ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
Θέση Α: Δεν μπορούμε διατηρήσουμε τις παραγωγικές επιχειρήσεις του δημοσίου. Γιατί α) είναι ζημιογόνες και β) είναι μια πρακτική των πρώην χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού που έχει αποτύχει και μόνο χώρες όπως η Νότια Κορέα εξακολουθούν ν’ακολουθούν αυτή τη ολέθρια πρακτική, (χωρίς να αναφέρεται η Κίνα).
Διευκρίνηση: Αυτές τις θέσεις παρουσιάζουν κομματικά στελέχη της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια γρήγορα γρήγορα και μ’ένα τρόπο σοφιστικής ρητορίας χωρίς άλλη συζήτηση, κι έτσι αυτό έχει γίνει σιγά-σιγά αποδεκτό σχεδόν από όλους. Μήπως όμως πρέπει να δούμε τους λόγους που μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο προτού βγάλουμε συμπεράσματα;
Αντίθεση Α. Μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες μας είχαν εκπλήξει με την αλματική ανάπτυξή τους, ενώ άλλες σαν τη δική μας περίμεναν επενδύσεις από διεφθαρμένους δανειολήπτες που το μεγαλύτερο μέρος των δανείων για επενδύσεις το έστελναν σε τράπεζες του εξωτερικού. Τι κάναμε τότε; Μη έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στους επενδυτές και επειδή η ανάπτυξη αργούσε, ηγέτες όπως ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας (τότε ΕΡΕ) αποφάσισε να εξαγοράσει επιχειρήσεις σημαντικές για την χώρα και να ιδρύσει άλλες. Άραγε γιατί ο «εθνάρχης» δεν καλούσε ξένες εταιρίες να ιδρύσουν αυτές τις παραγωγικές μονάδες; Άραγε γιατί αυτά τα κρατικά παραγωγικά ιδρύματα δεν ήταν τότε ζημιογόνα; Άραγε άν κάποιο κρατικό εργοστάσιο είναι ζημιογόνο φταίει ο θεσμός ή η διαχείρηση;
Σε μιαν εποχή που η χώρα μαστίζεται από την ανεργία, επειδή οι λεγόμενοι ηγέτες μας είναι ανάξιοι να οργανώσουν ένα μη ζημιογόνο εργοστάσιο, πρέπει να περιμένουμε τους ξένους να μας υποδουλώσουν δίνοντάς μας μισθούς πείνας; Άραγε αν οι ηγέτες μας είναι ανάξιοι να διαχειριστούν ένα κρατικό εργοστάσιο πως θα είναι ικανοί να διαχειριστούν τη διοίκηση μιας ολόκληρης χώρας; Άραγε αν οι συνεργάτες τους είναι διεφθαρμένοι και κατακλέβουν τις παραγωγικές μονάδες που θα τους αναθέσουν να διαχειριστούν, πως θα αναλάβουν τη διοίκηση του κράτους χωρίς να κλέβουν;
Για την κυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι αρκετό το κοινοβούλιο και οι ρητορικές αγορεύσεις, αλλά το νοικοκυριό και η οργάνωση παραγωγής. Γιατί χωρίς παραγωγή όση «δημιουργική λογιστική» κι αν κάνεις στο τέλος θα πέσεις στην τοκογλυφία των ξένων τραπεζών.
Χωρίς να απορρίπτονται σε μια καπιταλιστική ή ακόμα και σοσιαλιστική χώρα οι ιδιωτικές παραγωγικές επενδύσεις, όταν αυτές δεν γίνονται, έχει καθήκον να τις κάνει το κράτος και να φροντίζει την επικερδή και σωστή τους λειτουργία. Μα θα πούν κάποιοι πως θα προστατευτούμε απ’τους κλέφτες; Υπάρχει ένας φαινομενικά βάρβαρος και σκληρός τρόπος γι’αυτούς που ροκανίζουν το μέλλον της πατρίδας, αλλά πολύ δίκαιος και ανθρωπιστικός για τούς εργαζόμενους που πέφτουν πάνω τους όλα τα δεινά της αποτυχίας και των κλοπών: το παλιό καλό τουφέκι.
Επίσης όλες οι μεταπρατικές δραστηριότητες από ξένους «επενδυτές» δεν πρέπει να θεωρούνται επενδύσεις αλλά επιγδύσεις αφού ως σκοπό έχουν την προώθηση ξένων φθηνότερων προϊόντων εις βάρος των Ελληνικών. Χωρίς να απορρίπτουμε ακόμα και τέτοιες επενδύσεις, αυτές πρέπει να φορολογούνται βαριά ή τουλάχιστον στο μέρος των προϊόντων που είναι εισαγωγής. Επίσης να βρεθεί φόρμουλα που να απαγορεύει τα κέρδη αυτών των επιχειρήσεων να φεύγουν σε ξένες τράπεζες. Γιατί τότε ο πλούτος που αποκομίζουν από τη χώρα μας θα φεύγει διπλά στο εξωτερικό, πρώτα με την μετακίνηση κεφαλαίων από τις εισαγωγές και ξανά με την εξαγωγή των κερδών. Τέτοιες επιχειρήσεις να μας λείπουν. Και πως θα καταπολεμηθούν τέτοιες δραστηριότητες όταν έχουμε κάνει συμφωνίες για ελεύθερη διακίνηση προϊόντων μέσα στην Ένωση. Μπορεί το κράτος να ιδρύσει ανταγωνιστικές επιχειρήσεις με ελληνικά προϊόντα και με πολύ χαμηλό κέρδος ώστε να περιορίσει τις δραστηριότητες αυτών των ξένων επιχειρήσεων στο ελάχιστο. Όπως θα κατάλαβε ο αναγνώστης πρόκειται για το λεγόμενα σούπερμάρκετ που έχουν διαλύσει όλα τα ελληνικά προϊόντα εισάγοντας όχι μόνο προϊόνται των ισχυρών χωρών της Ένωσης αλλά και προϊόντα των πρώην αποικιών τους με τις οποίες έχουν ειδικές σχέσεις.
Θέση Β: Ας δούμε την ανάπτυξη των πολιτισμένων ευρωπαϊκών χωρών (στο σκληρό πυρήνα του οποίου υποτίθεται ότι «βρισκόμαστε» κι εμείς), τη «νίκη» τους πάνω στον επάρατο σοσιαλισμό και τη θέση μας μετά από όλα αυτά. Μπορεί άραγε η θέση μας να είναι αληθινά ισότιμη.
Αντίθεση Β: Το επίπεδο των καπιταλιστικών χωρών έχει διαμορφωθεί σε άλλες αποικιοκρατικές εποχές που εμείς τότε αγωνιζόμαστε να καταχτήσουμε την ελευθερία μας από τους Τούρκους. Ακόμα η περίφημη ανάπτυξη των προηγμένων χωρών έγινε με το αίμα ολοκλήρων γενεών δούλων από την Αφρική και σκληρής καταπίεσης αιώνων του λαού της κάθε μιας από αυτές τις χώρες. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε το σοσιαλιστικό όραμα που υποσχέθηκε ένα καλύτερο κόσμο στους παρίες και τους εκμεταλλευόμενους. Ο ευρωαμερικάνικος καπιταλισμός λοιπόν είχε ανοιχτά κιτάπια με τον σοσιαλισμό, αφού ήξερε ότι εκεί διαγράφεται το τέλος του. Εξαπέλυσε λοιπόν έναν οχετό ψεύδους και προπαγάντας, μεγενθύνοντας τις αδυναμίες του υπαρκτού σοσιαλισμού στο καταναλωτικό πεδίο, προβάλλοντας ονειρικές καταναλωτικές παροχές στον καπιταλισμό. Όλοι ξέρουμε ότι η αλήθεια, όντας πολύ περισσότερο πολύπλοκη και πολύμορφη, δυσκολεύεται να γίνει κατανοητή και τελικά πιστευτή, ενώ αντίθετα το ψέμα, όντας κατασκεύασμα ανθρώπινης σκέψης, μπορεί να γίνει αποδεκτό ευκολότερα και μάλιστα όταν τάζει παραδείσους.
Ενώ η δύση είχε ολοκληρώσει τη «βρώμικη» εκβιομηχάνιση και ανάπτυξή της με τον τρόπο που αναφέραμε και στη διάρκεια αιώνων, η νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση καλείτο κάτω απ’τις απειλές των δυτικών και της «κοινωνίας των εθνών», (η κοινωνία των εθνών με την ίδρυση της ΕΣΣΔ έστειλε στράτευμα να «απελευθερώσει» τους λαούς αυτούς από το «ζυγό» των μπολσεβίκων), να ορθώσει μέσα σε λίγα χρόνια παραγωγική βιομηχανία για να επιζήσει και πολεμική βιομηχανία για να αμυνθεί. Αφού λοιπόν η στρατιωτική επίθεση «σωτηρίας» απέτυχε, η δύση άρχισε μια «πολιτισμική επίθεση σωτηρίας», δηλαδή μιαν εκστρατεία ψεύδους και παραποίησης της πραγματικότητας. Η εκστρατεία αυτή έπιασε τόπο γιατί στις σκληρά αγωνιζόμενες σοσιαλιστικές χώρες που έπρεπε μέσα σε λίγες δεκαετίες, να περάσουν την πορεία αιώνων των δυτικών. (Που με την ώθηση της δουλείας, της αποικιοκρατίας και της βάρβαρης καταπίεσης των λαών τους, η οποία τώρα είναι πλέον κρυμμένη κάτω από ένα επίπεδο ανάπτυξης, παροχών και το όραμα της ανοησίας και της σπατάλης που προωθεί ο καταναλωτισμός).
Τί γινόταν τότε στις σοσιαλιστικές χώρες; Σκληρή δουλειά και μηδενική πολυτέλεια.
Τί γινόταν στη δύση; Ένας παράδεισος καταναλωτισμού που δεν αναρωτηθήκαμε που στηρίζεται και τι επιπτώσεις έχει. Δε μας απασχόλησε το ότι αυτή η ευημερία στηρίχτηκε στην καταλήστευση και την καταπίεση των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου αλλά και την καταστροφή του περιβάλοντος.
Με τη δορυφορική τηλεόραση η προπαγάντα της απλούστευσης και του ψεύδους νίκησε.
Λοιπόν τι έγινε; Κέρδισε ο καπιταλισμός! Είναι αυτό κάτι που οι λαοί πρέπει να επικροτούν και να πανηγυρίζουν; Μήπως ωφελήθηκαν οι λαοί από τη νίκη του καπιταλισμού; Εγώ δε νομίζω! όλοι οι λαϊκοί ιδιώτες είναι χρεωμένοι από τη γέννησή τους με ένα ασήκωτο ποσό, σε μια παγκόσμια ολιγαρχία που μας έχει περάσει στη μύτη ένα χαλκά. (Αναρωτιέμαι: αν ένας δούλος την εποχή της δουλείας έδινε το ποσό που είναι εκ γενετής χρεωμένος ο πολίτης σήμερα στον αφέντη του, μήπως δε θα μπορούσε να εξαγοράσει τη ελευθερία του); Με τους όρους λοιπόν αυτούς όσοι γεννιώνται με χρέος είναι δούλοι. Είναι λοιπόν τελείως απαράδεκτο πολιτισμικά και ηθικά να χρεώνουν, όχι αυτούς που δανείστηκαν, αλλά όλους τους πολίτες με την ηθική της συλλογικής ευθύνης, ακόμα είναι κάτι τελείως απαράδεκτο, απάνθρωπο και αντίθετο σε κάθε νόμο και ανθρωπιστική αντίληψη να χρεώνωνται και τα νεογνά των φτωχών ενώ των πλουσίων να γεννιώνται με αντίθετη οικονομική ελάφρυνση. Βέβαια υπάρχουν πολιτικοί που ορίονται ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος και από την μεριά τους έχουν δίκιο. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προάσπισης των συμφερόντων τους, που είναι διαφορετικά από αυτά του λαού. Μήπως είδατε κανένα πολιτικό ή βουλευτή να χάνει το σπίτι του ή να μειώνονται οι αποδοχές τους; Σε μιαν εποχή που οι πολίτες σύρονται στα σκλαβοπάζαρα ή δίνουν τη μάχη της επιβίωσης, οι πολιτικοί μας δε μειώνουν τις αποδοχές τους αλλά επενδύουν στα ακίνητα αυτών που τα έχουν χάσει και εξάγουν συνάλλαγμα σε ξένες τράπεζες.
Όταν σε μιαν ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία, οι βασικές μηνιαίες αποδοχές του εργαζόμενου είναι γύρω στα 700 ευρώ, τότε ούτε ο πρωθυπουργός δικαιούται πάνω από το διπλάσιο.
Και η Ελλάδα! Τι ήθελε στο «λάκο των λεόντων»; Μήπως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ευαγές ίδρυμα ή είναι αρένα ακραίων οικονομικών ανταγωνισμών; Μήπως τα δάνεια που ειπράξαμε ως «βοήθεια» δε θα τα δώσουμε πίσω με τόκους; Μήπως αυτά τα δάνεια δεν τα εμπιστεύτηκαν σε κυβερνήσεις φιλικές τους και πριμοδοτημένες απ’αυτούς; Μήπως τα δάνεια δεν κακοδιαχειρίστηκαν ή ακόμα δεν εκλάπησαν από τέτοιες φιλικές προς αυτούς κυβερνήσεις; Μήπως είμαστε κάποια μεγάλη δύναμη που μπήκαμε σ’αυτή την αρένα των οικονομικών ανταγωνισμών ξεκινώντας με δανεικά με σκοπό να κατασπαράξουμε κάποιους, ή είμαστε ένας ολόλευκος αμνός επί σφαγή;
Θα έλεγα λοιπόν Δρόμοο! ότι χάσαμε χάσαμε. Τα χαρτιά είναι σημαδεμένα! Αλλά τώρα μπορούμε;
Ένας λαός χωρίς ανεξαρτησία δεν έχει τίποτα. Ένας λαός χωρίς δική του οικονομία δεν έχει τίποτα. Ένας λαός χωρίς δημοκρατία, δηλαδή λαϊκή εξουσία δεν έχει τίποτα.
Και τι θέλουν οι ισχυροί τους αδύναμους μέσα σ’αυτή τη «νομισματική ένωση»; Μα φυσικά να τους τρώνε όταν έχουν κάποιες δυσκολίες. Με τα δάνεια που παρέχουν ως «βοήθεια», να παίρνουν τόκους και μεις ν’αγοράζουμε με τοκογλυφικά δανεικά τα προϊόντα τους. Κι αν δε μπορέσουμε να τους τα δώσουμε; Θα πάρουν ότι διαθέτει η χώρα μας. Μας έδωσαν χαρτούρα την οποία τύπωσαν και όρισαν αυτοί την αξία της και θα μας πάρουν είδος του οποίου αυτοί θα ορίσουν την αξία.
Σύγχρονο νεοφιλελεύθερο λεξικό:
Αγορές= τοκογλύφοι
Μεταρυθμίσεις= απόλύσεις και μειώσεις μισθών
Πρόοδος= περιορισμός των κοινωνικών παροχών στα συσίτια της
αρχιεπισκοπής
Αποκρατικοποίηση= ξεπούλημα των κρατικών παραγωγικών μονάδων και εθνικών
πόρων σε ιδιώτες
Λιγότερο κράτος= απολύσεις εκπαιδευτικών και νοσηλευτικών και λουκέτο σε
κρατικές παραγωγικές μονάδες
Ιδιώτες επενδυτές= κλέφτες
Κόμματα του δημοκρατικού τόξου= καταχραστές των δημοκρατικών θεσμών, γρεκίλοι
και λακέδες των ξένων
Για την ανάπτυξη αυτού του θέματος πρέπει να διευκρινίσουμε κάποιες θεμελιακές για το θέμα έννοιες: την έννοια του κράτους και την έννοια της δημοκρατίας.
α. Η λέξη κρατέω σημαίνει: έχω τη δύναμη, είμαι ισχυρός, έχω την εξουσία.
β. Η λέξη δήμος σημαίνει: ομάδα ανθρώπων που συγκροτούν δέμας, ομάδα οι οποίοι δέονται (είναι υποχρεωμένοι), είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται, σ’αντίθεση με τους Άριστους οι οποίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται, αλλά αν εργάζονται το κάνουν για το κέφι τους και ως εργασία γενικά έχουν τη διοίκηση.
Δημοκρατία λοιπόν είναι το σύστημα που κυβερνούν αυτοί που δέονται, που είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν. Δηλαδή δημοκρατία είναι μια λαοκρατική εξουσία.
