωρούν πια ότι πρέπει να είναι κοσμοκράτορες ούτε το ελπίζουν, όπως κάποιοι λαοί το επιδιώκουν. Είναι υπερήφανοι γι’αυτό, όπως οι Κρητικοί είναι περήφανοι για την Κρήτη, οι Αθηναίοι για την Αθήνα, οι Τούρκοι για την Κωνσταντινούπολη, οι Μοντεγάσκοι για το Μόνοικο, οι Μασσαλιώτες για τη Μασσαλία, οι Ναπολιτάνοι για την Νεάπολη, οι Φαλεστίνιοι για την Ναμπλούς (Νεάπολη). Σε μια γωνιά της γης άνυδρη και πέτρινη ζούμε ακόμα σαν όντα της φύσης υπό προστασία. Η Κρήτη, τα Επτάνησσα, η Πελοπόνησσος, η Θράκη, τα Δωδεκάνησσα, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Στερεά, η Αττική, είναι το σπίτι μας, δεν θέλουμε να το χάσουμε, είμαστε φτωχοί και δεν έχουμε που αλλού να πάμε. Δεν απολαμβάνουμε προνόμια εις βάρος άλλων λαών. Στο Θησείο, τα Πετράλωνα, την Καισαριανή ή τα Εξάρχεια κλπ, θα πολεμήσουμε γι’αυτά να τα κρατήσουμε ή θα χαθούμε μαζί τους. Θα κρατήσουμε και τη γλώσσα. Γιατί αν δεν την κρατήσουμε, νεκροί ή ζωντανοί θα έχουμε πεθάνει. Βέβαια κάποιοι ευρωτραφείς κουλτουριάριδες της όποιας ιδεολογίας, του ευρωκομουνισμού, του ιμπεριαλισμού, του ακραίου διεθνισμού, οι «άνθρωποι του κόσμου», θα προτιμούσαν το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη. Αυτός όμως ο λαός δεν θα έχει αλλού να πάει, όταν ο ιμπεριαλισμός εγείρει τα αρχαία μίση των γειτόνων. Τότε μπορεί να δούμε το φαινόμενο της Γιουγκοσλαβίας να ξυπνά. Τότε που πιθανόν οι Έλληνες εξαναγκαστούν ν’αφήσουν τη Μακεδονία ή τη Θράκη ή μέρος της Ηπείρου, δηλαδή τα χωράφια, τα ζώα και τα σπίτια τους, όπως έγινε στην Κύπρο, οι κοσμοπολίτες θα πάνε «ν’αγωνιστούν» για τη λευτεριά του λαού και της πατρίδας στην Ευρώπη, όταν οι «άλλοι», της γης οι κολασμένοι, θα παλεύουν πάλι για κατσικοπρόβατα και χωράφια. Μπορεί οι «Μεγάλοι» να θέλουν ορυκτά και πετρέλαια, οι μικροί όμως, οι «βαλτοί», που προπορεύονται κάνοντας τη βρωμοδουλειά κι ακολουθούν μετά για πλιάτσικο ως «δικαιωμένοι», αφού αυτοί ήταν οι «αλύτρωτοι», διψάνε για χωράφια, ψαρότοπους, βοσκοτόπια και κατοικίες.
Ο λαός δεν ξέρει τι είναι το CERN ούτε τι είναι η κβαντομηχανική ούτε καν η Θεωρία της Σχετικότητας, ούτε το Σαράντα το ήξερε αλλά σαν Έλληνες σχεδόν άοπλοι έδιωξαν τους Ιταλούς φασίστες απ’τη χώρα. Αυτό είναι ο πατριωτισμός, κι εμείς οι μαρξιστές των μικρών χωρών, όπως η Έλλάδα, που πάντα βρίσκονται σε αμυντική θέση ενάντια σε κάθε είδους ιμπεριαλισμό, είμαστε στην πρώτη γραμμή γιατί είμαστε αντάρτες. Αντάρτες επειδή κοινωνούμε της Ελληνικότητας.
Εδώ πρέπει να επισημανθεί και το πρόβλημα της «παράνομης εισβολής» των λαθρομεταναστών στη χώρα: Καλά θα ήταν να μην υπάρχουν σύνορα. Όμως υπάρχουν. Ούτε ατομική ιδιοκτησία. Όμως υπάρχει. Να ζούσαμε στο παράδεισο. Όμως δε ζούμε. Όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι κουβαλάνε μιαν επικίνδυνη πολιτισμική αρρώστια που είναι και η κύρια αιτία της δυστυχίας τους: τον αναχρονισμό και το Ισλάμ, που λαός μας έχει τόσο υποφέρει από αυτό. Εμείς μια μικρή χώρα ανοίγοντας τις πόρτες μας σ’αυτούς τους δυστυχισμένους αλλά τις περισσότερες φορές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πιστούς και φανατικούς, θα εξαφανιστούμε μαζί με της ευσπλαχνία μας. Ακόμα επειδή είμαστε αριστεροί θα έπρεπε να ανοίξουμε τα σπίτια μας στους μη έχοντες και στους μετανάστες. Να κρατήσουμε ένα δωμάτιο για μας και στα άλλα, να κατοικήσουν άστεγες οικογένειες. Θα έπρεπει να μην τρώμε περισσότερο από ότι επιτρέπεται για να ζούμε, γιατί υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα. Πολλά θα πρέπει να κάνουμε που δεν κάνουμε «κομμουνιστές άνθρωποι». Βέβαια οι περισσότεροι είναι δικαιολογημένοι ή τουλάχιστον ο λαός, αφού ίσα που μπορεί και ζει. ―Βέβαια, κάποιοι ανόητοι ονειροπόλοι διεθνιστές ή τροτσκιστές, ελπίζουν ότι στην Ελλάδα το μεταναστευτικό μπάχαλο, η κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας κι η οικονομική εξαθλίωση, θα φέρει τη διεθνή επανάσταση, κι αυτοί μέσα απ’το «Σμόλνι», θα διατάζουν τον ελληνικό λαό να καταλαμβάνει «χειμερινά ανάκτορα» και να θυσιάζεται πάλι για την ανθρωπότητα, την ώρα που ο ελληνικός λαός κραυγάζει: Η αυτοθυσία για χάρη των ευρωπαίων μας τελείωσε, ας ξεκαθαρίσουν οι άλλοι ευρωπαίοι με τους Γερμανούς.
Η Χώρα μας είναι μια φτωχή χώρα, άσχετα αν τα τελευταία χρόνια για να μας σιδεροδέσουν οι φίλοι και σύμμαχοί μας, με τη συνεργεία των «δημοκρατικά» εκλεγμένων κυβερνήσεων, μας δάνειζαν για να ψωνίζουμε πολυτελή ευρωαμερικανικά προϊόντα. Μέσα στο διεθνή ανταγωνισμό παραγωγικής προσφοράς και καταναλωτικής ζήτησης, πέσαμε χαμηλά, κι έτσι η εισβολή αυτή των κολασμένων απ’τις χώρες της ντροπής είναι βάρος αβάσταχτο για το λαό μας. Όλοι ξέρουν ότι αυτή η εισβολή οφείλεται στον ιμπεριαλισμό και ωφελεί τους, που θέλουν να κατεδαφίσουν όλες τις καταχτήσεις των εργαζομένων. Αυτή η χώρα που έχει πλέον κατεδαφιστεί εργασιακά, διοικητικά, ηθικά, ιδεολογικά, οικονομικά και πολιτικά, θα ήταν θαυμάσιο πεδίο για μια νέα σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ο ιμπεριαλισμός όμως που παίζει με τις ζωές μας τα έχει φροντίσει όλα. Έχει εγείρει παντού τα εθνικιστικά και θρησκευτικά πάθη. Στην Γιουγκοσλαβία έγινε το πρώτο ευρωπαϊκό πείραμα. Στην Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα πείραμα συμπληρωματικό, αυτό της χώρας που καταρρέει και την τρώνε τα «κοράκια», για τον παραδειγματισμό των λαών του βασικού κορμού της Ευρώπης. Η Ελλάδα που είναι μια μικρή χώρα αποκομμένη από την Ευρώπη, είναι το πιο ενδεδειγμένο μέρος για πειραματισμό, αφού δεν θα μπορέσει να αντιδράσει ούτε να παρασύρει άλλους λαούς μαζί της σε εξέγερση.
Υστερόγραφο: Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι ο Θαλής ο Μιλήσιος ήταν Φοίνικας, αυτό έχουν αποδεχθεί πολλές ευρωπαϊκές εγκυκλοπαίδειες. Επειδή ο Θαλής ήταν καταγωγής αριστοκρατικής άρα και από την βασιλική οικογένεια της Θήβας, μυθολογικά κατάγεται απ’τον Κάδμο, που λογίζεται σαν Φοίνικας. Ο οίκος του Κάδμου ιδρύθηκε σε ακαθόριστο χρόνο, πολύ πριν τον Τρωϊκό Πόλεμο, και ο Θαλής που γεννήθηκε το 600 π.χ. δηλαδή το λιγότερο χίλια πεντακόσια χρόνια μετά, μπορούσε ακόμα να είναι Κάδμιος και φυσικά Φοίνικας (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο). Ο Καντ όμως που είχε γονείς Σκωτσέζους, είναι Γερμανός κι ο Μητρόπουλος Αμερικάνος. Κατά τ’άλλα εμείς οι Έλληνες είμαστε σωβινιστές και πρέπει να προσέχουμε πολύ καλά όταν αναφέρουμε τη λέξη Έλληνας, για να μην παραξηγηθούμε. Ακόμα καλύτερα να έχουμε σαρκαστική στάση απέναντι στην Έλληνικότητα για να είμαστε συμπαθείς στους Ευρωπαίους. Την Παλαιοχριστιανική εποχή, ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» θεωρείτο άσεμνος και πρόστυχος απ’τους χριστιανούς, τώρα είναι σωβινιστικός. Όλοι μπορούν να καμαρώνουν για την εθνικότητά τους, ακόμα κι οι Μακεδόνες των Σκοπίων, όλοι εκτός απ’τους Έλληνες. Δικαιούμαστε όμως να είμαστε πατριώτες κι όχι σωβινιστές, αλλά Έλληνες. Ο πατριώτης βάζει πάνω απ’το εγώ την οικογένεια, από την οικογένεια την πατρίδα και απ’την πατρίδα την ανθρωπότητα, ενώ ο σωβινιστής το αντίθετο, πάνω από την ανθρωπότητα την πατρίδα, από την πατρίδα, την οικογένειά του και πάνω απ’την οικογένεια το εγώ του.
Η Γλυπτοθήκη του Μονάχου, είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από κάποια Προπύλαια, αριστερά το κτίριο της Γλυπτοθήκης που εκτίθενται τα γλυπτά του ναού της Αφαίας και δεξιά το μουσείο Αρχ. Ελληνικής Κεραμεικής Τέχνης. Διαπίστωσα δύο πράγματα: Στο μουσείο Κεραμεικής που είχε ευρήματα από Ετρουσκικούς τάφους, ορίζονταν σαν Ελληνικά αλλά και οι Ετρούσκοι ως Ελληνικό φύλο (το 1992 που το επισκέφτηκα), κάτι που εμείς σαν Έλληνες δεν το κάνουμε. Δείγμα ότι δεν είμαστε σωβινιστές. Επίσης στα «Προπύλαια» και στον τοίχο εξ’αριστερών, με χρυσά γράμματα αναφέρονται οι σοφοί κι οι καλλιτέχνες της Αρχαίας Ελλάδας, στον εκ δεξιών τοίχο αναφέρονται οι ήρωες του 1821. Για τους Γερμανούς είναι όλοι εκεί σαν Έλληνες.
Νομίζω ότι ο κ. Μπιτσάκης είναι Έλληνας και πάσχει απ’την αρρώστια που πάσχουμε όλοι οι Έλληνες κι εμού μη εξαιρουμένου. Αυτή η αρρώστια είναι ένα είδος ήπιου διχασμού. Όταν ο Έλληνας βλέπει Έλληνα στο εξωτερικό απ’τη μια χαίρεται απ’την άλλη λέει μέσα του, «χαρά στον πονηρό». Οι Αρχαίοι Έλληνες, τους περισσότερους πολέμους, έκαναν με Έλληνες γιατί με τους έλληνες είχαν να χωρίσουν τον κόσμο. Πίστευαν, πως όλος ο κόσμος γύριζε γύρω απ’την Έλλάδα, ότι οι άλλοι ήταν βάρβαροι, αγράμματοι και ανόητοι γιατί κυβερνώντο από ηγεμόνες και το δέχονταν. Βέβαια οι ηγεμόνες τους μπορεί να ήταν σπουδαίοι μα οι Έλληνες γνώριζαν τους απλούς ανθρώπους που μάλλον ήταν «πρόβατα» και αντικείμενα οικονομικού ανταγωνισμού. Έτσι οι ξένοι ήταν χώρος ανταγωνισμού των Ελλήνων εμπόρων και οι Έλληνες ήταν προς αποφυγήν.
Ακόμα και τώρα μ’όλο που οι Κουτοφράγκοι μας έχουν κατά πολύ υπερκεράσει και μάλλον θα πρέπει να τους βλέπουμε με θαυμασμό, απ’τη μια τους θαυμάζουμε, απ’την άλλη μπαίνουμε συνεχώς στον πειρασμό να τους βλέπουμε σαν Κουτοφράγκους. Κι αυτοί έχουν μια βίτσα και μας χτυπάνε λίγο στα πόδια, ποτέ μα ποτέ όμως έως τώρα δεν μας εξουθένωσαν. Είμασταν το «κακό παιδί της Ευρώπης που θέλαμε λίγο βουρδουλάκο, γιατί είμασταν καλώς εννοούμενα αλητάκια». Τώρα όμως την εποχή του Ιμπεριαλισμού που κυβερνάει το χρήμα καθεαυτό, δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοια. Δεν υπάρχουν ούτε Κουτοφράγκοι, που είναι έξυπνοι, μα ούτε και «καλώς εννοούμενα αλητάκια» που την γλυτώνουν με λίγο βουρδουλάκο. Ήλθε η εποχή να πληγούν και να κατεδαφιστούν όλα όσα κάνουν τους λαούς που έχουν εθνική συνείδηση. Και στην Ευρώπη ως θεωρούμενος με τον πιο σκληρό εθνικό πυρήνα λαός, πιο απείθαρχος αλλά και ο πιο αδύναμος οικονομικά κρίκος είναι οι Έλληνες. Αυτό είναι μια πειραματική πρόκληση για τους θεωρητικούς του ιμπεριαλισμού (της ελεγχόμενης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας), που τώρα μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Ακόμα αν κάποτε τη γλυτώναμε λόγω των προγόνων μας, τώρα που οι αξίες του Ελληνισμού έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια, δεν υπάρχει τίποτα να μας σώσει παρά μόνο η σύνεση και η αποχή από μεγαλοϊδεατίστικες υπερβολές, άσχετα αν αυτές είναι σωβινιστικές ή αριστερίστικες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο σωβινισμός κι ο φασισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού έχουν πολύ διαφορετικό πρόσωπο: Κατ’αρχήν κάνουν δεκτή την κοινοβουλευτική δημοκρατία που μαζί με την ελεύθερη οικονομία, οργανώνονται έτσι που ο αληθινός κοινοβουλευτισμός κατεδαφίζεται. Η παγκοσμιοποίηση συντρίβει με οικονομικά, πολιτικά και πολεμικά μέσα, την προσπάθεια κάθε λαού να πάρει την οικονομία στα χέρια του. Ως παράδειγμα φέρνω τη Γιουγκοσλαβία, που μολονότι ακολούθησε τον ιμπεριαλισμό στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράκ, δεν μπόρεσε να έλθει σε συμφωνία για την ιδιωτικοποίηση της κρατικής τράπεζας και της πολεμικής βιομηχανίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον διαμελισμό της χώρας με την δημιουργία «ανεξαρτήτων» κρατιδίων που τα χωρίζει πλέον το αίμα. Εκεί ο ιμπεριαλισμός μπορεί πια να κάνει ότι θέλει. Ακόμα όλες αυτές οι «δημοκρατικά» εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν κυβερνούν, γιατί στις χώρες αυτές οι λαοί ψηφίζουν μόνο για διαχείρηση, μέσα στα όρια που επιτρέπει ο ιμπεριαλισμός. Στον ιμπεριαλισμό οι άνθρωποι αληθινά ψηφίζουν με τα λεφτά τους στις τράπεζες και τα χρηματιστήρια. Κανένας άνθρωπος δε λογίζεται απλά σαν Όν, αλλά είναι ότι είναι με το πουγκί του και τα «χαρτιά» του, που όσο πιο «βαριά» είναι, τόσο πιο άνθρωπος είναι. Ευνοούνται κρατίδια με χαμηλή πολιτισμική συνοχή, ενώ αυτά με πολιτισμική παράδοση και ιστορία αντίστασης κατατρώγονται συστηματικά. Οι σχέσεις γειτονίας στα έθνη οξύνονται, κι οι ανθρώπινες σχέσεις στις χώρες συστηματικά κατεδαφίζονται. Κι έτσι ξαναγυρίζει επιτακτικά το αίτημα της ανατροπής. Το αίτημα αυτό στην εποχή του ιμπεριαλισμού, δεν μπορεί παρά να είναι το άμεσο πέρασμα στον κομμουνισμό και την άμεση κατάργηση του χρήματος. Το χρήμα που είναι η διάκριση γυμνή.
Ο φασισμός τώρα περνάει μέσα απ’τα δεσμά των τραπεζών που είναι το άγγιγμα κι η σκιά του ιμπεριαλισμού πάνω στους λαούς και σωβινισμός είναι η πάλη των στελεχών για επιβολή του ενός οικονομικού κολοσσού πάνω στον άλλον. Κάθε άλλου είδους φασισμός ή σωβινισμός, είναι μεθοδευμένος και εξυπηρετεί κάποια σκοτεινά συμφέροντα.
Επειδή ο ιμπεριαλισμός δεν θα επιτρέψει σε καμιά υποταγμένη χώρα να ανέβει τεχνολογικά, για να μπορεί να καταχτήσει την ανεξαρτησία της κι επειδή όλες οι μικρές χώρες είναι περικυκλωμένες στρατιωτικά από τους γειτόνους τους, είναι γι’αυτό που δε μπορεί πια να δημιουργηθεί σοσιαλιστική κοινωνία. Ως γνωστόν σοσιαλισμός είναι η εξελιγκτική πορεία από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Στον ιμπεριαλισμού δημιουργούνται οι συνθήκες κι οι κοινωνικές δομές που δεν επιτρέπουν την προσωρινή σοσιαλιστική προοπτική αλλά επιβάλλουν την προοπτική της άμεσης κατάργησης του χρήματος και του περάσματος σε έναν παγκόσμιο κουμμουνισμό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου