ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ
ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ
ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΒΑΣΗΣ
Οι ευρωμαρξιστές έχοντας ξεχάσει την αντιφατικότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι και της δημοκρατίας, είχαν εναντιωθεί στη σοβιετική πρακτική της εφαρμογής του σοσιαλισμού. Μαγεμένοι από τον «πολιτισμό» τις τέχνες και τα γράμματα, ακόμα και τον τρόπο της άνετης ζωής του καταναλωτισμού της «ευημερίας», της «προόδου» και της ευρωδημοκρατίας, το σοβιετικό μοντέλο τους φάνηκε για πάρα πολλούς λόγους πτωχό και βάρβαρο. Γενικά το σοβιετικό μοντέλο δε μπόρεσε να πείσει τους εραστές του ευρωπαϊκού κεκτημένου, που ήταν βέβαια μοντέλο υψηλής καταναλωτικής διαβίωσης.
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο όμως δεν κατέβηκε καλοπροαίρετα μόνο του απ’τον ουρανό, μετά από κάποιες συμφωνίες, αποφάσεις και διακυρήξεις, αλλά είναι γέννημα μιας «κατάκτησης» που κάποιοι λαοί κοινωνούν ως αποτέλεσμα κάποιων δραστηριοτήτων τους. Οι δραστηριότητες αυτές όμως, που έδωσαν τη δυνατότητα στους λαούς αυτούς να έχουν αυτό το επίπεδο διαβίωσης και συμπεριφοράς, αν αναλυθούν είναι αμφιλεγόμενες. Έτσι όταν κάποιος προβάλλει το ιδεώδες του ευρωπαϊκού κεκτημένου πρέπει να φέρνει πρώτα στο νού του και τις προϋποθέσεις που μπορούν να κάνουν πραγματικότητα αυτό το κεκτημένο.
Βασικές προϋποθέσεις του κεκτημένου αυτού είναι:
Α) Η αποικιοκρατία, η λεηλασία των χωρών του τρίτου κόσμου και ο ιμπεριαλισμός.
Β) Η Δημοκρατία. Αυτή είναι μια κατάσταση αντιφατική όπου το κοινωνικό γίγνεσθαι αποτελείται από τάξεις και στρώματα, κατά το οποίο γίγνεσθαι τα συμφέροντα των τάξεων συγκρούονται συνιστώντας αντιφατικές σχέσεις. Ανάμεσα στις τάξεις υπάρχει άγρια πάλη για εξουσία αφού η βασική της αντιφατική σχέση είναι αυτή της μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου.
Δηλαδή όσο υπάρχει κεφάλαιο υπάρχει μισθωτή εργασία και το αντίθετο. Η μισθωτή εργασία γεννά το κεφάλαιο και συγχρόνως γεννιέται απ’αυτό, αλλά όντας αντίθετα, την ίδια στιγμή μάχονται κιόλας βίαια μεταξύ τους. Η Δημοκρατία λοιπόν αυτή, παίρνει μορφή ανάλογα με την τάξη που ασκεί την εξουσία. Όταν την εξουσία ασκεί η αστική τάξη έχουμε καπιταλισμό ή δημοκρατία του κεφαλαίου, ενώ όταν την εξουσία ασκούν οι εργαζόμενοι, μολονότι η αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου συνεχίζει να υπάρχει, έχουμε λαοκρατική δημοκρατία ή σοσιαλισμό. Στην Αστική Δημοκρατία λοιπόν έχουμε την δημοκρατική-δικτατορία του κεφαλαίου, ενώ στην λαοκρατική δημοκρατία έχουμε τη δημοκρατική-δικτατορία της εργασίας.
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο λοιπόν ως βασικό στοιχείο έχει την δημοκρατική δικτατορία των αστών όπου όσο μεγαλύτερη είναι η δημοκρατία για τους αστούς, τόσο μεγαλύτερη η δικτατορία για το προλεταριάτο και γενικά για τους εργαζομένους.
Στην αστικοδημοκρατική δικτατορία όμως υπήρξε μια προφανής δημοκρατικότητα, η οποία δεν ήταν τόσο προφανής σε άλλα καθεστώτα, όπως τουλάχιστον φάνηκε στην πράξη με τα λεγόμενα σοσιαλιστικά, όπου την εξουσία υποτίθετο ότι ασκούσε η εργασία.
Η αστική δημοκρατία σαν ιδεατό χαρακτηριστικό έχει την ίση συμμετοχή όλων στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα· αλλά αυτός ο όρος αληθινά δεν μπορεί να λειτουργήσει αφού ο γεννημένος φτωχός με τον γεννημένο πλούσιο διαφέρουν από την ίδια τη γέννησή τους στη δυνατότητα που τους προσφέρει η ίδια η περιουσία τους, δηλαδή το χρήμα. Το χρήμα που είναι η διάκριση γυμνή. Μ’αυτό μπορεί κάποιος να προωθήσει τα όνειρά του, ενώ χωρίς αυτό δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Μόλαταύτα, λέγεται ότι στις χώρες του ευρωπαϊκού κεκτημένου υπάρχει ένα επίπεδο δίκαιας συμμετοχής που σε άλλα καθεστώτα δεν μπορεί να υπάρξει. Εδώ λοιπόν τίθεται θέμα ιμπεριαλισμού κι εξάρτησης που ανάλογα με τη θέση στην ίμεριαλιστική πυραμίδα κάθε χώρας, μπορεί η άρχουσα τάξη (η αστική) να κάνει δημοκρατικές ή καταναλωτικές παραχωρήσεις στην τάξη των εργαζομένων, αφού το βρώμικο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού “είναι κολλημένο στο πρόσωπο” κάποιων άλλων δυστυχισμένων καταπιεζόμενων λαών σε κάποια άλλη εξαρτημένη χώρα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι το δημοκρατικό και το καταναλωτικό κεκτημένο, ακόμα και αυτό της ελευθερίας λόγου των λαών, που το έχουν κατακτήσει, στηρίζεται πάνω στην αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου και στην αντιφατική σχέση ιμπεριαλισμού και εξάρτησης. Για τους ξυπόλυτους «ετέρους» όπως οι Έλληνες, που πάντα ήταν στο άρμα μιας ισχυρής ιμπεριαλιστικής χώρας και εισήλθαν στην κοινότητα του ευρωπαϊκού κεκτημένου ως εξαρτημένοι όλων πλέον των ισχυρών ετέρων, αν υπάρξουν κάποια αποφάγια από αυτό το κεκτημένο, μπορεί να τους επιτραπεί να γλύψουν τα κόκκαλα. Επίσης στην Ευρώπη που γεννιέται, δεν υπάρχουν περιθώρια κεκτημένων για τους λαούς που θα βρίσκονται σε αναμονή και με το τασάκι στο χέρι για κάποια περιθωριακή απασχόληση, που πιθανόν αποφασίσουν οι ισχυροί της ευρώπης να τους δώσουν. Σ’αυτή την Ευρώπη ακόμα και τα κεκτημένα των κατωτέρων στρωμάτων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών έχουν αρχίσει να περιορίζονται δραματικά.
Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός μας συνεχίζει να προβάλλει το επιχείρημα του ευρωπαϊκού κεκτημένου, στα αυτιά των αδυνάτων να ακούγεται με ανακούφηση στα αυτιά των ισχυρών όμως ακούγεται σαν ένα κλάμα ζητιανιάς.
Το Ευρωπαϊκό κεκτημένο έχει πατήσει επάνω στο αίμα των ανίσχυρων λαών αφού η οικονομική ανάπτυξη στην οποία στηρίχτηκαι είναι βουτηγμένη στο αίμα αδυνάτων λαών όπως εμείς. Ξεγελαστήκαμε βέβαια με την ευημερία των δανεικών που οι ισχυροί «φίλοι» μας παρείχαν και «ηγέτες» μας τα έπαιρναν ασυλλόγιστα, σαν να ήταν χάρισμα, όμως ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τώρα μαθαίνουμε και κατι άλλο: Υπάρχει συλλογική ευθύνη για τα δανεικά. Πρέπει να πληρώσουν όλοι και πιο πολύ αυτοί που δεν πήραν δανεικά ή δεν ωφελήθηκαν με μισθούς ή διορισμούς απ’αυτά τα δανεικά. Να λοιπόν και ένα νέο στοιχείο του ευρωπαϊκού κεκτημένου: η συλλογική ευθύνη η οποία μοιάζει πολύ με αυτήν που μας επέβαλλε ο Γερμανικός στρατός κατοχής.
Θα ακούσουμε πολλά για την ανθρωπιά και την ανησυχία των ισχυρών για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όμως ο πόλεμος που δημιουργεί αυτή τη δυστυχία, επειδή είναι δημιούργημα αυτών των ισχυρών, δε θα σταματήσει αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι που τον δημιούργησαν.
Τα σύνορα τους θα κλείσουν και οι δυστυχισμένοι θα μπουν μέσα στα δικά μας σπίτια που δεν ευθυνόμεθα για τη δυστυχία τους, και σε λίγο θα διεκδικούν από μας που τους δεχτήκαμε, δικαιώματα που απορρέουν από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τα οποία ο ίδιος ο Ελληνικός λαός έχει προ πολλού χάσει.
Ο ελληνικός λαός λόγω της ιστορίας του, έπασχε πάντα από έναν μεγακοϊδεατισμό της ελλάδας των δύο ηπείρων και των τεσσάρων ή πέντε θαλασσών. Ελπίζαμε ότι μετά τη μικρασιατική εκστρατία και την επταετία, αυτή η δηλητηριώδης καραμέλα είχε πλέον χαθεί, όμως ξαφνικά εμφανίζεται ένας νέος “αριστερός” μεγαλοϊδεατισμός: Γίναμε ξαφνικά οι παγκόσμιοι “καραμουτζούνηδες” που θα σώσουμε όλους της γης τους κολασμένους. Δηλαδή οι κυβερνώντες μας ανοίγουν τις πόρτες της χώρας, σε όλους τους καταπιεσμένοι και τους κατατρεγμένους απ’τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνιστές-ετέρους Αμερική, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσσία, Κίνα και όλους του λακέδες τους ανά τον κόσμο. Αυτοί οι κατατρεγμένοι είναι τόσα εκατομμύρια που φυσικά δεν χωράνε στη χώρα μας. Επίσης όσοι απ’αυτούς είχαν το αντίτιμο κάποιων χιλιάδων δολαρίων και πέρασαν παράνομα στη χώρα σκίζοντας τις φουσκωτές τους βάρκες για να τους “σώζουν” οι λιμενικοί, έχουν παράνομα εγκατασταθεί σε περιουσίες αγροτών που θέλουν να δουλέψουν τα κτήματά τους και όχι στους κήπους των εξοχικών ή στα διαμερίσματα των πολιτικών που το αποφάσισαν.
Οι δυστυχισμένοι αυτοί άνθρωποι, που χρησιμοποιούν πετώντας τα παιδιά τους στη θάλασσα ως μέσο σωτηρίας, είναι φανερό ότι μετά από αυτά που έχουν υποστεί στις εμπόλεμες ζώνες έχουν χάσει το μέτρο. Εδώ που ήλθαν και με τον τρόπο που τους μεταχειρίζονται κάποιοι, θ’αρχίσουν να διεκδιούν από μας δικαιώματα ευρωπαϊκού κεκτημένου, τα όποία εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν απολαύσαμε.
Τί πρέπει να κάνουμε άμεσα:
Α. Κατ’αρχήν να κλείσουν βίαια τα σύνορα! Για όσους πρόσφυγες σκίζουν τις βάρκες τους να υπάρχουν έτοιμες άλλες που να επιβιβάζονται και να στέλνονται πίσω. Αν τις ξανασχίζουν, να σώνονται μόνο τα γυνικόπαιδα, οι άλλοι να αφήνονται στην τύχη τους.
Να οργανωθεί από το μηχανικό του στρατού μία πόλη στη Γιάρο γιά τους άρρενες πρόσφυγες και μια πόλη στο Αγ. Ευστράτιο για τα γυναικόπαιδα. Ο διαχωρισμός αυτός πρέπει να γίνει για να μην γίνονται τα γυναικόπαιδα αντικείμενο βίας και εκμετάλευσης των ανδρών.
Οι άρρενες να προώθηθούν στις χώρες τους και να ενταχτούν στούς στρατούς των προοδευτικών δυνάμεων. Δηλαδή να σώσουν τη χώρα τους με το όπλο στο χέρι και όχι να σώσουν τον εαυτό τους πετώνατας τα παιδιά τους στη θάλασσα.
Τα γυναικόπαιδα πρέπει να απολαύσουν τη “φιλοξενία” που απόλαμβάνου και όλες οι άπορες ελληνικές οικογένειες, έως ότου μπορέσουν να επιστρέψουν στη χώρα τους.
Η Γιάρος και ο Αγ. Ευστράτιος στη μνήμη του ελληνικού λαού, είναι χώροι ιεροί και καλούνται να κάνουν ξανά το ιερό καθήκον τους με πολιτισμό και ανθρωπιά.
Οι χώροι αυτοί θα πρέπει να περιφρουρούνται από ένοπλα λιμενικά τμήματα και να βάλλουν ανάντα αυτών που θέλουν να τα παραβιάσουν για παράνομες δραστηριότητες.
Β. Επειδή το ευρωπαϊκό κεκτημένο για μας δεν είναι εφικτό, αφού είμαστε ανίσχυροι κι αδύναμοι για κάτι τέτοιο, ας κάνουμε αυτό που μπορούμε. Ας τυπώσουμε παράλληλο νόμισμα, έτσι ώστε να μη δανειζόμαστε συνεχώς για να πληρώνουμε τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπάλληλους. Έτσι ακόμα κι όσοι μετανάστες απομείνουν στη χώρα μας, θα προσπαθήσουν με μανία να φύγουν για την Ευρώπη, αλλιώς θα μένουν στην Τουρκία που χωρίς Ευρώ δε θα διέφερε από την Ελλάδα στο θέμα της «σωτηρίας» τους. Επίσης θα σταματήσουν οι αθρόες εισαγωγές προϊόντων και θα αυξηθούν οι εξαγωγές και οι παραγωγικές δραστηριότητες των ελληνικών εργαστηρίων και των μικρών παραγωγών. Αλλιώς είναι πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα που θα χαθούν όταν πλέον η παραγωγική αλυσίδα οικογενειακής γνώσης πάψει να λειτουργεί. Επαγγέλματα λαϊκών τεχνών υψηλής ποιότητας, που σε άλλες χώρες υποστηρίζονται, καλλιεργούνται και διδάσκονται.
Ας δημιουργήσουμε λοιπόν το δικό μας κεκτημένο, που δεν θα στηρίζεται στη σπατάλη, την πολυτέλεια και τη διαφθορά, στο πελατιακό κράτος και την ιδιωτική πρωτοβουλία για την ανάπτυξη της χώρας. Ο ιδιώτης έχει σαν σκοπό το αχαλίνωτο κέρδος και όχι την πρόοδο της χώρας. Αλλά επειδή και μάυτές τις συνθήκες δεν υπάρχουν ιδιώτες επενδυτές, θα πρέπει το δημόσιο να επενδύσει σε παραγωγικές μονάδες κατ’αρχήν διατροφικών προϊόντων ποιότητας και τουριστικών καταλυμάτων. Αυτά θα πρέπει να λειτουργούν άψογα και οικονομικά, χωρίς περιττό προσωπικό. Όσοι προσλαμβάνονται εκεί θα υπογράφουν σύμβαση η οποία θα ορίζει τις διεκδικήσεις τους και τον βαθμό της παραγωγικότητάς τους. Επίσης θα καταθέτουν ντοκουμέντα όλων των περιουσιακών στοιχείων τους ώστε κάθε χρόνο να ελέγχεται η οικονομική τους κατάσταση. Σε δημόσιες παραγωγικές επενδύσεις δεν θα προσλαμβάνονται άτομα που σχετίζονται με όποια κομματικά στελέχη ή πολιτικούς. Επίσης δεν θα προσλαμβάνεται άτομο από μία οικογένεια εξ’αίματος ή στενής αγχυστίας, εκτός αν είναι διακεκριμένο επιστημονικά και απόλυτα χρήσιμο για την εξέλιξη της παραγωγικής επένδυσης.
Το ξεκίνημα μιας τέτοιας κρατικής δραστηριότητας θα μπορούσε να γίνει από τις στρατιές των ανέργων και τη χρησιμοποίηση των εγκαταλελειμένων εργοστασίων και εργαστηρίων με τη δημιουργία κάποιων πιλοτικών “λαϊκοδημοκρατικών παραγωγικών πυρήνων”, για τους οποίους θα μιλήσουμε πιο κάτω.
Βέβαια δεν είναι εύκολο, αλλά είναι τουλάχιστον πραγματοποιήσιμο. Ας πάρουμε το παράδειγμα αναπτυγμένων περιοχών της δικής μας χώρας, όπως η Κρήτη, η οποία στηρίζεται στην δική της παραγωγική δραστηριότητα, και δικό της ιδιαίτερο πολιτισμό.
Περί κρατικών παραγωγικών επενδύσεων
Για να ολοκληρωθεί η ανάλυση περί του κεκτημένου μιας οικονομοτεχνικής βάσης και πολιτισμικού της εποικοδομήματος, ας ξαναφέρουμε στον νου και ας συγκρίνουμε το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό κεκτημένο του καταναλωτισμού και της δημοκρατίας με το «επάρατο» σοβιετο-σοσιαλιστικό κεκτημένο.
Όταν επετεύχθει η σοβιετική επανάσταση, η ιμπεριαλιστική «κοινωνία των εθνών» του καταναλωτισμού και της ευημερίας, εξεστράτευσε ενάντια στη σοβιετική ένωση για να φέρει κι εκεί τη δημοκρατική «άνοιξη». Βέβαια το στράτευμα αυτό των σταυροφόρων του καταναλωτισμού και της ευημερίας διελύθει και ένα μεγάλο μέρος των στρατιωτών του έμειναν εκεί δημιουργώντας οικογένειες μετά από γάμο με σοβιετικές κοπέλες. Όμως έδωσαν το στίγμα των προθέσεων του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στην σοβιετική επαναστατική αλλαγή. Έτσι ο ανερχόμενος σοβιετικός κόσμος, από κει και πέρα έβλεπε με δυσπιστία κάθε τι που ερχόταν από τη δύση. Κατανόησαν λοιπόν ότι ο δυτικός κόσμος δεν ήταν απλά εχθρικός απέναντι στην επανάσταση αλλά δε θα λυπόταν έξοδα και κόπους για τη «σωτηρία» του σοβιετικού λαού.
Έναντι του κεκτημένου λοιπόν των λαών της δύσης, που στηρίχτηκε πάνω στην οικονομική ανάπτυξη της αποικιοκρατίας και της στυγνής εκμετάλευσης αιώνων πάνω στους λαούς της ίδιας της ευρώπης, έπρεπε η σοβιετία να προβάλλει το δικό της οικονομοτεχνικο-πολιτισμικό κεκτημένο. Ήδη παράλληλα με τις προσπάθειες για ανάπτυξη και επισιτισμό των λαών της σοβιετίας, υπήρχε ακόμα σε διάφορες περιοχές ζωντανός κι ένας εμφύλιος, ο οποίος γινόταν στη σκιά ενός επικείμενου παγκόσμιου πολέμου. Ο πόλεμος αυτός, όπως είδαμε, ξεκίνηση απ’την κεντρική ευρώπη, αλλά τελικά ξέσπασε μέσα στην ίδια τη σοβιετία. Ο «επάρατος» λοιπόν σοσιαλισμός της σοβιετίας εκτός από το πρόβλημα του οικομοτεχνικού και πολιτισμικού κεκτημένου που έπρεπε να δημιουργήσει για το λαό του, είχε συγχρόνως πρόβλημα επιβίωσης. Και επειδή εξ ορισμού δεν μπορούσε να ασκήσει ιμπεριαλισμό πάνω σε άλλους αδυνάτους λαούς, αλλ’ αντιθετα να τους ενισχύει στούς αγώνες τους για ανεξαρτησία, για την δημιουργία τεχνολογικών υποδομών και πολιτισμικού εποικοδομήματος στράφηκε φυσικά στον ίδιο τον λαό του και τις δικές του δυνάμεις.
Η κατάκτηση μιας πρωτοποριακής θέσης από τη Σοβιετία μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι δεν ήταν ούτε αγγελική ούτε ανώδυνη, αν φανταστεί κάποιος ότι έγινε μέσα στη διαδικασία ενός παγκοσμίου πολέμου, που η σοβιετία χωρίς να το επιδιώξει βρέθηκε στο κέντρο του. Έτσι αυτό το κεκτημένο που οι ευρωπαίοι κατέκτησαν σε πεντακόσια χρόνια και με την λεηλασία όλων των λαών του τότε κόσμου, η σοβιετία κατάφερα κατά τη διάρκεια το πολέμου και λίγα χρόνια μετά απ’αυτόν, μέσα σε τριάντα χρόνια.
Οι σοβιετικοί λαοί μ’όλες τις καταναλωτικές δυσκολίες δεν υπολείποντο πλέον πολιτισμού από κανέναν ευρωπαϊκό λαό και μάλιστα ευρίσκοντο μπροστά από πολλούς λαούς διδάσκοντας πολιτισμό. Οι σοβιετικοί λαοί είχαν σίγουρη εργασία και κοινωνικές παροχές υψηλής ποιότητας και τα παιδιά τους ένα σπαρτιάτικο μεν αλλά λαμπρό μέλλον.
Την αλλαγή έφερε το προπαγαντιστικό ψεύδος της δορυφορικής τηλεόρασης, όπου οι σοβιετικοί λαοί βομβαρδίζοντο με μια άνευ προηγουμένου καταναλωτική προπαγάντα. Η προπαγάντα αυτή έγινε έμμονη ιδέα όλων των λαών του κόσμου και ενώ αυτή τη στιγμή το καταναλωτικό μοντέλο καταρρέει οι λαοί συνεχίζουν να το έχουν σαν πυξίδα τους.
Αν με τα σημερινά δεδομένα αναλογιστούμε αυτό το «επάρατο» σοβιετικό κεκτημένο με τα σημερινά δεδομένα και την κατάρρευση όλης της πρόσοψης του ευρωπαΙκού «κεκτημένου του καταναλωτικού καπιταλισμού της ευημερίας και της δημοκρατίας» και τα συγκρίνουμε ορθολογικά θα αντιληφθούμε πόσο λάθος είχαμε κάνει όλοι εμείς που κατηγορούσαμε τότε την σοβιετία, αναμένοντας το αληθινά ανύπαρκτο για τους ανίσχυρους λαούς ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Η σοβιετία βάδιζε σε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα που συνεχώς ήθελε διορθωτικές δημοκρατικές κινήσεις, δηλαδή δυνατότητα λήψης αποφάσεων “απ’τα κάτω” που θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο και σωστότερο αποτέλεσμα και όχι διαλυση όλων των κατακτήσεων των σοβιετικών λαών!
Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε έστω και εκ των υστέρων;
ΜΙΚΡΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΊ ΛΑΪΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΥΡΉΝΕΣ
Το πείραμα Αλλιέντε όπως είδαμε πνίγηκε στο αίμα. Τώρα βρισκόμαστε στην εξέλιξη του πειράματος Τσίπρα. Στην Ευρώπη προς το παρόν οι ένοπλες πραξικοπηματικές επεμβάσεις αποφεύγονται. Οι επεμβάσεις γίνονται με το χρήμα (το Ευρώ), που όπως είπε η Μέρκελ «δεν είναι απλά και μόνο χρήμα». Η χώρα μας λοιπόν δέχεται μιαν άνευ προηγουμένου οικονομική επίθεση με απώτερο σκοπό την πραξικοπηματική επιστροφή των λακέδων της τοκογλυφίας.
Οι «εταίροι» μας έχουν θέσει δύο εναλλακτικές λύσεις: να περπατάμε στα τέσσερα και να τρώμε σκυλοτροφές ή να πεινάσουμε.
Η “λαϊκή κυβέρνηση” Τσίπρα, που μολονότι έχει κάνει “φιλότιμες” προσπάθειες για μιαν έντιμη διαπραγμάτευση και προσκρούει σε τοίχο, θα έπρεπε να περιμένει μια τέτοια συμπεριφορά από τους «εταίρους» τοκογλύφους και να έχει δεύτερο σχέδιο: την τύπωση παράλληλου νομίσματος κατ’αρχήν και στη συνέχεια εθνικού νομίσματος. Το ευρώ έχει πλέον δείξει την τοκογλυφική του χρήση από τους ισχυρότερους εταίρους και έχει τόσο πολύ «περάσει το χαντάκι» που δε μπορεί πια να επανέλθει στα αρχικά οράματά του. Οι γερμανοί και οι βόρειοι έχουν τόσο πολύ επενδύσει στην τοκογλυφία που νοιώθουν ότι η παγίδα που έστησαν στους εταίρους τους είναι ένα έργο τέχνης που δε μπορεί πια να αναιρεθεί.
Ούτε η Ελληνική κυβέρνηση, αλλά ούτε οι Ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να ελπίζουν· το πείραμα του Ευρώ απέτυχε γιατί όπως ήταν φυσικό, στήθηκε με όρους ανταγωνιστικούς.
Η βέβαια αποτυχία λοιπόν του Ευρωπολιτισμικού-πολιτικού «πειράματος» Τσίπρα αν εγκαίρως δεν ακολουθήσουν κι άλλοι λαοί θα πέσει στο κεφάλι του Ελληνικού Λαού.
Τι πρέπει να είχαμε κάνει ή τι πρέπει επειγόντος να κάνουμε.
Πρέπει να στηρίξουμε το λαό στηριζόμενοι σ’αυτόν: Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και άστεγοι. Αφού καλέσουμε άνεργους τεχνίτες, κατ’αρχήν, να οργανώσουμε με μικρές δαπάνες μικρούς λαϊκοδημοκρατικούς βιοτεχνικούς παραγωγικούς πυρήνες με αρχικό σκοπό προϊόντα για την τουριστική αγορά ή την καθημερινή χρήση. Υπάρχει τεράστια γκάμα προϊόντων για μια τέτοια αγορά, χωρίς βέβαια να αποκλείονται και οι άλλες αγορές.
Υπάρχουν πολλά εργοστάσια και βιοτεχνίες που έχουν κλείσει· τα μηχανήματα και οι χώροι τους μένουν ανεκμετάλευτα και σκουριάζουν. Ακόμα πολλά εργοστάσια από αυτά που κλείνοντας έχουν αφήσει απλήρωτους εργάτες, οι οποίοι γι’αυτό δικαιούνται να τα επιτάξουν.
Η κυβέρνηση θα πρέπει αυτές τις μονάδες να αφήσει αφορολόγητες για ένα διάστημα και να προωθήσει τα προϊόντα τους στην αγορά χωρίς «φ.π.α.».
Αρχικός σκοπός αυτής της δραστηριότητας θα είναι η απασχόληση, που αν επιτύχει, θα αρχίσει να διαδίδεται σε πολλούς τέτοιους πυρήνες σε όλη τη χώρα και πιθανόν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Απώτερο σκοπό όμως αυτό το εγχείρημα έχει την αυτοοργάνωση και συσπείρωση των λαϊκών μαζών σε λαϊκο-δημοκρατικούς παραγωγικούς πυρήνες που θα έχουν πολιτικό και πολιτισμικό προσανατολισμό. Έτσι εκτός του λαϊκο-δημοκρατικού παραγωγικού τους χαραχτήρα θα έχουν εν δυνάμει και χαραχτήρα εθνικο-απελευθερωτικό.
Κάθε παραγωγικός πυρήνας ή μικρά σύνολα πυρήνων, εκτός του παραγωγικού χαρακτήρα του θα έχει δικό του σχολείο, όπου θα διδάσκουν άνεργοι δάσκαλοι και καθηγητές, θα έχει δικό του ιατρείο, δικό τους φούρνο και μαγειρείο. Οι μέτοχοι αυτών των πυρήνων θα γνωρίζουν εξαρχής ότι θα τρώνε, θα ντύνονται και θα φιλοξενούνται ως εκπαιδευόμενοι και όταν είναι πλέον αρκετά «ισχυροί» και επολέξουν να βγούνε στην αγορά θα μπορούν να το κάνουν.
Οι άλλοι που θα είναι μόνιμοι και θα είναι οι «ανάργυροι», θα έχουν επιλέξει τον πυρήνα ως τρόπο ζωής. Οι πυρήνες αυτοί θα λειτουργούν δημοκρατικά και θα σχετίζεται με άλλους τέτοιους πυρήνες με τους οποίους θα συγκροτούν μικρά αυτόνομα «λαϊκο-δημοκρατικά κοινοβούλια».
Αυτά τα μικρά κοινοβούλια θα μπορούν να παίρνουν γενικότερες αποφάσεις, να βγάζουν ομάδες λαϊκής αστυνόμευσης και θα έχουν δικές τους άοπλες κατ’αρχήν «μονάδες άμυνας».
Επισήμανση:
Όσο ειρηνικά κι αν φαίνονται τα πράγματα, αν ο λαός καταφέρει να ξεπεράσει τον οικονομικό στραγγαλισμό των τοκογλύφων κι αν αυτό το σύστημα λαϊκής άμυνας έχει επαρκώς διαδοθεί και σε χώρες της Ευρώπης, δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι οι τοκογλύφοι θα κάνουν το πρώτο βήμα: θα επιτεθούν ένοπλα στους λαούς ή θα τους οδηγήσουν σε τυφλές έξεγέρσεις που θα είναι επιζήμιες για την ανθρωπότητα.
Οι άοπλες όμως αυτές λαϊκοδημοκρατικές ομάδες θα μπορέσουν, αν γίνει αναγκαίο, να εξοπλιστούν και να αμυνθούν συντεταγμένα, έχοντας δικούς τους φορείς εξουσίας που θα είναι δυνατόν να διαχειριστούν την οικονομική κρίση και το διοικητικό κενό που θα δημιουργηθεί, διοργανώνοντας παράλληλα και ένα λαϊκό-δημοκρατικό πανεθνικό κοινοβούλιο.
Προσοχή! Επειδή ο ιμπεριαλισμός περιφρονεί τη βούληση των λαών, όποτε δεν την ελέγχει καταφεύγει στην ένοπλη βία. Δεν πρέπει λοιπόν να αμφιβάλλουμε ότι η τελική λύση πάντα είναι ένοπλη, γι’αυτό οι λαοί πρέπει να είναι έτοιμοι για όλα.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΒΑΣΗΣ
Οι ευρωμαρξιστές έχοντας ξεχάσει την αντιφατικότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι και της δημοκρατίας, είχαν εναντιωθεί στη σοβιετική πρακτική της εφαρμογής του σοσιαλισμού. Μαγεμένοι από τον «πολιτισμό» τις τέχνες και τα γράμματα, ακόμα και τον τρόπο της άνετης ζωής του καταναλωτισμού της «ευημερίας», της «προόδου» και της ευρωδημοκρατίας, το σοβιετικό μοντέλο τους φάνηκε για πάρα πολλούς λόγους πτωχό και βάρβαρο. Γενικά το σοβιετικό μοντέλο δε μπόρεσε να πείσει τους εραστές του ευρωπαϊκού κεκτημένου, που ήταν βέβαια μοντέλο υψηλής καταναλωτικής διαβίωσης.
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο όμως δεν κατέβηκε καλοπροαίρετα μόνο του απ’τον ουρανό, μετά από κάποιες συμφωνίες, αποφάσεις και διακυρήξεις, αλλά είναι γέννημα μιας «κατάκτησης» που κάποιοι λαοί κοινωνούν ως αποτέλεσμα κάποιων δραστηριοτήτων τους. Οι δραστηριότητες αυτές όμως, που έδωσαν τη δυνατότητα στους λαούς αυτούς να έχουν αυτό το επίπεδο διαβίωσης και συμπεριφοράς, αν αναλυθούν είναι αμφιλεγόμενες. Έτσι όταν κάποιος προβάλλει το ιδεώδες του ευρωπαϊκού κεκτημένου πρέπει να φέρνει πρώτα στο νού του και τις προϋποθέσεις που μπορούν να κάνουν πραγματικότητα αυτό το κεκτημένο.
Βασικές προϋποθέσεις του κεκτημένου αυτού είναι:
Α) Η αποικιοκρατία, η λεηλασία των χωρών του τρίτου κόσμου και ο ιμπεριαλισμός.
Β) Η Δημοκρατία. Αυτή είναι μια κατάσταση αντιφατική όπου το κοινωνικό γίγνεσθαι αποτελείται από τάξεις και στρώματα, κατά το οποίο γίγνεσθαι τα συμφέροντα των τάξεων συγκρούονται συνιστώντας αντιφατικές σχέσεις. Ανάμεσα στις τάξεις υπάρχει άγρια πάλη για εξουσία αφού η βασική της αντιφατική σχέση είναι αυτή της μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου.
Δηλαδή όσο υπάρχει κεφάλαιο υπάρχει μισθωτή εργασία και το αντίθετο. Η μισθωτή εργασία γεννά το κεφάλαιο και συγχρόνως γεννιέται απ’αυτό, αλλά όντας αντίθετα, την ίδια στιγμή μάχονται κιόλας βίαια μεταξύ τους. Η Δημοκρατία λοιπόν αυτή, παίρνει μορφή ανάλογα με την τάξη που ασκεί την εξουσία. Όταν την εξουσία ασκεί η αστική τάξη έχουμε καπιταλισμό ή δημοκρατία του κεφαλαίου, ενώ όταν την εξουσία ασκούν οι εργαζόμενοι, μολονότι η αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου συνεχίζει να υπάρχει, έχουμε λαοκρατική δημοκρατία ή σοσιαλισμό. Στην Αστική Δημοκρατία λοιπόν έχουμε την δημοκρατική-δικτατορία του κεφαλαίου, ενώ στην λαοκρατική δημοκρατία έχουμε τη δημοκρατική-δικτατορία της εργασίας.
Το ευρωπαϊκό κεκτημένο λοιπόν ως βασικό στοιχείο έχει την δημοκρατική δικτατορία των αστών όπου όσο μεγαλύτερη είναι η δημοκρατία για τους αστούς, τόσο μεγαλύτερη η δικτατορία για το προλεταριάτο και γενικά για τους εργαζομένους.
Στην αστικοδημοκρατική δικτατορία όμως υπήρξε μια προφανής δημοκρατικότητα, η οποία δεν ήταν τόσο προφανής σε άλλα καθεστώτα, όπως τουλάχιστον φάνηκε στην πράξη με τα λεγόμενα σοσιαλιστικά, όπου την εξουσία υποτίθετο ότι ασκούσε η εργασία.
Η αστική δημοκρατία σαν ιδεατό χαρακτηριστικό έχει την ίση συμμετοχή όλων στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα· αλλά αυτός ο όρος αληθινά δεν μπορεί να λειτουργήσει αφού ο γεννημένος φτωχός με τον γεννημένο πλούσιο διαφέρουν από την ίδια τη γέννησή τους στη δυνατότητα που τους προσφέρει η ίδια η περιουσία τους, δηλαδή το χρήμα. Το χρήμα που είναι η διάκριση γυμνή. Μ’αυτό μπορεί κάποιος να προωθήσει τα όνειρά του, ενώ χωρίς αυτό δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Μόλαταύτα, λέγεται ότι στις χώρες του ευρωπαϊκού κεκτημένου υπάρχει ένα επίπεδο δίκαιας συμμετοχής που σε άλλα καθεστώτα δεν μπορεί να υπάρξει. Εδώ λοιπόν τίθεται θέμα ιμπεριαλισμού κι εξάρτησης που ανάλογα με τη θέση στην ίμεριαλιστική πυραμίδα κάθε χώρας, μπορεί η άρχουσα τάξη (η αστική) να κάνει δημοκρατικές ή καταναλωτικές παραχωρήσεις στην τάξη των εργαζομένων, αφού το βρώμικο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού “είναι κολλημένο στο πρόσωπο” κάποιων άλλων δυστυχισμένων καταπιεζόμενων λαών σε κάποια άλλη εξαρτημένη χώρα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι το δημοκρατικό και το καταναλωτικό κεκτημένο, ακόμα και αυτό της ελευθερίας λόγου των λαών, που το έχουν κατακτήσει, στηρίζεται πάνω στην αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου και στην αντιφατική σχέση ιμπεριαλισμού και εξάρτησης. Για τους ξυπόλυτους «ετέρους» όπως οι Έλληνες, που πάντα ήταν στο άρμα μιας ισχυρής ιμπεριαλιστικής χώρας και εισήλθαν στην κοινότητα του ευρωπαϊκού κεκτημένου ως εξαρτημένοι όλων πλέον των ισχυρών ετέρων, αν υπάρξουν κάποια αποφάγια από αυτό το κεκτημένο, μπορεί να τους επιτραπεί να γλύψουν τα κόκκαλα. Επίσης στην Ευρώπη που γεννιέται, δεν υπάρχουν περιθώρια κεκτημένων για τους λαούς που θα βρίσκονται σε αναμονή και με το τασάκι στο χέρι για κάποια περιθωριακή απασχόληση, που πιθανόν αποφασίσουν οι ισχυροί της ευρώπης να τους δώσουν. Σ’αυτή την Ευρώπη ακόμα και τα κεκτημένα των κατωτέρων στρωμάτων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών έχουν αρχίσει να περιορίζονται δραματικά.
Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός μας συνεχίζει να προβάλλει το επιχείρημα του ευρωπαϊκού κεκτημένου, στα αυτιά των αδυνάτων να ακούγεται με ανακούφηση στα αυτιά των ισχυρών όμως ακούγεται σαν ένα κλάμα ζητιανιάς.
Το Ευρωπαϊκό κεκτημένο έχει πατήσει επάνω στο αίμα των ανίσχυρων λαών αφού η οικονομική ανάπτυξη στην οποία στηρίχτηκαι είναι βουτηγμένη στο αίμα αδυνάτων λαών όπως εμείς. Ξεγελαστήκαμε βέβαια με την ευημερία των δανεικών που οι ισχυροί «φίλοι» μας παρείχαν και «ηγέτες» μας τα έπαιρναν ασυλλόγιστα, σαν να ήταν χάρισμα, όμως ήρθε η ώρα της πληρωμής. Τώρα μαθαίνουμε και κατι άλλο: Υπάρχει συλλογική ευθύνη για τα δανεικά. Πρέπει να πληρώσουν όλοι και πιο πολύ αυτοί που δεν πήραν δανεικά ή δεν ωφελήθηκαν με μισθούς ή διορισμούς απ’αυτά τα δανεικά. Να λοιπόν και ένα νέο στοιχείο του ευρωπαϊκού κεκτημένου: η συλλογική ευθύνη η οποία μοιάζει πολύ με αυτήν που μας επέβαλλε ο Γερμανικός στρατός κατοχής.
Θα ακούσουμε πολλά για την ανθρωπιά και την ανησυχία των ισχυρών για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όμως ο πόλεμος που δημιουργεί αυτή τη δυστυχία, επειδή είναι δημιούργημα αυτών των ισχυρών, δε θα σταματήσει αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι που τον δημιούργησαν.
Τα σύνορα τους θα κλείσουν και οι δυστυχισμένοι θα μπουν μέσα στα δικά μας σπίτια που δεν ευθυνόμεθα για τη δυστυχία τους, και σε λίγο θα διεκδικούν από μας που τους δεχτήκαμε, δικαιώματα που απορρέουν από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τα οποία ο ίδιος ο Ελληνικός λαός έχει προ πολλού χάσει.
Ο ελληνικός λαός λόγω της ιστορίας του, έπασχε πάντα από έναν μεγακοϊδεατισμό της ελλάδας των δύο ηπείρων και των τεσσάρων ή πέντε θαλασσών. Ελπίζαμε ότι μετά τη μικρασιατική εκστρατία και την επταετία, αυτή η δηλητηριώδης καραμέλα είχε πλέον χαθεί, όμως ξαφνικά εμφανίζεται ένας νέος “αριστερός” μεγαλοϊδεατισμός: Γίναμε ξαφνικά οι παγκόσμιοι “καραμουτζούνηδες” που θα σώσουμε όλους της γης τους κολασμένους. Δηλαδή οι κυβερνώντες μας ανοίγουν τις πόρτες της χώρας, σε όλους τους καταπιεσμένοι και τους κατατρεγμένους απ’τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνιστές-ετέρους Αμερική, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσσία, Κίνα και όλους του λακέδες τους ανά τον κόσμο. Αυτοί οι κατατρεγμένοι είναι τόσα εκατομμύρια που φυσικά δεν χωράνε στη χώρα μας. Επίσης όσοι απ’αυτούς είχαν το αντίτιμο κάποιων χιλιάδων δολαρίων και πέρασαν παράνομα στη χώρα σκίζοντας τις φουσκωτές τους βάρκες για να τους “σώζουν” οι λιμενικοί, έχουν παράνομα εγκατασταθεί σε περιουσίες αγροτών που θέλουν να δουλέψουν τα κτήματά τους και όχι στους κήπους των εξοχικών ή στα διαμερίσματα των πολιτικών που το αποφάσισαν.
Οι δυστυχισμένοι αυτοί άνθρωποι, που χρησιμοποιούν πετώντας τα παιδιά τους στη θάλασσα ως μέσο σωτηρίας, είναι φανερό ότι μετά από αυτά που έχουν υποστεί στις εμπόλεμες ζώνες έχουν χάσει το μέτρο. Εδώ που ήλθαν και με τον τρόπο που τους μεταχειρίζονται κάποιοι, θ’αρχίσουν να διεκδιούν από μας δικαιώματα ευρωπαϊκού κεκτημένου, τα όποία εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν απολαύσαμε.
Τί πρέπει να κάνουμε άμεσα:
Α. Κατ’αρχήν να κλείσουν βίαια τα σύνορα! Για όσους πρόσφυγες σκίζουν τις βάρκες τους να υπάρχουν έτοιμες άλλες που να επιβιβάζονται και να στέλνονται πίσω. Αν τις ξανασχίζουν, να σώνονται μόνο τα γυνικόπαιδα, οι άλλοι να αφήνονται στην τύχη τους.
Να οργανωθεί από το μηχανικό του στρατού μία πόλη στη Γιάρο γιά τους άρρενες πρόσφυγες και μια πόλη στο Αγ. Ευστράτιο για τα γυναικόπαιδα. Ο διαχωρισμός αυτός πρέπει να γίνει για να μην γίνονται τα γυναικόπαιδα αντικείμενο βίας και εκμετάλευσης των ανδρών.
Οι άρρενες να προώθηθούν στις χώρες τους και να ενταχτούν στούς στρατούς των προοδευτικών δυνάμεων. Δηλαδή να σώσουν τη χώρα τους με το όπλο στο χέρι και όχι να σώσουν τον εαυτό τους πετώνατας τα παιδιά τους στη θάλασσα.
Τα γυναικόπαιδα πρέπει να απολαύσουν τη “φιλοξενία” που απόλαμβάνου και όλες οι άπορες ελληνικές οικογένειες, έως ότου μπορέσουν να επιστρέψουν στη χώρα τους.
Η Γιάρος και ο Αγ. Ευστράτιος στη μνήμη του ελληνικού λαού, είναι χώροι ιεροί και καλούνται να κάνουν ξανά το ιερό καθήκον τους με πολιτισμό και ανθρωπιά.
Οι χώροι αυτοί θα πρέπει να περιφρουρούνται από ένοπλα λιμενικά τμήματα και να βάλλουν ανάντα αυτών που θέλουν να τα παραβιάσουν για παράνομες δραστηριότητες.
Β. Επειδή το ευρωπαϊκό κεκτημένο για μας δεν είναι εφικτό, αφού είμαστε ανίσχυροι κι αδύναμοι για κάτι τέτοιο, ας κάνουμε αυτό που μπορούμε. Ας τυπώσουμε παράλληλο νόμισμα, έτσι ώστε να μη δανειζόμαστε συνεχώς για να πληρώνουμε τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπάλληλους. Έτσι ακόμα κι όσοι μετανάστες απομείνουν στη χώρα μας, θα προσπαθήσουν με μανία να φύγουν για την Ευρώπη, αλλιώς θα μένουν στην Τουρκία που χωρίς Ευρώ δε θα διέφερε από την Ελλάδα στο θέμα της «σωτηρίας» τους. Επίσης θα σταματήσουν οι αθρόες εισαγωγές προϊόντων και θα αυξηθούν οι εξαγωγές και οι παραγωγικές δραστηριότητες των ελληνικών εργαστηρίων και των μικρών παραγωγών. Αλλιώς είναι πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα που θα χαθούν όταν πλέον η παραγωγική αλυσίδα οικογενειακής γνώσης πάψει να λειτουργεί. Επαγγέλματα λαϊκών τεχνών υψηλής ποιότητας, που σε άλλες χώρες υποστηρίζονται, καλλιεργούνται και διδάσκονται.
Ας δημιουργήσουμε λοιπόν το δικό μας κεκτημένο, που δεν θα στηρίζεται στη σπατάλη, την πολυτέλεια και τη διαφθορά, στο πελατιακό κράτος και την ιδιωτική πρωτοβουλία για την ανάπτυξη της χώρας. Ο ιδιώτης έχει σαν σκοπό το αχαλίνωτο κέρδος και όχι την πρόοδο της χώρας. Αλλά επειδή και μάυτές τις συνθήκες δεν υπάρχουν ιδιώτες επενδυτές, θα πρέπει το δημόσιο να επενδύσει σε παραγωγικές μονάδες κατ’αρχήν διατροφικών προϊόντων ποιότητας και τουριστικών καταλυμάτων. Αυτά θα πρέπει να λειτουργούν άψογα και οικονομικά, χωρίς περιττό προσωπικό. Όσοι προσλαμβάνονται εκεί θα υπογράφουν σύμβαση η οποία θα ορίζει τις διεκδικήσεις τους και τον βαθμό της παραγωγικότητάς τους. Επίσης θα καταθέτουν ντοκουμέντα όλων των περιουσιακών στοιχείων τους ώστε κάθε χρόνο να ελέγχεται η οικονομική τους κατάσταση. Σε δημόσιες παραγωγικές επενδύσεις δεν θα προσλαμβάνονται άτομα που σχετίζονται με όποια κομματικά στελέχη ή πολιτικούς. Επίσης δεν θα προσλαμβάνεται άτομο από μία οικογένεια εξ’αίματος ή στενής αγχυστίας, εκτός αν είναι διακεκριμένο επιστημονικά και απόλυτα χρήσιμο για την εξέλιξη της παραγωγικής επένδυσης.
Το ξεκίνημα μιας τέτοιας κρατικής δραστηριότητας θα μπορούσε να γίνει από τις στρατιές των ανέργων και τη χρησιμοποίηση των εγκαταλελειμένων εργοστασίων και εργαστηρίων με τη δημιουργία κάποιων πιλοτικών “λαϊκοδημοκρατικών παραγωγικών πυρήνων”, για τους οποίους θα μιλήσουμε πιο κάτω.
Βέβαια δεν είναι εύκολο, αλλά είναι τουλάχιστον πραγματοποιήσιμο. Ας πάρουμε το παράδειγμα αναπτυγμένων περιοχών της δικής μας χώρας, όπως η Κρήτη, η οποία στηρίζεται στην δική της παραγωγική δραστηριότητα, και δικό της ιδιαίτερο πολιτισμό.
Περί κρατικών παραγωγικών επενδύσεων
Για να ολοκληρωθεί η ανάλυση περί του κεκτημένου μιας οικονομοτεχνικής βάσης και πολιτισμικού της εποικοδομήματος, ας ξαναφέρουμε στον νου και ας συγκρίνουμε το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό κεκτημένο του καταναλωτισμού και της δημοκρατίας με το «επάρατο» σοβιετο-σοσιαλιστικό κεκτημένο.
Όταν επετεύχθει η σοβιετική επανάσταση, η ιμπεριαλιστική «κοινωνία των εθνών» του καταναλωτισμού και της ευημερίας, εξεστράτευσε ενάντια στη σοβιετική ένωση για να φέρει κι εκεί τη δημοκρατική «άνοιξη». Βέβαια το στράτευμα αυτό των σταυροφόρων του καταναλωτισμού και της ευημερίας διελύθει και ένα μεγάλο μέρος των στρατιωτών του έμειναν εκεί δημιουργώντας οικογένειες μετά από γάμο με σοβιετικές κοπέλες. Όμως έδωσαν το στίγμα των προθέσεων του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στην σοβιετική επαναστατική αλλαγή. Έτσι ο ανερχόμενος σοβιετικός κόσμος, από κει και πέρα έβλεπε με δυσπιστία κάθε τι που ερχόταν από τη δύση. Κατανόησαν λοιπόν ότι ο δυτικός κόσμος δεν ήταν απλά εχθρικός απέναντι στην επανάσταση αλλά δε θα λυπόταν έξοδα και κόπους για τη «σωτηρία» του σοβιετικού λαού.
Έναντι του κεκτημένου λοιπόν των λαών της δύσης, που στηρίχτηκε πάνω στην οικονομική ανάπτυξη της αποικιοκρατίας και της στυγνής εκμετάλευσης αιώνων πάνω στους λαούς της ίδιας της ευρώπης, έπρεπε η σοβιετία να προβάλλει το δικό της οικονομοτεχνικο-πολιτισμικό κεκτημένο. Ήδη παράλληλα με τις προσπάθειες για ανάπτυξη και επισιτισμό των λαών της σοβιετίας, υπήρχε ακόμα σε διάφορες περιοχές ζωντανός κι ένας εμφύλιος, ο οποίος γινόταν στη σκιά ενός επικείμενου παγκόσμιου πολέμου. Ο πόλεμος αυτός, όπως είδαμε, ξεκίνηση απ’την κεντρική ευρώπη, αλλά τελικά ξέσπασε μέσα στην ίδια τη σοβιετία. Ο «επάρατος» λοιπόν σοσιαλισμός της σοβιετίας εκτός από το πρόβλημα του οικομοτεχνικού και πολιτισμικού κεκτημένου που έπρεπε να δημιουργήσει για το λαό του, είχε συγχρόνως πρόβλημα επιβίωσης. Και επειδή εξ ορισμού δεν μπορούσε να ασκήσει ιμπεριαλισμό πάνω σε άλλους αδυνάτους λαούς, αλλ’ αντιθετα να τους ενισχύει στούς αγώνες τους για ανεξαρτησία, για την δημιουργία τεχνολογικών υποδομών και πολιτισμικού εποικοδομήματος στράφηκε φυσικά στον ίδιο τον λαό του και τις δικές του δυνάμεις.
Η κατάκτηση μιας πρωτοποριακής θέσης από τη Σοβιετία μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι δεν ήταν ούτε αγγελική ούτε ανώδυνη, αν φανταστεί κάποιος ότι έγινε μέσα στη διαδικασία ενός παγκοσμίου πολέμου, που η σοβιετία χωρίς να το επιδιώξει βρέθηκε στο κέντρο του. Έτσι αυτό το κεκτημένο που οι ευρωπαίοι κατέκτησαν σε πεντακόσια χρόνια και με την λεηλασία όλων των λαών του τότε κόσμου, η σοβιετία κατάφερα κατά τη διάρκεια το πολέμου και λίγα χρόνια μετά απ’αυτόν, μέσα σε τριάντα χρόνια.
Οι σοβιετικοί λαοί μ’όλες τις καταναλωτικές δυσκολίες δεν υπολείποντο πλέον πολιτισμού από κανέναν ευρωπαϊκό λαό και μάλιστα ευρίσκοντο μπροστά από πολλούς λαούς διδάσκοντας πολιτισμό. Οι σοβιετικοί λαοί είχαν σίγουρη εργασία και κοινωνικές παροχές υψηλής ποιότητας και τα παιδιά τους ένα σπαρτιάτικο μεν αλλά λαμπρό μέλλον.
Την αλλαγή έφερε το προπαγαντιστικό ψεύδος της δορυφορικής τηλεόρασης, όπου οι σοβιετικοί λαοί βομβαρδίζοντο με μια άνευ προηγουμένου καταναλωτική προπαγάντα. Η προπαγάντα αυτή έγινε έμμονη ιδέα όλων των λαών του κόσμου και ενώ αυτή τη στιγμή το καταναλωτικό μοντέλο καταρρέει οι λαοί συνεχίζουν να το έχουν σαν πυξίδα τους.
Αν με τα σημερινά δεδομένα αναλογιστούμε αυτό το «επάρατο» σοβιετικό κεκτημένο με τα σημερινά δεδομένα και την κατάρρευση όλης της πρόσοψης του ευρωπαΙκού «κεκτημένου του καταναλωτικού καπιταλισμού της ευημερίας και της δημοκρατίας» και τα συγκρίνουμε ορθολογικά θα αντιληφθούμε πόσο λάθος είχαμε κάνει όλοι εμείς που κατηγορούσαμε τότε την σοβιετία, αναμένοντας το αληθινά ανύπαρκτο για τους ανίσχυρους λαούς ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Η σοβιετία βάδιζε σε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα που συνεχώς ήθελε διορθωτικές δημοκρατικές κινήσεις, δηλαδή δυνατότητα λήψης αποφάσεων “απ’τα κάτω” που θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο και σωστότερο αποτέλεσμα και όχι διαλυση όλων των κατακτήσεων των σοβιετικών λαών!
Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε έστω και εκ των υστέρων;
ΜΙΚΡΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΊ ΛΑΪΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΥΡΉΝΕΣ
Το πείραμα Αλλιέντε όπως είδαμε πνίγηκε στο αίμα. Τώρα βρισκόμαστε στην εξέλιξη του πειράματος Τσίπρα. Στην Ευρώπη προς το παρόν οι ένοπλες πραξικοπηματικές επεμβάσεις αποφεύγονται. Οι επεμβάσεις γίνονται με το χρήμα (το Ευρώ), που όπως είπε η Μέρκελ «δεν είναι απλά και μόνο χρήμα». Η χώρα μας λοιπόν δέχεται μιαν άνευ προηγουμένου οικονομική επίθεση με απώτερο σκοπό την πραξικοπηματική επιστροφή των λακέδων της τοκογλυφίας.
Οι «εταίροι» μας έχουν θέσει δύο εναλλακτικές λύσεις: να περπατάμε στα τέσσερα και να τρώμε σκυλοτροφές ή να πεινάσουμε.
Η “λαϊκή κυβέρνηση” Τσίπρα, που μολονότι έχει κάνει “φιλότιμες” προσπάθειες για μιαν έντιμη διαπραγμάτευση και προσκρούει σε τοίχο, θα έπρεπε να περιμένει μια τέτοια συμπεριφορά από τους «εταίρους» τοκογλύφους και να έχει δεύτερο σχέδιο: την τύπωση παράλληλου νομίσματος κατ’αρχήν και στη συνέχεια εθνικού νομίσματος. Το ευρώ έχει πλέον δείξει την τοκογλυφική του χρήση από τους ισχυρότερους εταίρους και έχει τόσο πολύ «περάσει το χαντάκι» που δε μπορεί πια να επανέλθει στα αρχικά οράματά του. Οι γερμανοί και οι βόρειοι έχουν τόσο πολύ επενδύσει στην τοκογλυφία που νοιώθουν ότι η παγίδα που έστησαν στους εταίρους τους είναι ένα έργο τέχνης που δε μπορεί πια να αναιρεθεί.
Ούτε η Ελληνική κυβέρνηση, αλλά ούτε οι Ευρωπαϊκοί λαοί πρέπει να ελπίζουν· το πείραμα του Ευρώ απέτυχε γιατί όπως ήταν φυσικό, στήθηκε με όρους ανταγωνιστικούς.
Η βέβαια αποτυχία λοιπόν του Ευρωπολιτισμικού-πολιτικού «πειράματος» Τσίπρα αν εγκαίρως δεν ακολουθήσουν κι άλλοι λαοί θα πέσει στο κεφάλι του Ελληνικού Λαού.
Τι πρέπει να είχαμε κάνει ή τι πρέπει επειγόντος να κάνουμε.
Πρέπει να στηρίξουμε το λαό στηριζόμενοι σ’αυτόν: Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και άστεγοι. Αφού καλέσουμε άνεργους τεχνίτες, κατ’αρχήν, να οργανώσουμε με μικρές δαπάνες μικρούς λαϊκοδημοκρατικούς βιοτεχνικούς παραγωγικούς πυρήνες με αρχικό σκοπό προϊόντα για την τουριστική αγορά ή την καθημερινή χρήση. Υπάρχει τεράστια γκάμα προϊόντων για μια τέτοια αγορά, χωρίς βέβαια να αποκλείονται και οι άλλες αγορές.
Υπάρχουν πολλά εργοστάσια και βιοτεχνίες που έχουν κλείσει· τα μηχανήματα και οι χώροι τους μένουν ανεκμετάλευτα και σκουριάζουν. Ακόμα πολλά εργοστάσια από αυτά που κλείνοντας έχουν αφήσει απλήρωτους εργάτες, οι οποίοι γι’αυτό δικαιούνται να τα επιτάξουν.
Η κυβέρνηση θα πρέπει αυτές τις μονάδες να αφήσει αφορολόγητες για ένα διάστημα και να προωθήσει τα προϊόντα τους στην αγορά χωρίς «φ.π.α.».
Αρχικός σκοπός αυτής της δραστηριότητας θα είναι η απασχόληση, που αν επιτύχει, θα αρχίσει να διαδίδεται σε πολλούς τέτοιους πυρήνες σε όλη τη χώρα και πιθανόν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Απώτερο σκοπό όμως αυτό το εγχείρημα έχει την αυτοοργάνωση και συσπείρωση των λαϊκών μαζών σε λαϊκο-δημοκρατικούς παραγωγικούς πυρήνες που θα έχουν πολιτικό και πολιτισμικό προσανατολισμό. Έτσι εκτός του λαϊκο-δημοκρατικού παραγωγικού τους χαραχτήρα θα έχουν εν δυνάμει και χαραχτήρα εθνικο-απελευθερωτικό.
Κάθε παραγωγικός πυρήνας ή μικρά σύνολα πυρήνων, εκτός του παραγωγικού χαρακτήρα του θα έχει δικό του σχολείο, όπου θα διδάσκουν άνεργοι δάσκαλοι και καθηγητές, θα έχει δικό του ιατρείο, δικό τους φούρνο και μαγειρείο. Οι μέτοχοι αυτών των πυρήνων θα γνωρίζουν εξαρχής ότι θα τρώνε, θα ντύνονται και θα φιλοξενούνται ως εκπαιδευόμενοι και όταν είναι πλέον αρκετά «ισχυροί» και επολέξουν να βγούνε στην αγορά θα μπορούν να το κάνουν.
Οι άλλοι που θα είναι μόνιμοι και θα είναι οι «ανάργυροι», θα έχουν επιλέξει τον πυρήνα ως τρόπο ζωής. Οι πυρήνες αυτοί θα λειτουργούν δημοκρατικά και θα σχετίζεται με άλλους τέτοιους πυρήνες με τους οποίους θα συγκροτούν μικρά αυτόνομα «λαϊκο-δημοκρατικά κοινοβούλια».
Αυτά τα μικρά κοινοβούλια θα μπορούν να παίρνουν γενικότερες αποφάσεις, να βγάζουν ομάδες λαϊκής αστυνόμευσης και θα έχουν δικές τους άοπλες κατ’αρχήν «μονάδες άμυνας».
Επισήμανση:
Όσο ειρηνικά κι αν φαίνονται τα πράγματα, αν ο λαός καταφέρει να ξεπεράσει τον οικονομικό στραγγαλισμό των τοκογλύφων κι αν αυτό το σύστημα λαϊκής άμυνας έχει επαρκώς διαδοθεί και σε χώρες της Ευρώπης, δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι οι τοκογλύφοι θα κάνουν το πρώτο βήμα: θα επιτεθούν ένοπλα στους λαούς ή θα τους οδηγήσουν σε τυφλές έξεγέρσεις που θα είναι επιζήμιες για την ανθρωπότητα.
Οι άοπλες όμως αυτές λαϊκοδημοκρατικές ομάδες θα μπορέσουν, αν γίνει αναγκαίο, να εξοπλιστούν και να αμυνθούν συντεταγμένα, έχοντας δικούς τους φορείς εξουσίας που θα είναι δυνατόν να διαχειριστούν την οικονομική κρίση και το διοικητικό κενό που θα δημιουργηθεί, διοργανώνοντας παράλληλα και ένα λαϊκό-δημοκρατικό πανεθνικό κοινοβούλιο.
Προσοχή! Επειδή ο ιμπεριαλισμός περιφρονεί τη βούληση των λαών, όποτε δεν την ελέγχει καταφεύγει στην ένοπλη βία. Δεν πρέπει λοιπόν να αμφιβάλλουμε ότι η τελική λύση πάντα είναι ένοπλη, γι’αυτό οι λαοί πρέπει να είναι έτοιμοι για όλα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου