ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Από τότε που μπήκα κι εγώ στις γραμμές των συνταξιούχων κι έχω το χρόνο να συζητώ μ’άλλους συνταξιούχους και ν’ανταλλάσσουμε απόψεις για την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας, άνοιξε για μένα ένα τεράστιο κεφάλαιο γνώσης για το τί συμβαίνει γύρω μας.
    Κατ’αρχήν οι περισσότερες συζητήσεις γίνονται χωρίς το ανάλογο λογικό υπόβαθρο. Ο καθένας έχοντας δημιουργήσει στη διάρκεια της ζωής του μια “στάση ζωής”, ρίχνει διάφορες ριπές απόψεων, χωρίς να μπορεί να τις στηρίξει λογικά αν του ζητηθεί. Αυτό φέρνει σε απόγνωση τον λογικό συζητητή αφού του είναι δύσκολο να τροχιοδρομήσει την κουβέντα σε κάποια λογική βάση.
    Αυτοί που έχουν πλέον “σαλτάρει” τελείως είναι οι παραδοσιακοί πατριώτες, οι οποίοι ενώ ήταν κατά του υπαρκτού ψευδοσοσιαλισμού και υπέρ του νεοφιλελευθερισμού κι επειδή οι περισσότεροι απ’αυτούς έχουν γλύψει διορίζοντας μέλη της οικογενείας τους στο κρατικό κεμέρι, τώρα δεν ξέρουν προς τα που να στραφούν. 
     Βλέπουν έναν “κομμουνιστή” πρωθυπουργό να προστατεύει τα συμφέροντα των κρατικοδίαιτων πατριωτών, ενώ ο αρχηγός τους να απειλεί ξεκαθάρισμα του κρατικού μηχανισμού από ανάξιους και απαίδευτους υπαλλήλους, δηλαδή από αυτούς που παραδοσιακά διώριζαν με το λεγόμενο “μέσον” οι αστικές “πατριωτικές” κυβερνήσεις.
     Εμείς οι αριστεροί που ξέραμε από πάντα ότι για τους πατριώτες, πατρίδα είναι η κοιλιά τους, βρισκόμαστε επίσης σε αμηχανία.
     Βλέπουμε τους πατριώτες που ήταν κατά του κρατικοδίαιτου “σοσιαλισμού”, να συνωστίζονται για διορισμό στο δημόσιο και συγχρόνως να κατηγορούν ότι η χώρα βουλιάζει γιατί ο δημόσιος τομέας είναι υπερμεγέθης.  Βλέπουμε τους αριστερούς που μολονότι δεν έχουν ούτε ένα μέλος διορισμένο στο δημόσιο, να κατηγορούνται ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τον υδροκεφαλισμό και την κατρακύλα του δημοσίου.

Ο αρχηγός της παρδοσιακά “πατριωτικής” παράταξης, που αναμένει με ανυπομονησία την ανάληψη της πρωθυπουργίας και που παραδοσιακά ανήκει σε μια από τις πολιτικές οικογένειες που στηρίζεται στην τεχνική των διορισμών, θα διενεργήσει άραγε την πολλά υποσχόμενη αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων.  Θα ξεκαθαρίσει το δημόσιο από τους γλύφτες και τους λαθρεπιβάτες ή θα κάνει μια κομματική προγραφή για να στηρίξει τη δύναμη του κόμματός του, διορίζοντας νέους δικούς του, όπως έκανε και ο προηγούμενος ηγέτης του κόμματός της δεξιάς Καραμανλής. Ο Καραμανλής που στήρηξε την προεκλογική του καμπάνια στο ξεκαθάρισμα του δημοσίου από τις πασοκικές κηφήνες αλλά δεν το έκανε.

Αυτή η πατρίδα που συνήθως “σώζεται” από τους “υπερπατριώτες” προδιδόμενη στους ξένους, έχει ακόμα επάνω της τις πληγές που της άνοιξαν στη Κύπρο. Έχει ακόμα τις πληγές που της άνοιξε η τοκογλυφία του ευρωπαϊσμού.  Διώχνει ακόμα στο εξωτερικό τα παιδιά της με την πρακτική της πατριωτικής αναξιοκρατίας.  Υπάρχουν ακόμα δημόσιοι υπάλληλοι “τελειόφοιτοι” λυκείου ή παλιού γυμνασίου, που παίρνουν μισθό 2500 ευρώ, την ώρα που οι εκπαιδευόμενοι χειρουργοί παίρνουν 800 ευρώ ή κάτοχοι ντοκτορά που διπλώνουν σουβλάκια.  Υπάρχουν “τελειόφυτοι” του δημοτικού, οι οποίοι ενώ διορίστηκαν από τις καραμανλικές κυβερνήσεις ως αχθοφόροι, “φοίτησαν” στο παλιό νυκτερινό γυμνασίο ή πλήρωσαν για το χαρτί έγιναν σιγά-σιγά και πατριωτικά διευθυντές και τώρα είναι παχυλοί συνταξιούχοι δημοσίου.

Αν ο κύριος Μητσοτάκης χώσει βαθιά το χέρι μέσα στο τσουβάλι θα βγάλει πολλούς λαγούς, κι αφού ο κύριος Τσίπρας δεν τόλμησε, μένει σ’αυτό αυτό το “θλιβερό” καθήκον της σωτηρίας της πατρίδας.  Το οποίο είναι κυρίως θέμα αξιοκρατίας και αναζήτησης όλων των ποντικών που αυτή τη στιγμή λυμαίνονται τα ταμεία, αφού όπως φάνηκε δεν είναι κανείς σε θέση να φέρει πίσω τα “κλεμμένα”.