Συνήθως ο Δήμος παίρνει την εξουσία βίαια με τα όπλά και έχει καθήκον να τα κρατά, γιατί «ο λαός χωρίς όπλα δεν έχει τίποτα». Και τώρα τί κάνουμε; Είμαστε άοπλοι και διαλυμένοι απ’τις επίδοξες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις μας και τους λύκους συμμάχους προστάτες τους. Αυτοί θέλουν μια νέα Αμερική στην Ευρώπη όπου οι Βοριοαμερικάνοι θα είναι οι Γερμανοεγγλέζοι και τα συναφή φύλα, ενώ Νοτιοαμερικάνοι θα είναι οι Νοτιοευρωπαίοι.
Βέβαια είναι «δίκαιοι» αφού οι όροι του παιγνίου είναι για όλους ίδιοι. Όμως αυτοί είναι «οπλισμένοι με κανόνια και τανκς» ενώ εμείς με άλογα και σπαθιά, και μολονότι είμαστε γενναίοι, θα πέσουμε ηρωικώς ή θα υποταχτούμε. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα θέλουμε να είμαστε εκεί ή όχι; Η απάντηση έχει διαμορφωθεί έτσι από τους «εταίρους» ως ένα άλυτο δίλημμα που δε μπορεί να απαντηθεί χωρίς φοβερές απώλειες για μας από το εκδικητικό μίσος των «εταίρων» μας. Οι οποίοι έθεσαν «τίμιους όρους συνεργασίας», που ενώ τους δεχτήκαμε, τώρα υπαναχωρούμε.
Υπάρχουν τρείς δρόμοι:
Α. Ο ένας είναι η αναμονή συνθηκών για μιαν επανάσταση και εγκαθίδρυση «Λαοκρατικής Εξουσίας». Μέχρι τότε θα πρέπει να περιμένουμε να μας φτάσουν στο μέγιστο επίπεδο πολιτισμικής αλλοτρίωσης και οικονομικής εξαθλίωσης και τότε αν υπάρχουν πλέον Έλληνες, δηλαδή Αντάρτες θα μπορέσει να ανδρωθεί μια επανάσταση. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι Έλληνας κατά τη διάρκεια των αιώνων, (εκτός από την Αλεξανδρινή εποχή) σήμαινε πάντα επαναστάτης στη σκέψη, στη διαγωγή και στη σχέση του με τους τότε ισχυρούς.
Χωρίς να υποτιμώ ή να περιφρονώ τους μετανάστες που εισέχονται στη χώρα ένεκα των πιέσεων που δημιούργησαν διεθνώς οι «φίλου, σύμμαχοι και εταίροι μας» και χωρίς να στρέφομαι εναντίον τους, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι η μέγιστη πλειοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι, που το μεγαλύτερο μέρος τους, όντας συντηρητικοί, βρίσκονται στο «πολιτισμικό επίπεδο» των χριστιανών της πρώτης εξουσίας τους γύρω στο 400 μ.Χ, που κατεδάφισαν όλο τον Ελληνικό πολιτισμό ή στο μεσαίωνα που στο όνομα του Χριστού αιματοκύλησαν τον τότε κόσμο. Οι άνθρωποι αυτοί θα αργήσουν πολύ να αλλάξουν πολιτισμική κατεύθυνση, τη στιγμή που και οι ίδιοι οι χριστιανοί μετά από δύο χιλιετίες είναι ακόμα ένα από τα βάθρα που ακόμα μπορεί να πατά η αντεπανάσταση.
Β. Ο δεύτερος είναι να βγούμε τάχιστα από την «εταιρία» και να ακολουθήσουμε ένα δικό μας δρόμο. Αυτός ενώ είναι ο καλύτερος συγχρόνως είναι και ο δυσκολότερος, αφού θα πέσουν όλοι επάνω μας και θα μας «κατακρεουργήσουν» οικονομικά κι εθνικά. Για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συνάψουμε συμμαχίες εκτός και εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, να δώσουμε περισσότερο χώρο στις ΗΠΑ, αλλά τη Ρωσία και την Κίνα και να μπορέσουμε να συνάψουμε μια «συμμαχία» με την Τουρκία παρέχοντας μέρος των πετρελαίων του αιγαίου (τα οποία έτσι κι αλλιώς δε μας ανήκουν, αλλά ανήκουν στους ισχυρούς «συμμάχους και φίλους μας» οι οποίοι μέχρι την εξόρυξή τους, θα μας εξουθενώσουν τόσο πολύ οικονομικά που να μην έχουμε να λαβαίνουμε τίποτα).
Βλέπουμε λοιπόν ότι η έλλειψη μιας ισχυρής Σοβιετικής Ένωσης, δεν ευνοεί καμιά δυνατότητα ανεξαρτησίας για ένα ανίσχυρο έθνος όπως η Ελλάδα. Ακόμα βλέπουμε ότι οι χαρμόσυνες τυμπανοκρουσίες από μέρους των μικρών λαών με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης φανέρωνε της ανοησία τους.
Εδώ επάνω ας κάνουμε και μια μικρή αναφορά στον υπαρκτό σοσιαλισμό που επειδή μας απογοήτευσε παραβλέψαμε τα προσόντα του.
Όπως είπαμε για τους αδύναμους λαούς, η διεθνής κατάσταση της ύπαρξης αυτού του «σοσιαλισμού» ήταν ευνοϊκή. Όμως ακόμα και οι λαοί των λεγομένων σοσιαλιστικών χωρών μολονότι νομίζουν ότι κάτι πέτυχαν «αποτινάσσοντας» το ζυγό της νεοαστικής εθνικής νεοκαπιταλιστικής τάξης που κυβερνούσε, βλέπουμε ότι έχουν μπεί σ’έναν άλλο ζυγό ακόμη πιο ισοπεδωτικό κι ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί. Όσο ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ Αμερικής, Ευρώπης, Κίνας, Ρωσίας και των νεοανερχόμενων Ινδίας, Βραζιλίας κλπ. θα εντείνεται, το επίπεδο αυτών των χωρών θα καταρρέει και δεν θα προλάβουν ν’απολαύσουν ούτε τις «χαριστικές παροχές» που είναι το δόλωμα για το κλουβί.
Οι χώρες αυτές και ειδικά η Σοβιετική Ένωση αντί να διαλύσουν ότι είχε οργανωθεί και είχε φέρει την χώρα από τη μισοφεουρχική κοινωνία στην εποχή του ατόμου, έπρεπε να οργανώσουν και να εκσυγχρονίσουν ότι έχουν, με γνώμονα τη Λαϊκή Εξουσία στη θέση της γραφειοκρατικής εξουσίας που υπήρχε. Ο «Μέγας» Κορμπατσώφ με «τα ατσαλένια δόντια», αν ήταν άντρας, θα οργάνωνε τη χώρα με τα αληθινά σοσιαλιστικά πρότυπα. Αντ’αυτού τη διέλυσε κι από τότε τα κομμάτια της χώρας έγιναν έρμαιο των ορέξεων της δύσης. Από τώρα και στο εξής θα βρίσκονται σε συνεχές αιματοκύλισμα μέχρι να υποταχτούν στη δύση ή να ξαναοργανώσουν μια νέα λαϊκή εξουσία.
Γ. Ο τρίτος δρόμος είναι αυτός της ήπιας εξέγερσης μέσα στα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη νομιμότητα των δικών της όρων της και με σύμμαχους όλους τους παρίες και κατατρεγμένους της ευρώπης. Βέβαια ο δρόμος είναι δύσκολος γιατί όλοι αυτοί οι ιέρακες της ληστρικής οικονομίας και της τοκογλυφίας, δε θα κάνουν πίσω αφού γνωρίζουν τις προθέσεις μας. Δηλαδή ότι οι προθέσεις μας δεν είναι απλά να μη μας πάρουν το πιάτο με τη χλιέμπα, αλλά να οργανωθεί ένα νέο σύστημα αξιών που να υπερβαίνει το ιερό όρος της χαρτούρας και της υποθετικής αξίας. Μιας υποθετικής αξίας που ορίζεται απ’αυτούς που είναι η δύναμή τους, δηλαδή το τυπωμένο χαρτί ως αξία· και ενώ αυτοί ορίζουν την αξία αυτού του χαρτιού με τους ευνοϊκότερους όρους, είναι σκληρότατοι στον ορισμό της αξίας της ανθρώπινης εργασίας και αξιοπρέπειας. Πρέπει λοιπόν να μάθουνε ότι ως ένα σημείο έχουν τη δύναμη να ορίζουν την αξία της ανθρώπινης εργασίας προς το παρόν όπως τους βολεύει, αλλά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια υπάρχει άλλος τρόπος να εκτιμάται.
Εμείς οι Έλληνες μπορούσαμε να Μηδίσουμε αλλά δεν το κάναμε, μπορούσαμε να Τουρκέψουμε αλλά δεν το κάναμε, μπορούσαμε να δεχτούμε του Ναζί σαν φίλους κάτι που θα το εκτιμούσαν πάρα πολύ και εμείς θ’απολαμβάναμε απ’αυτό (και ίσως η τροπή του πολέμου να ήταν διαφορετική) αλλά δεν το κάναμε. Όλα αυτά δεν τα κάναμε με τεράστιες θυσίες αίματος και με παράλληλη προσφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Περιμένουμε λοιπόν από τους «φίλους» μας να αναλογιστούν τι μας οφείλουν και τι τους οφείλουμε. Ακόμα περισσότερο οι Γερμανοί, οι πιο αγαπημένοι μας που ανατρέχουμε στα συγγράμματά τους περί αρχ. Ελλάδας ελπίζουμε να μας φερθούν έντιμα και να μας επιστρέψουν το χρυσό που «δανείστικαν» όταν κατέλαβαν με τη βία των όπλων τη χώρα μας. Να επιστρέψουν ή να πληρώσουν για τους αρχαιολογικούς θυσαυρούς που λεηλάτησαν και τις αδικαιολόγητες καταστροφές που προκάλεσαν σε ένα φίλο και ειρηνικό λαό όπως οι Έλληνες. Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, μετά την πτώση της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεκάδες φορές αυτόνομα ή κάτω από τις διαταγές διαφόρων αυτοκρατόρων όπως ο Θεοδόσιος ο «μέγας», γερμανικά φύλα λεηλάτησαν τη χώρα του πολιτισμού ακόμα και με το ένδυμα της «αληθινής πίστης» του Χριστού. Κι αυτά που δεν μπορούσαν να πάρουν τα έσπαγαν με σφυριά ή τα έκαιγαν όπως τον Παρθενώνα και τα γλυπτά του. Βλέπεται οι Γερμανοί πάντα υπήρξαν φανατικοί, ως βάρβαροι, ως χριστιανοί, ως εθνικοσοσιαλιστές και τώρα ως νεοφιλελεύθεροι. Ας μην ξεχνάνε όμως τα διδάγματα της αρχαίας τραγωδίας τα οποία μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους θά'πρεπε να είχαν κατανοήσει.
Δεν αντέχει ο κόσμος άλλο παγκόσμιο πόλεμο έστω και οικονομικό. Ακόμα κανείς δε μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο οικονομικός πόλεμος δε θα εξελιχθεί σε ένοπλο.
Τί έχουμε στην Ελλάδα σήμερα:
Α. Υπάρχει το ρεύμα των ακραιφνών επαναστατών που κρατώντας το ιερό κείμενο καταριώνται όσους «τρελούς» ανεβαίνουν στη σκηνή να παίξουν έναν όποιον φιλολαϊκό ρόλο. Αυτοί πίστοί στα επαναστατικά κείμενα ξεχνούν τη διαλεκτική σκέψη που ορίζει ότι όλες οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες. Σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία πρέπει να περιμένουμε να οριμάσουν οι συνθήκες για λαϊκοδημοκρατική εξουσία. Μέχρι τότε αναλαμβάνουν την ευθύνη να μας βάζουν βαζελίνη. Γι’αυτούς κάθε άλλη ενέργεια είναι προδοσία.
Β. Υπάρχουν οι κάργες του νεοφιλελευθερισμού και της τοκογλυφίας οι οποίοι σε όλους τους τόνους κράζουν «βάστα Ρόμελ». Σύμφωνα μ’αυτούς πρέπει να παίρνουμε τα δάνεια και να τα μοιράζουμε στην ομάδα πελατιακής επιρροής τους και να κόβουμε κομμάτια από τη πατρίδα για να πληρώνουμε τους τόκους. Ακόμα να απαγορεύουμε την όποιαν ανάπτυξη ώστε οι φίλοι τους και δανειστές μας να λεηλατήσουν απ’άκρη σ’άκρη τη χώρα.
Γ. Υπάρχει μια ομάδα Νεοεπαναστατών οι οποίοι οδηγούν τη χώρα στο αγώνα κατά της Παγκόσμιας Τοκογλυφίας με τους όρους της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φέρνοντάς τους πρό των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών ευθυνών τους. Η Ευρώπη δεν είναι ένα πλανώδιο σαράφικο μαγαζάκι, αλλά είναι μια νομισματική ένωση που πρωτίστως στηρίζεται επάνω σε μια σειρά καταχτήσεων ήθους και πολιτισμού οι οποίες ξεκίνησαν από τη χώρα αυτή που βιάζεται βάναυσα από τους φίλους και εταίρους της, την Ελλάδα.
Τι έχουμε στην Ευρώπη:
Δ. Μια ομάδα απολίτιστων αρπαχτικών τοκογλύφων που το πλανώδιο μαγαζάκι τους έξαφνα έγινε παγκόσμιο και ξεχνάνε τους νόμους της τραγικότητας που είχαν κάποτε διδαχτεί από σοφούς δασκάλους. Ακόμα ξεχνάνε ότι δυο φορές που καταπάτησαν αυτούς τους νόμους η ζωή στράφηκε ενατίον τους και ήλθε η καταστροφή. Απλούστευσαν αυτόν τον κόσμο της τέχνης, της επιστήμης και γενικά του πολιτισμού, στο αίτημα «αγοράζω όσο φτηνότερα και πουλάω όσο ακριβότερα», αυτή όλη είναι η εξυπνάδα τους. Έτσι το βασικό ερώτημα γι’αυτούς είναι το «πόσο κάνει» και η τυπική απάντηση «είναι ακριβά». Αισθάνονται πανέξυπνοι ειδικά όταν λεηλατούν τον κόπο των άλλων.
Ε. Μια ομάδα πολιτισμένων που επισημαίνουν ότι αυτός ο δρόμος οδηγεί την Ευρώπη στην καταστροφή. Ακόμα κι αν η Γερμανία καταφέρει να φάει όλους τους άλλους όταν τους φάει θα ξαναέλθει στην ίδια και χερότερη θέση. Τότε οι λαοί της Ευρώπης δε θα είναι πλέον «συνεργάτες» αλλά βίαιοι επαναστάτες.
Αυτοί επισημαίνουν ότι η επανάσταση θα γίνει ειρηνικά ή βίαια, λοιπόν οι τοκογλύφοι ας δούνε το πράγμα πιο ρεαλιστικά γιατί αν η επανάσταση γίνει βίαια θα είναι άκρως αιματηρή, το αίμα θα τρέχει από τα λούκια των σπιτιών και το περισσότερο από το αίμα αυτό, θα είναι δικό τους.
Ζ. Έχουμε μέσα στην ευρώπη μιαν ομάδα συνοδοιπόρων που ελπίζουν πως θα μπορέσουν ξανά οι λαοί της Ευρώπης να τραγουδήσουν δοξαστικά της ζωής μαζί με τους Έλληνες.
Υστερόγραφο:
Ο Ευρωπαίος:
Α. Έχει τη μεγαλύτερη δημοκρατική πείρα
Β. Έχει τη μεγαλύτερη επαναστατική πείρα στο σύγχρονο κόσμο.
Γ. Έχει το υψηλότερο τεχνολογικό επίπεδο.
Δ. Έχει μάθει σε υψηλό επίπεδο διαβίωσης και δεν θα αποδεχτεί επίπεδο τριτοκοσμικό
Ε. Έχει ανώτερο πολιτιστικό, αισθητικό και πολιτικό επίπεδο.
Ζ. Έχει υπερηφάνεια και καλλιέργεια τέτοια, που να μη δεχτεί να βάλει το κουστούμι που του έχει ετοιμάσει ο ιμπεριαλισμός.
Η Ευρώπη αναδύεται ξανά σαν ελπίδα του κόσμου.
Η Ευρώπη «θα ανατείλει κόκκινη».
ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
Θέση Α: Δεν μπορούμε διατηρήσουμε τις παραγωγικές επιχειρήσεις του δημοσίου. Γιατί α) είναι ζημιογόνες και β) είναι μια πρακτική των πρώην χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού που έχει αποτύχει και μόνο χώρες όπως η Νότια Κορέα εξακολουθούν ν’ακολουθούν αυτή τη ολέθρια πρακτική, (χωρίς να αναφέρεται η Κίνα).
Διευκρίνηση: Αυτές τις θέσεις παρουσιάζουν κομματικά στελέχη της Ν. Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια γρήγορα γρήγορα και μ’ένα τρόπο σοφιστικής ρητορίας χωρίς άλλη συζήτηση, κι έτσι αυτό έχει γίνει σιγά-σιγά αποδεκτό σχεδόν από όλους. Μήπως όμως πρέπει να δούμε τους λόγους που μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο προτού βγάλουμε συμπεράσματα;
Αντίθεση Α. Μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες μας είχαν εκπλήξει με την αλματική ανάπτυξή τους, ενώ άλλες σαν τη δική μας περίμεναν επενδύσεις από διεφθαρμένους δανειολήπτες που το μεγαλύτερο μέρος των δανείων για επενδύσεις το έστελναν σε τράπεζες του εξωτερικού. Τι κάναμε τότε; Μη έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στους επενδυτές και επειδή η ανάπτυξη αργούσε, ηγέτες όπως ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας (τότε ΕΡΕ) αποφάσισε να εξαγοράσει επιχειρήσεις σημαντικές για την χώρα και να ιδρύσει άλλες. Άραγε γιατί ο «εθνάρχης» δεν καλούσε ξένες εταιρίες να ιδρύσουν αυτές τις παραγωγικές μονάδες; Άραγε γιατί αυτά τα κρατικά παραγωγικά ιδρύματα δεν ήταν τότε ζημιογόνα; Άραγε άν κάποιο κρατικό εργοστάσιο είναι ζημιογόνο φταίει ο θεσμός ή η διαχείρηση;
Σε μιαν εποχή που η χώρα μαστίζεται από την ανεργία, επειδή οι λεγόμενοι ηγέτες μας είναι ανάξιοι να οργανώσουν ένα μη ζημιογόνο εργοστάσιο, πρέπει να περιμένουμε τους ξένους να μας υποδουλώσουν δίνοντάς μας μισθούς πείνας; Άραγε αν οι ηγέτες μας είναι ανάξιοι να διαχειριστούν ένα κρατικό εργοστάσιο πως θα είναι ικανοί να διαχειριστούν τη διοίκηση μιας ολόκληρης χώρας; Άραγε αν οι συνεργάτες τους είναι διεφθαρμένοι και κατακλέβουν τις παραγωγικές μονάδες που θα τους αναθέσουν να διαχειριστούν, πως θα αναλάβουν τη διοίκηση του κράτους χωρίς να κλέβουν;
Για την κυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι αρκετό το κοινοβούλιο και οι ρητορικές αγορεύσεις, αλλά το νοικοκυριό και η οργάνωση παραγωγής. Γιατί χωρίς παραγωγή όση «δημιουργική λογιστική» κι αν κάνεις στο τέλος θα πέσεις στην τοκογλυφία των ξένων τραπεζών.
Χωρίς να απορρίπτονται σε μια καπιταλιστική ή ακόμα και σοσιαλιστική χώρα οι ιδιωτικές παραγωγικές επενδύσεις, όταν αυτές δεν γίνονται, έχει καθήκον να τις κάνει το κράτος και να φροντίζει την επικερδή και σωστή τους λειτουργία. Μα θα πούν κάποιοι πως θα προστατευτούμε απ’τους κλέφτες; Υπάρχει ένας φαινομενικά βάρβαρος και σκληρός τρόπος γι’αυτούς που ροκανίζουν το μέλλον της πατρίδας, αλλά πολύ δίκαιος και ανθρωπιστικός για τούς εργαζόμενους που πέφτουν πάνω τους όλα τα δεινά της αποτυχίας και των κλοπών: το παλιό καλό τουφέκι.
Επίσης όλες οι μεταπρατικές δραστηριότητες από ξένους «επενδυτές» δεν πρέπει να θεωρούνται επενδύσεις αλλά επιγδύσεις αφού ως σκοπό έχουν την προώθηση ξένων φθηνότερων προϊόντων εις βάρος των Ελληνικών. Χωρίς να απορρίπτουμε ακόμα και τέτοιες επενδύσεις, αυτές πρέπει να φορολογούνται βαριά ή τουλάχιστον στο μέρος των προϊόντων που είναι εισαγωγής. Επίσης να βρεθεί φόρμουλα που να απαγορεύει τα κέρδη αυτών των επιχειρήσεων να φεύγουν σε ξένες τράπεζες. Γιατί τότε ο πλούτος που αποκομίζουν από τη χώρα μας θα φεύγει διπλά στο εξωτερικό, πρώτα με την μετακίνηση κεφαλαίων από τις εισαγωγές και ξανά με την εξαγωγή των κερδών. Τέτοιες επιχειρήσεις να μας λείπουν. Και πως θα καταπολεμηθούν τέτοιες δραστηριότητες όταν έχουμε κάνει συμφωνίες για ελεύθερη διακίνηση προϊόντων μέσα στην Ένωση. Μπορεί το κράτος να ιδρύσει ανταγωνιστικές επιχειρήσεις με ελληνικά προϊόντα και με πολύ χαμηλό κέρδος ώστε να περιορίσει τις δραστηριότητες αυτών των ξένων επιχειρήσεων στο ελάχιστο. Όπως θα κατάλαβε ο αναγνώστης πρόκειται για το λεγόμενα σούπερμάρκετ που έχουν διαλύσει όλα τα ελληνικά προϊόντα εισάγοντας όχι μόνο προϊόνται των ισχυρών χωρών της Ένωσης αλλά και προϊόντα των πρώην αποικιών τους με τις οποίες έχουν ειδικές σχέσεις.
Θέση Β: Ας δούμε την ανάπτυξη των πολιτισμένων ευρωπαϊκών χωρών (στο σκληρό πυρήνα του οποίου υποτίθεται ότι «βρισκόμαστε» κι εμείς), τη «νίκη» τους πάνω στον επάρατο σοσιαλισμό και τη θέση μας μετά από όλα αυτά. Μπορεί άραγε η θέση μας να είναι αληθινά ισότιμη.
Αντίθεση Β: Το επίπεδο των καπιταλιστικών χωρών έχει διαμορφωθεί σε άλλες αποικιοκρατικές εποχές που εμείς τότε αγωνιζόμαστε να καταχτήσουμε την ελευθερία μας από τους Τούρκους. Ακόμα η περίφημη ανάπτυξη των προηγμένων χωρών έγινε με το αίμα ολοκλήρων γενεών δούλων από την Αφρική και σκληρής καταπίεσης αιώνων του λαού της κάθε μιας από αυτές τις χώρες. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε το σοσιαλιστικό όραμα που υποσχέθηκε ένα καλύτερο κόσμο στους παρίες και τους εκμεταλλευόμενους. Ο ευρωαμερικάνικος καπιταλισμός λοιπόν είχε ανοιχτά κιτάπια με τον σοσιαλισμό, αφού ήξερε ότι εκεί διαγράφεται το τέλος του. Εξαπέλυσε λοιπόν έναν οχετό ψεύδους και προπαγάντας, μεγενθύνοντας τις αδυναμίες του υπαρκτού σοσιαλισμού στο καταναλωτικό πεδίο, προβάλλοντας ονειρικές καταναλωτικές παροχές στον καπιταλισμό. Όλοι ξέρουμε ότι η αλήθεια, όντας πολύ περισσότερο πολύπλοκη και πολύμορφη, δυσκολεύεται να γίνει κατανοητή και τελικά πιστευτή, ενώ αντίθετα το ψέμα, όντας κατασκεύασμα ανθρώπινης σκέψης, μπορεί να γίνει αποδεκτό ευκολότερα και μάλιστα όταν τάζει παραδείσους.
Ενώ η δύση είχε ολοκληρώσει τη «βρώμικη» εκβιομηχάνιση και ανάπτυξή της με τον τρόπο που αναφέραμε και στη διάρκεια αιώνων, η νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση καλείτο κάτω απ’τις απειλές των δυτικών και της «κοινωνίας των εθνών», (η κοινωνία των εθνών με την ίδρυση της ΕΣΣΔ έστειλε στράτευμα να «απελευθερώσει» τους λαούς αυτούς από το «ζυγό» των μπολσεβίκων), να ορθώσει μέσα σε λίγα χρόνια παραγωγική βιομηχανία για να επιζήσει και πολεμική βιομηχανία για να αμυνθεί. Αφού λοιπόν η στρατιωτική επίθεση «σωτηρίας» απέτυχε, η δύση άρχισε μια «πολιτισμική επίθεση σωτηρίας», δηλαδή μιαν εκστρατεία ψεύδους και παραποίησης της πραγματικότητας. Η εκστρατεία αυτή έπιασε τόπο γιατί στις σκληρά αγωνιζόμενες σοσιαλιστικές χώρες που έπρεπε μέσα σε λίγες δεκαετίες, να περάσουν την πορεία αιώνων των δυτικών. (Που με την ώθηση της δουλείας, της αποικιοκρατίας και της βάρβαρης καταπίεσης των λαών τους, η οποία τώρα είναι πλέον κρυμμένη κάτω από ένα επίπεδο ανάπτυξης, παροχών και το όραμα της ανοησίας και της σπατάλης που προωθεί ο καταναλωτισμός).
Τί γινόταν τότε στις σοσιαλιστικές χώρες; Σκληρή δουλειά και μηδενική πολυτέλεια.
Τί γινόταν στη δύση; Ένας παράδεισος καταναλωτισμού που δεν αναρωτηθήκαμε που στηρίζεται και τι επιπτώσεις έχει. Δε μας απασχόλησε το ότι αυτή η ευημερία στηρίχτηκε στην καταλήστευση και την καταπίεση των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου αλλά και την καταστροφή του περιβάλοντος.
Με τη δορυφορική τηλεόραση η προπαγάντα της απλούστευσης και του ψεύδους νίκησε.
Λοιπόν τι έγινε; Κέρδισε ο καπιταλισμός! Είναι αυτό κάτι που οι λαοί πρέπει να επικροτούν και να πανηγυρίζουν; Μήπως ωφελήθηκαν οι λαοί από τη νίκη του καπιταλισμού; Εγώ δε νομίζω! όλοι οι λαϊκοί ιδιώτες είναι χρεωμένοι από τη γέννησή τους με ένα ασήκωτο ποσό, σε μια παγκόσμια ολιγαρχία που μας έχει περάσει στη μύτη ένα χαλκά. (Αναρωτιέμαι: αν ένας δούλος την εποχή της δουλείας έδινε το ποσό που είναι εκ γενετής χρεωμένος ο πολίτης σήμερα στον αφέντη του, μήπως δε θα μπορούσε να εξαγοράσει τη ελευθερία του); Με τους όρους λοιπόν αυτούς όσοι γεννιώνται με χρέος είναι δούλοι. Είναι λοιπόν τελείως απαράδεκτο πολιτισμικά και ηθικά να χρεώνουν, όχι αυτούς που δανείστηκαν, αλλά όλους τους πολίτες με την ηθική της συλλογικής ευθύνης, ακόμα είναι κάτι τελείως απαράδεκτο, απάνθρωπο και αντίθετο σε κάθε νόμο και ανθρωπιστική αντίληψη να χρεώνωνται και τα νεογνά των φτωχών ενώ των πλουσίων να γεννιώνται με αντίθετη οικονομική ελάφρυνση. Βέβαια υπάρχουν πολιτικοί που ορίονται ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος και από την μεριά τους έχουν δίκιο. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προάσπισης των συμφερόντων τους, που είναι διαφορετικά από αυτά του λαού. Μήπως είδατε κανένα πολιτικό ή βουλευτή να χάνει το σπίτι του ή να μειώνονται οι αποδοχές τους; Σε μιαν εποχή που οι πολίτες σύρονται στα σκλαβοπάζαρα ή δίνουν τη μάχη της επιβίωσης, οι πολιτικοί μας δε μειώνουν τις αποδοχές τους αλλά επενδύουν στα ακίνητα αυτών που τα έχουν χάσει και εξάγουν συνάλλαγμα σε ξένες τράπεζες.
Όταν σε μιαν ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία, οι βασικές μηνιαίες αποδοχές του εργαζόμενου είναι γύρω στα 700 ευρώ, τότε ούτε ο πρωθυπουργός δικαιούται πάνω από το διπλάσιο.
Και η Ελλάδα! Τι ήθελε στο «λάκο των λεόντων»; Μήπως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ευαγές ίδρυμα ή είναι αρένα ακραίων οικονομικών ανταγωνισμών; Μήπως τα δάνεια που ειπράξαμε ως «βοήθεια» δε θα τα δώσουμε πίσω με τόκους; Μήπως αυτά τα δάνεια δεν τα εμπιστεύτηκαν σε κυβερνήσεις φιλικές τους και πριμοδοτημένες απ’αυτούς; Μήπως τα δάνεια δεν κακοδιαχειρίστηκαν ή ακόμα δεν εκλάπησαν από τέτοιες φιλικές προς αυτούς κυβερνήσεις; Μήπως είμαστε κάποια μεγάλη δύναμη που μπήκαμε σ’αυτή την αρένα των οικονομικών ανταγωνισμών ξεκινώντας με δανεικά με σκοπό να κατασπαράξουμε κάποιους, ή είμαστε ένας ολόλευκος αμνός επί σφαγή;
Θα έλεγα λοιπόν Δρόμοο! ότι χάσαμε χάσαμε. Τα χαρτιά είναι σημαδεμένα! Αλλά τώρα μπορούμε;
Ένας λαός χωρίς ανεξαρτησία δεν έχει τίποτα. Ένας λαός χωρίς δική του οικονομία δεν έχει τίποτα. Ένας λαός χωρίς δημοκρατία, δηλαδή λαϊκή εξουσία δεν έχει τίποτα.
Και τι θέλουν οι ισχυροί τους αδύναμους μέσα σ’αυτή τη «νομισματική ένωση»; Μα φυσικά να τους τρώνε όταν έχουν κάποιες δυσκολίες. Με τα δάνεια που παρέχουν ως «βοήθεια», να παίρνουν τόκους και μεις ν’αγοράζουμε με τοκογλυφικά δανεικά τα προϊόντα τους. Κι αν δε μπορέσουμε να τους τα δώσουμε; Θα πάρουν ότι διαθέτει η χώρα μας. Μας έδωσαν χαρτούρα την οποία τύπωσαν και όρισαν αυτοί την αξία της και θα μας πάρουν είδος του οποίου αυτοί θα ορίσουν την αξία.
Σύγχρονο νεοφιλελεύθερο λεξικό:
Αγορές= τοκογλύφοι
Μεταρυθμίσεις= απόλύσεις και μειώσεις μισθών
Πρόοδος= περιορισμός των κοινωνικών παροχών στα συσίτια της
αρχιεπισκοπής
Αποκρατικοποίηση= ξεπούλημα των κρατικών παραγωγικών μονάδων και εθνικών
πόρων σε ιδιώτες
Λιγότερο κράτος= απολύσεις εκπαιδευτικών και νοσηλευτικών και λουκέτο σε
κρατικές παραγωγικές μονάδες
Ιδιώτες επενδυτές= κλέφτες
Κόμματα του δημοκρατικού τόξου= καταχραστές των δημοκρατικών θεσμών, γρεκίλοι
και λακέδες των ξένων
Για την ανάπτυξη αυτού του θέματος πρέπει να διευκρινίσουμε κάποιες θεμελιακές για το θέμα έννοιες: την έννοια του κράτους και την έννοια της δημοκρατίας.
α. Η λέξη κρατέω σημαίνει: έχω τη δύναμη, είμαι ισχυρός, έχω την εξουσία.
β. Η λέξη δήμος σημαίνει: ομάδα ανθρώπων που συγκροτούν δέμας, ομάδα οι οποίοι δέονται (είναι υποχρεωμένοι), είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται, σ’αντίθεση με τους Άριστους οι οποίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται, αλλά αν εργάζονται το κάνουν για το κέφι τους και ως εργασία γενικά έχουν τη διοίκηση.
Δημοκρατία λοιπόν είναι το σύστημα που κυβερνούν αυτοί που δέονται, που είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν. Δηλαδή δημοκρατία είναι μια λαοκρατική εξουσία.
Συνήθως ο Δήμος παίρνει την εξουσία βίαια με τα όπλά και έχει καθήκον να τα κρατά, γιατί «ο λαός χωρίς όπλα δεν έχει τίποτα». Και τώρα τί κάνουμε; Είμαστε άοπλοι και διαλυμένοι απ’τις επίδοξες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις μας και τους λύκους συμμάχους προστάτες τους. Αυτοί θέλουν μια νέα Αμερική στην Ευρώπη όπου οι Βοριοαμερικάνοι θα είναι οι Γερμανοεγγλέζοι και τα συναφή φύλα, ενώ Νοτιοαμερικάνοι θα είναι οι Νοτιοευρωπαίοι.
Βέβαια είναι «δίκαιοι» αφού οι όροι του παιγνίου είναι για όλους ίδιοι. Όμως αυτοί είναι «οπλισμένοι με κανόνια και τανκς» ενώ εμείς με άλογα και σπαθιά, και μολονότι είμαστε γενναίοι, θα πέσουμε ηρωικώς ή θα υποταχτούμε. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα θέλουμε να είμαστε εκεί ή όχι; Η απάντηση έχει διαμορφωθεί έτσι από τους «εταίρους» ως ένα άλυτο δίλημμα που δε μπορεί να απαντηθεί χωρίς φοβερές απώλειες για μας από το εκδικητικό μίσος των «εταίρων» μας. Οι οποίοι έθεσαν «τίμιους όρους συνεργασίας», που ενώ τους δεχτήκαμε, τώρα υπαναχωρούμε.
Υπάρχουν τρείς δρόμοι:
Α. Ο ένας είναι η αναμονή συνθηκών για μιαν επανάσταση και εγκαθίδρυση «Λαοκρατικής Εξουσίας». Μέχρι τότε θα πρέπει να περιμένουμε να μας φτάσουν στο μέγιστο επίπεδο πολιτισμικής αλλοτρίωσης και οικονομικής εξαθλίωσης και τότε αν υπάρχουν πλέον Έλληνες, δηλαδή Αντάρτες θα μπορέσει να ανδρωθεί μια επανάσταση. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι Έλληνας κατά τη διάρκεια των αιώνων, (εκτός από την Αλεξανδρινή εποχή) σήμαινε πάντα επαναστάτης στη σκέψη, στη διαγωγή και στη σχέση του με τους τότε ισχυρούς.
Χωρίς να υποτιμώ ή να περιφρονώ τους μετανάστες που εισέχονται στη χώρα ένεκα των πιέσεων που δημιούργησαν διεθνώς οι «φίλου, σύμμαχοι και εταίροι μας» και χωρίς να στρέφομαι εναντίον τους, δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι η μέγιστη πλειοψηφία τους είναι μουσουλμάνοι, που το μεγαλύτερο μέρος τους, όντας συντηρητικοί, βρίσκονται στο «πολιτισμικό επίπεδο» των χριστιανών της πρώτης εξουσίας τους γύρω στο 400 μ.Χ, που κατεδάφισαν όλο τον Ελληνικό πολιτισμό ή στο μεσαίωνα που στο όνομα του Χριστού αιματοκύλησαν τον τότε κόσμο. Οι άνθρωποι αυτοί θα αργήσουν πολύ να αλλάξουν πολιτισμική κατεύθυνση, τη στιγμή που και οι ίδιοι οι χριστιανοί μετά από δύο χιλιετίες είναι ακόμα ένα από τα βάθρα που ακόμα μπορεί να πατά η αντεπανάσταση.
Β. Ο δεύτερος είναι να βγούμε τάχιστα από την «εταιρία» και να ακολουθήσουμε ένα δικό μας δρόμο. Αυτός ενώ είναι ο καλύτερος συγχρόνως είναι και ο δυσκολότερος, αφού θα πέσουν όλοι επάνω μας και θα μας «κατακρεουργήσουν» οικονομικά κι εθνικά. Για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να συνάψουμε συμμαχίες εκτός και εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, να δώσουμε περισσότερο χώρο στις ΗΠΑ, αλλά τη Ρωσία και την Κίνα και να μπορέσουμε να συνάψουμε μια «συμμαχία» με την Τουρκία παρέχοντας μέρος των πετρελαίων του αιγαίου (τα οποία έτσι κι αλλιώς δε μας ανήκουν, αλλά ανήκουν στους ισχυρούς «συμμάχους και φίλους μας» οι οποίοι μέχρι την εξόρυξή τους, θα μας εξουθενώσουν τόσο πολύ οικονομικά που να μην έχουμε να λαβαίνουμε τίποτα).
Βλέπουμε λοιπόν ότι η έλλειψη μιας ισχυρής Σοβιετικής Ένωσης, δεν ευνοεί καμιά δυνατότητα ανεξαρτησίας για ένα ανίσχυρο έθνος όπως η Ελλάδα. Ακόμα βλέπουμε ότι οι χαρμόσυνες τυμπανοκρουσίες από μέρους των μικρών λαών με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης φανέρωνε της ανοησία τους.
Εδώ επάνω ας κάνουμε και μια μικρή αναφορά στον υπαρκτό σοσιαλισμό που επειδή μας απογοήτευσε παραβλέψαμε τα προσόντα του.
Όπως είπαμε για τους αδύναμους λαούς, η διεθνής κατάσταση της ύπαρξης αυτού του «σοσιαλισμού» ήταν ευνοϊκή. Όμως ακόμα και οι λαοί των λεγομένων σοσιαλιστικών χωρών μολονότι νομίζουν ότι κάτι πέτυχαν «αποτινάσσοντας» το ζυγό της νεοαστικής εθνικής νεοκαπιταλιστικής τάξης που κυβερνούσε, βλέπουμε ότι έχουν μπεί σ’έναν άλλο ζυγό ακόμη πιο ισοπεδωτικό κι ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί. Όσο ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ Αμερικής, Ευρώπης, Κίνας, Ρωσίας και των νεοανερχόμενων Ινδίας, Βραζιλίας κλπ. θα εντείνεται, το επίπεδο αυτών των χωρών θα καταρρέει και δεν θα προλάβουν ν’απολαύσουν ούτε τις «χαριστικές παροχές» που είναι το δόλωμα για το κλουβί.
Οι χώρες αυτές και ειδικά η Σοβιετική Ένωση αντί να διαλύσουν ότι είχε οργανωθεί και είχε φέρει την χώρα από τη μισοφεουρχική κοινωνία στην εποχή του ατόμου, έπρεπε να οργανώσουν και να εκσυγχρονίσουν ότι έχουν, με γνώμονα τη Λαϊκή Εξουσία στη θέση της γραφειοκρατικής εξουσίας που υπήρχε. Ο «Μέγας» Κορμπατσώφ με «τα ατσαλένια δόντια», αν ήταν άντρας, θα οργάνωνε τη χώρα με τα αληθινά σοσιαλιστικά πρότυπα. Αντ’αυτού τη διέλυσε κι από τότε τα κομμάτια της χώρας έγιναν έρμαιο των ορέξεων της δύσης. Από τώρα και στο εξής θα βρίσκονται σε συνεχές αιματοκύλισμα μέχρι να υποταχτούν στη δύση ή να ξαναοργανώσουν μια νέα λαϊκή εξουσία.
Γ. Ο τρίτος δρόμος είναι αυτός της ήπιας εξέγερσης μέσα στα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τη νομιμότητα των δικών της όρων της και με σύμμαχους όλους τους παρίες και κατατρεγμένους της ευρώπης. Βέβαια ο δρόμος είναι δύσκολος γιατί όλοι αυτοί οι ιέρακες της ληστρικής οικονομίας και της τοκογλυφίας, δε θα κάνουν πίσω αφού γνωρίζουν τις προθέσεις μας. Δηλαδή ότι οι προθέσεις μας δεν είναι απλά να μη μας πάρουν το πιάτο με τη χλιέμπα, αλλά να οργανωθεί ένα νέο σύστημα αξιών που να υπερβαίνει το ιερό όρος της χαρτούρας και της υποθετικής αξίας. Μιας υποθετικής αξίας που ορίζεται απ’αυτούς που είναι η δύναμή τους, δηλαδή το τυπωμένο χαρτί ως αξία· και ενώ αυτοί ορίζουν την αξία αυτού του χαρτιού με τους ευνοϊκότερους όρους, είναι σκληρότατοι στον ορισμό της αξίας της ανθρώπινης εργασίας και αξιοπρέπειας. Πρέπει λοιπόν να μάθουνε ότι ως ένα σημείο έχουν τη δύναμη να ορίζουν την αξία της ανθρώπινης εργασίας προς το παρόν όπως τους βολεύει, αλλά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια υπάρχει άλλος τρόπος να εκτιμάται.
Εμείς οι Έλληνες μπορούσαμε να Μηδίσουμε αλλά δεν το κάναμε, μπορούσαμε να Τουρκέψουμε αλλά δεν το κάναμε, μπορούσαμε να δεχτούμε του Ναζί σαν φίλους κάτι που θα το εκτιμούσαν πάρα πολύ και εμείς θ’απολαμβάναμε απ’αυτό (και ίσως η τροπή του πολέμου να ήταν διαφορετική) αλλά δεν το κάναμε. Όλα αυτά δεν τα κάναμε με τεράστιες θυσίες αίματος και με παράλληλη προσφορά στον παγκόσμιο πολιτισμό. Περιμένουμε λοιπόν από τους «φίλους» μας να αναλογιστούν τι μας οφείλουν και τι τους οφείλουμε. Ακόμα περισσότερο οι Γερμανοί, οι πιο αγαπημένοι μας που ανατρέχουμε στα συγγράμματά τους περί αρχ. Ελλάδας ελπίζουμε να μας φερθούν έντιμα και να μας επιστρέψουν το χρυσό που «δανείστικαν» όταν κατέλαβαν με τη βία των όπλων τη χώρα μας. Να επιστρέψουν ή να πληρώσουν για τους αρχαιολογικούς θυσαυρούς που λεηλάτησαν και τις αδικαιολόγητες καταστροφές που προκάλεσαν σε ένα φίλο και ειρηνικό λαό όπως οι Έλληνες. Αν ανατρέξουμε στην ιστορία, μετά την πτώση της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεκάδες φορές αυτόνομα ή κάτω από τις διαταγές διαφόρων αυτοκρατόρων όπως ο Θεοδόσιος ο «μέγας», γερμανικά φύλα λεηλάτησαν τη χώρα του πολιτισμού ακόμα και με το ένδυμα της «αληθινής πίστης» του Χριστού. Κι αυτά που δεν μπορούσαν να πάρουν τα έσπαγαν με σφυριά ή τα έκαιγαν όπως τον Παρθενώνα και τα γλυπτά του. Βλέπεται οι Γερμανοί πάντα υπήρξαν φανατικοί, ως βάρβαροι, ως χριστιανοί, ως εθνικοσοσιαλιστές και τώρα ως νεοφιλελεύθεροι. Ας μην ξεχνάνε όμως τα διδάγματα της αρχαίας τραγωδίας τα οποία μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους θά'πρεπε να είχαν κατανοήσει.
Δεν αντέχει ο κόσμος άλλο παγκόσμιο πόλεμο έστω και οικονομικό. Ακόμα κανείς δε μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ο οικονομικός πόλεμος δε θα εξελιχθεί σε ένοπλο.
Τί έχουμε στην Ελλάδα σήμερα:
Α. Υπάρχει το ρεύμα των ακραιφνών επαναστατών που κρατώντας το ιερό κείμενο καταριώνται όσους «τρελούς» ανεβαίνουν στη σκηνή να παίξουν έναν όποιον φιλολαϊκό ρόλο. Αυτοί πίστοί στα επαναστατικά κείμενα ξεχνούν τη διαλεκτική σκέψη που ορίζει ότι όλες οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες. Σύμφωνα με τη δική τους ερμηνεία πρέπει να περιμένουμε να οριμάσουν οι συνθήκες για λαϊκοδημοκρατική εξουσία. Μέχρι τότε αναλαμβάνουν την ευθύνη να μας βάζουν βαζελίνη. Γι’αυτούς κάθε άλλη ενέργεια είναι προδοσία.
Β. Υπάρχουν οι κάργες του νεοφιλελευθερισμού και της τοκογλυφίας οι οποίοι σε όλους τους τόνους κράζουν «βάστα Ρόμελ». Σύμφωνα μ’αυτούς πρέπει να παίρνουμε τα δάνεια και να τα μοιράζουμε στην ομάδα πελατιακής επιρροής τους και να κόβουμε κομμάτια από τη πατρίδα για να πληρώνουμε τους τόκους. Ακόμα να απαγορεύουμε την όποιαν ανάπτυξη ώστε οι φίλοι τους και δανειστές μας να λεηλατήσουν απ’άκρη σ’άκρη τη χώρα.
Γ. Υπάρχει μια ομάδα Νεοεπαναστατών οι οποίοι οδηγούν τη χώρα στο αγώνα κατά της Παγκόσμιας Τοκογλυφίας με τους όρους της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φέρνοντάς τους πρό των δημοκρατικών και ανθρωπιστικών ευθυνών τους. Η Ευρώπη δεν είναι ένα πλανώδιο σαράφικο μαγαζάκι, αλλά είναι μια νομισματική ένωση που πρωτίστως στηρίζεται επάνω σε μια σειρά καταχτήσεων ήθους και πολιτισμού οι οποίες ξεκίνησαν από τη χώρα αυτή που βιάζεται βάναυσα από τους φίλους και εταίρους της, την Ελλάδα.
Τι έχουμε στην Ευρώπη:
Δ. Μια ομάδα απολίτιστων αρπαχτικών τοκογλύφων που το πλανώδιο μαγαζάκι τους έξαφνα έγινε παγκόσμιο και ξεχνάνε τους νόμους της τραγικότητας που είχαν κάποτε διδαχτεί από σοφούς δασκάλους. Ακόμα ξεχνάνε ότι δυο φορές που καταπάτησαν αυτούς τους νόμους η ζωή στράφηκε ενατίον τους και ήλθε η καταστροφή. Απλούστευσαν αυτόν τον κόσμο της τέχνης, της επιστήμης και γενικά του πολιτισμού, στο αίτημα «αγοράζω όσο φτηνότερα και πουλάω όσο ακριβότερα», αυτή όλη είναι η εξυπνάδα τους. Έτσι το βασικό ερώτημα γι’αυτούς είναι το «πόσο κάνει» και η τυπική απάντηση «είναι ακριβά». Αισθάνονται πανέξυπνοι ειδικά όταν λεηλατούν τον κόπο των άλλων.
Ε. Μια ομάδα πολιτισμένων που επισημαίνουν ότι αυτός ο δρόμος οδηγεί την Ευρώπη στην καταστροφή. Ακόμα κι αν η Γερμανία καταφέρει να φάει όλους τους άλλους όταν τους φάει θα ξαναέλθει στην ίδια και χερότερη θέση. Τότε οι λαοί της Ευρώπης δε θα είναι πλέον «συνεργάτες» αλλά βίαιοι επαναστάτες.
Αυτοί επισημαίνουν ότι η επανάσταση θα γίνει ειρηνικά ή βίαια, λοιπόν οι τοκογλύφοι ας δούνε το πράγμα πιο ρεαλιστικά γιατί αν η επανάσταση γίνει βίαια θα είναι άκρως αιματηρή, το αίμα θα τρέχει από τα λούκια των σπιτιών και το περισσότερο από το αίμα αυτό, θα είναι δικό τους.
Ζ. Έχουμε μέσα στην ευρώπη μιαν ομάδα συνοδοιπόρων που ελπίζουν πως θα μπορέσουν ξανά οι λαοί της Ευρώπης να τραγουδήσουν δοξαστικά της ζωής μαζί με τους Έλληνες.
Υστερόγραφο:
Ο Ευρωπαίος:
Α. Έχει τη μεγαλύτερη δημοκρατική πείρα
Β. Έχει τη μεγαλύτερη επαναστατική πείρα στο σύγχρονο κόσμο.
Γ. Έχει το υψηλότερο τεχνολογικό επίπεδο.
Δ. Έχει μάθει σε υψηλό επίπεδο διαβίωσης και δεν θα αποδεχτεί επίπεδο τριτοκοσμικό
Ε. Έχει ανώτερο πολιτιστικό, αισθητικό και πολιτικό επίπεδο.
Ζ. Έχει υπερηφάνεια και καλλιέργεια τέτοια, που να μη δεχτεί να βάλει το κουστούμι που του έχει ετοιμάσει ο ιμπεριαλισμός.
Η Ευρώπη αναδύεται ξανά σαν ελπίδα του κόσμου.
Η Ευρώπη «θα ανατείλει κόκκινη».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου