ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Μια έννοια απλή και σύνθετη.
Λόγος:
Όλες οι χώρες που είναι ελεύθερες, δηλαδή που έχουν δική τους διακυβέρνηση, εκλέγουν κοινοβούλιο και αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον τους, είναι ανεξάρτητες.
Αντίλογος:
Σ’όλο αυτό το πολιτικο-οικονομικό γίγνεσθαι όπου καμιά χώρα δεν υπάρχει χωρίς κάποιες σχέσεις με όλες σχεδόν τις άλλες χώρες, η εθνική ανεξαρτησία είναι ένα γεγονός που εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες.
Οι παράγοντες αυτοί που μπορούν να ορίσουν τη θέση της κάθε χώρας στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα είναι αρνητικοί και θετικοί. Όσο πιο θετικοί οι παράγοντες τόσο υψηλότερα στην παγκόσμια πυραμίδα και το αντίθετο.
Συμπέρασμα:
Δεν υπάρχει ανεξαρτησία, αλλά θετική και αρνητική εξάρτηση. Π,χ.: Η Γερμανία βρίσκεται στην κορυφή της ευρωπαϊκής πυραμίδας, ενώ οι άλλες χώρες σε ανάλογη θέση προς τα κάτω. Αυτό θα πεί ότι μπορεί η Γερμανία να βρίσκεται στην κορυφή, αλλά είναι εκεί γιατί οι άλλες χώρες συντηρούν το πλεόνασμα που την τοποθετεί εκεί. Αν ξαφνικά αποφασίσουν να αποσείρουν την εμπιστοσύνη και την αποδοχή αυτής της κατάστασης, η πυραμίδα θα καταρρεύσει.
Τότε θα φανεί και μια άλλη μορφή αυτής της πυραμίδας: η βίαια μορφή της που δε μπορεί να αποδεχτεί ότι αυτό το κατεστημένο που με τόσους κόπους οργανώθηκε δεν λειτουργεί πια. Η πρώτη αντίδραση θα είναι η οικονομική εξουθένωση της χώρας που αντιδρά και όταν η αντίδραση μεγαλώσει, η κατάσταση μπορεί να περάσει σε πολεμικές απειλές ή ενέργειες..
Άραγε η χώρα μας που βρίσκεται;
Η χώρα μας που βρίσκεται στον πάτο της ατλαντικής πυραμίδας, μπήκε και στην ευρωπαϊκή πυραμίδα με εκκίνηση τοκογλυφική, πιστεύοντας ότι στη συνέχεια θα μπορέσει να ανακάμψει και να ανέβει ψηλότερα σ’αυτη την κλίμακα. Δηλαδή η αρνητική της εξάρτηση να μετετραπεί σιγά σιγά σε θετική και να έχει από κάτω κάποιες άλλες χώρες. Άραγε μπορούμε να φανταστούμε κάποια χώρα που θα μπορούσε να έχει από κάτω της η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή αυτή ιμπεριαλιστική κλίμακα; Μήπως τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Αυστρία; Αυτό βέβαια είναι αδύνατο γιατί αυτές είναι χώρες μεγάλες με τεράστια βιομηχανική παράδοση και οργανωμένη οικονομία. Έτσι μας μένουν οι λεγόμενες μικρές χώρες πχ. η Ολανδία, το Βέλγιο, η Πορτογαλλία και τελικά η Ιρλανδία.
Ξέρουμε ότι μια χώρα με μικρό πληθυσμό, τυπικά μπορεί να μαζεύει μικρότερο εισόδημα απ'τους πολίτες της και ν'αξιοποιεί αυτό το εισόδημα για παραγωγικές επενδύσεις, πολιτισμό, τη συντήρηση του κρατικού μηχανισμού ή ακόμα των πολιτικών και των κομμάτων.
Ερώτημα: Γιατί η Ολλανδία και το Βέλγιο δεν είναι δυνατόν, μολονότι είναι χώρες που έχουν μικρούς πληθυσμούς, να πέσουν κάτω από τη δική μας θέση στην κλίμακα αυτή; Επίσης γιατί δεν είναι δυνατόν ακόμα κι η Πορτογαλλία να πέσει κάτω από την Ελλάδα;
Απάντηση: Γιατί τα έσοδα αυτών των χωρών μπορούν να είναι μεγαλύτερα από τα έξοδά τους. Οι χώρες αυτές υπήρξαν αποικιοκρατικές και κατά την παρουσίας τους στην παγκόσμια αποικιακή κι ιμπεριαλιστική πυραμίδα, δημιούργησαν επιστημονικές, βιομηχανικές και πολιτιστικές υποδομές την εποχή που εμείς είμασταν υπόδουλοι στους Τούρκους, αλλά και όταν η αποικιοκρατία κατέρρευσε, οι μικρές αυτές αποικιοκρατικές χώρες έκαναν συμφωνίες “αμοιβαίου συμφέροντος” με τις πρώην εξαρτημένες και νυν “απελευθερωμένες” χώρες, που τους δίνουν την δυνατότητα να έχουν τεράστια εισοδήματα. Επίσης η γεωγραφική τους θέση είναι τέτοια που να μην χρειάζονται τους εξοπλισμούς που χρειαζόμαστε εμείς, αφού δεν συνορεύουν με την πιο εξοπλισμένη και την πιο βάρβαρη χώρα που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, δηλαδή την Τουρκία.
Η χώρα μας λοιπόν το μόνο ρόλο που μπορεί να παίξει, λόγω των πολλών εκ φύσεως αδυναμιών της, είναι το ρόλο της αρνητικά εξαρτημένης χώρας και οι πολιτικοί της να είναι λακέδες κάποιας ισχυρότερης χώρας και να εμπορεύονται όσο τους είναι δυνατόν της γεωπολιτική θέση, της πλουτοπαραγωγικές πηγές και τώρα την φτηνή εργατική δύναμη της χώρας. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, για την οποία πτώση οι έλληνες “πατριώτες” χάρηκαν πάρα πολύ, αφού πίστεψαν ότι θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εμείς κάποιο κομμάτι από την παραγωγική πίτα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών που είχαν καταρρεύσει, τα πράγματα αντί να καλυτερεύσουν χειροτέρευσαν. Οι ισχυρότερες χώρες αλλά και έλληνες επιχειρηματίες “επένδυσαν” εκεί και μάλιστα αφαιρώντας επενδύσεις από τη δική μας χώρα. Έτσι η χώρα μας κατρακύλησε ακόμα χαμηλότερα και μάλιστα σε θέση όπου η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη. Την οικονομική πτώση ακλούθησαν φυσικά και οι τουρκικές προκλήσεις για τις οποίες μπορούμε να διαλεγόμεθα ή να διαπραγματευόμαστε με εθνική υπεριφάνεια αλλά αυτό δεν αρκεί. Η τουρκία είναι μια χώρα που δεν έχει πρόβλημα να τσαλακώθεί από έναν πόλεμο ή μια στρατιωτική εμπλοκή αφού είναι ήδη σε πόλεμο και για ένα λόγο μπάρα πάνω ότι διεκδικεί από γύρω αυτό που έχει μεγάλη ανάγκη, δηλαδή πετρέλαιο.
Τι να κάνουμε;
Για να σωθεί ο Ελληνικός λαός από τις μαφίες των πολιτικών οικογενειών που μαστίζεται ο τόπος, από τη βαριά αιμοραγία των εξοπλισμών και να βρεθεί μέσα σε μια οικογένεια πολιτειών που να αποκομίζει μεν από την ένταξη της χώρας μας σ’αυτές, αλλά και προσφέρει σ’αυτήν τουλάχιστον στρατιωτική προστασία σε μια περιοχή τόσο επικίνδυνη, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν της την προσφέρει, πρέπει να δημιουργηθεί κόμμα ένταξης της Ελλάδας στις Η.Π.Α. ή την Ρωσσική Ομοσπονδία. Επειδή η ένταξη στη Ρωσσική Ομοσπονδία, λόγω των συνθηκών που επικρατούν θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’αυτά που θα έλυνε, είναι φανερό ότι αυτή την επιλογή πρέπει να απορρίψουμε.
Η εύκολη αντεπισήμανση είναι ότι θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας! Και βέβαια θα την χάσουμε όσο την έχει χάσει η Καλιφόρνια, το Μίτσιγκαν, το Οχάιο κλπ. Θα χάσουμε μιαν ανεξαρτησία που δεν είχαμε ποτέ από την ίδρυση του πρώτου Ελληνικού κράτους μετά την επανάσταση του 1821. Θα κερδίσουμε όμως το ότι θα είμαστε σε μια χώρα ύψιστης τεχνολογίας όπου τα παιδιά μας θα μπορούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο και θα πάψουμε να είμαστε πλέον η “ψωροκώσταινα”. Οι θυσίες μας και η προσφορά μας, όπως αυτές τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, θα πιάνουν τόπο και όχι απ’τη θέση των νικητών να βρισκόμαστε στη θέση των χειρότερων ηττημένων. Ο τουρισμός μας θα αναπτυχθεί στο έπακρο και ίσως η χώρα θα γίνει μόνιμος τόπος διαβίωσης πλουσίων αμερικάνων, αλλά οπωσδήποτε αγαπημένος προορισμός. Βέβαια αυτά αν καταφέρουμε να πείσουμε τις ΗΠΑ να μας δεχτούνε στους κόλπους τους.
Ο Ελληνικός λαός έχει άμεση ανάγκη ενός νέου κόμματος που θα προωθήσει αυτή την πρόταση στη συνείδηση του Ελληνικού λαού και παράλληλα να πείσει την αμερικανική κοινότητα γι’αυτό. Η τελευταία πολιτεία που ενετάχθει στις Ην. Πολιτείες ήταν το Πορτορίκο, νομίζω γύρω στο 1965. Αν το Πορτορίκο κατάφερε αυτή την ένταξη, μπορούμε και εμείς. Η Ελλάδα πολιτισμικά, ιστορικά και πολιτικά, χωράει σε όλους τους μεγάλους ευρωαμερικανικούς συνασπισμούς, δηλαδή τις ΗΠΑ, την ΕΟΚ, και τη Ρωσσική Ομοσπονδία. Έχει γίνει προσπάθεια ένταξής μας στη ΕΟΚ, αλλά η ένταξη των χωρών σ’αυτή, είναι τέτοια που κατέληξε σε ένα τοκογλυφικό μαγαζί που αντιμετωπίζει τα μέλη της εχθρικά και ως οικονομικούς ανταγωνιστές. Η ΕΟΚ περιφρουρεί όλα της τα “δικαιώματά”, χωρίς να αποδέχεται καμιά άτοκη κοινοτική υποχρέωση. Για την ΕΟΚ δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι, το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” δεν είναι για μας. Από την άλλη η Ρωσσική Ομοσπονδία θα ήταν μια μεγάλη περιπέτεια και για μας και για τους Ρώσσους, οι οποίοι πολύ πιθανόν να το απέφευγαν. Το μόνο που μένει στον Ελληνικό λαό είναι να πείσει τις ΗΠΑ να τον δεχτούν στους κόλπους της.
Είπε ο Λάο Τσέ: μια μικρή χώρα μπορεί να γίνει μεγάλη αν ενωθεί με μια μεγάλη χώρα. Βέβαια θα ανησυχίσουν πολλοί για τη γλώσσα μας η οποία μπορεί να χαθεί, όμως στις ΗΠΑ ακόμα και οι ινδιάνοι μαζί με την αγγλική συνεχίζουν να μιλάνε και τις δικές τους γλώσσες. Η Ελληνική, αρχαία και νέα, διδάσκεται σε όλα σχεδόν τα πανεπιστήμια και υπάρχουν σχολεία κοινοτικά που τη διδάσκουν στους νέους. Η σύγχρονη αμερικάνικη-αγγλική περιέχει περίπου 40% ελληνικές λέξεις, ένα μεγάλο ποσοστό παράγωγα και συνεχίζει να εμπλουτίζεται ακόμα με ελληνικές λέξεις. Μακάρι το μοναδικό μας μέλημα να είναι η σωτηρία της γλώσσας μας, η οποία έχει ήδη διαβρώσει την αμερικανική γλώσσα και συνεχίζει να τη διαβρώνει ακόμα.
Ο συντάξας αυτό το μικρό κείμενο συνεχίζει να είναι μαρξιστής άρα κάποτε υπήρξε βαθύτατα αντιαμερικάνος, πιστεύει όμως ότι όλοι μπορούν ν’αγωνιστούν για τις ιδέες τους παντού και μάλιστα στη δύση όπου οι ιδέες ακόμα μπορούν να κυκλοφορούν.
Κάποτε η Ορθοδοξία κράτησε το Βυζάντιο μακριά από την “προστασία” του Πάπα ρίχνοντας τη χώρα στα χέρια των Τούρκων. Όλες οι χώρες που μπήκαν κάτω από την τότε ευρω-παπική ομπρέλα (λαοί υπανάπτυχτοι και βάρβαροι) ακολούθησαν τον πανευρωπαϊκό δρόμο της Ελληνικής Αναγέννησης, ενώ το Βυζάντιο το δρόμο της θεολογικής Ορθοδοξίας του μυστικισμού και του αναγεννησιακού μαρασμού και υπόβασης.
Ο κόσμος γύρω μας καταρρέει και η “αραβική άνοιξη” άνοιξε τους ασκούς του αιόλου για χώρες μικρές όπως η δική μας. Πρέπει να βρούμε λύση τέτοια, όπου η “ανεξαρτησία” μας να μην μας είναι επικίνδύνη ή έστω αρνητικός παράγοντας για την εξέλιξή μας. Η εποχή της λεγόμενης “ισορροπίας τρόμου” ανάμεσα στην Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση, που άφηνε τη δυνατότητα κάποιων μικροεπιλογών, με την πτώση της Σοβιετίας χάθηκε. Οι μικροί δεν έχουν τη δυνατότητα ενός παιγνίου εξισορρόπησης ανάμεσα στους μεγάλους. Οι όποιοι μεγάλοι σήμερα δεν έχουν ιδεολογικές αντιθέσεις τις οποίες να μπορούν οι μικροί να αξιοποιήσουν. Η βασική ιδεολογική τάση είναι το “μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό” ή “ο καθένας για τον εαυτό του και τον τελευταίο κάθε φορά να τον παίρνει ο διάβολος”. Μετά την πτώση των προσωπείων στη γηραιά ήπειρο όμως, που αποκάλυψε ξανά τους λόγους ότι οι παγκόσμιοι πόλεμοι ξεκίνησαν από κεί, αντί η χώρα μας να είναι η πόρνη ευρωπαίων ισχυρών, με την ένταξη στις ΗΠΑ θα γίνει σύζυγος ισχυρού, μ'υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμα ως τέτοια δε θα παρενοχλείται συνεχώς απ’τους Τούρκους αλλά πιθανόν κατά καιρούς θα γίνεται το αντίθετο. Εμείς θα διεκδικούμε τα καταπατημένα δικαιώματά μας απ’αυτούς, που δεν είναι λίγα.
Μια έννοια απλή και σύνθετη.
Λόγος:
Όλες οι χώρες που είναι ελεύθερες, δηλαδή που έχουν δική τους διακυβέρνηση, εκλέγουν κοινοβούλιο και αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον τους, είναι ανεξάρτητες.
Αντίλογος:
Σ’όλο αυτό το πολιτικο-οικονομικό γίγνεσθαι όπου καμιά χώρα δεν υπάρχει χωρίς κάποιες σχέσεις με όλες σχεδόν τις άλλες χώρες, η εθνική ανεξαρτησία είναι ένα γεγονός που εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες.
Οι παράγοντες αυτοί που μπορούν να ορίσουν τη θέση της κάθε χώρας στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα είναι αρνητικοί και θετικοί. Όσο πιο θετικοί οι παράγοντες τόσο υψηλότερα στην παγκόσμια πυραμίδα και το αντίθετο.
Συμπέρασμα:
Δεν υπάρχει ανεξαρτησία, αλλά θετική και αρνητική εξάρτηση. Π,χ.: Η Γερμανία βρίσκεται στην κορυφή της ευρωπαϊκής πυραμίδας, ενώ οι άλλες χώρες σε ανάλογη θέση προς τα κάτω. Αυτό θα πεί ότι μπορεί η Γερμανία να βρίσκεται στην κορυφή, αλλά είναι εκεί γιατί οι άλλες χώρες συντηρούν το πλεόνασμα που την τοποθετεί εκεί. Αν ξαφνικά αποφασίσουν να αποσείρουν την εμπιστοσύνη και την αποδοχή αυτής της κατάστασης, η πυραμίδα θα καταρρεύσει.
Τότε θα φανεί και μια άλλη μορφή αυτής της πυραμίδας: η βίαια μορφή της που δε μπορεί να αποδεχτεί ότι αυτό το κατεστημένο που με τόσους κόπους οργανώθηκε δεν λειτουργεί πια. Η πρώτη αντίδραση θα είναι η οικονομική εξουθένωση της χώρας που αντιδρά και όταν η αντίδραση μεγαλώσει, η κατάσταση μπορεί να περάσει σε πολεμικές απειλές ή ενέργειες..
Άραγε η χώρα μας που βρίσκεται;
Η χώρα μας που βρίσκεται στον πάτο της ατλαντικής πυραμίδας, μπήκε και στην ευρωπαϊκή πυραμίδα με εκκίνηση τοκογλυφική, πιστεύοντας ότι στη συνέχεια θα μπορέσει να ανακάμψει και να ανέβει ψηλότερα σ’αυτη την κλίμακα. Δηλαδή η αρνητική της εξάρτηση να μετετραπεί σιγά σιγά σε θετική και να έχει από κάτω κάποιες άλλες χώρες. Άραγε μπορούμε να φανταστούμε κάποια χώρα που θα μπορούσε να έχει από κάτω της η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή αυτή ιμπεριαλιστική κλίμακα; Μήπως τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Αυστρία; Αυτό βέβαια είναι αδύνατο γιατί αυτές είναι χώρες μεγάλες με τεράστια βιομηχανική παράδοση και οργανωμένη οικονομία. Έτσι μας μένουν οι λεγόμενες μικρές χώρες πχ. η Ολανδία, το Βέλγιο, η Πορτογαλλία και τελικά η Ιρλανδία.
Ξέρουμε ότι μια χώρα με μικρό πληθυσμό, τυπικά μπορεί να μαζεύει μικρότερο εισόδημα απ'τους πολίτες της και ν'αξιοποιεί αυτό το εισόδημα για παραγωγικές επενδύσεις, πολιτισμό, τη συντήρηση του κρατικού μηχανισμού ή ακόμα των πολιτικών και των κομμάτων.
Ερώτημα: Γιατί η Ολλανδία και το Βέλγιο δεν είναι δυνατόν, μολονότι είναι χώρες που έχουν μικρούς πληθυσμούς, να πέσουν κάτω από τη δική μας θέση στην κλίμακα αυτή; Επίσης γιατί δεν είναι δυνατόν ακόμα κι η Πορτογαλλία να πέσει κάτω από την Ελλάδα;
Απάντηση: Γιατί τα έσοδα αυτών των χωρών μπορούν να είναι μεγαλύτερα από τα έξοδά τους. Οι χώρες αυτές υπήρξαν αποικιοκρατικές και κατά την παρουσίας τους στην παγκόσμια αποικιακή κι ιμπεριαλιστική πυραμίδα, δημιούργησαν επιστημονικές, βιομηχανικές και πολιτιστικές υποδομές την εποχή που εμείς είμασταν υπόδουλοι στους Τούρκους, αλλά και όταν η αποικιοκρατία κατέρρευσε, οι μικρές αυτές αποικιοκρατικές χώρες έκαναν συμφωνίες “αμοιβαίου συμφέροντος” με τις πρώην εξαρτημένες και νυν “απελευθερωμένες” χώρες, που τους δίνουν την δυνατότητα να έχουν τεράστια εισοδήματα. Επίσης η γεωγραφική τους θέση είναι τέτοια που να μην χρειάζονται τους εξοπλισμούς που χρειαζόμαστε εμείς, αφού δεν συνορεύουν με την πιο εξοπλισμένη και την πιο βάρβαρη χώρα που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, δηλαδή την Τουρκία.
Η χώρα μας λοιπόν το μόνο ρόλο που μπορεί να παίξει, λόγω των πολλών εκ φύσεως αδυναμιών της, είναι το ρόλο της αρνητικά εξαρτημένης χώρας και οι πολιτικοί της να είναι λακέδες κάποιας ισχυρότερης χώρας και να εμπορεύονται όσο τους είναι δυνατόν της γεωπολιτική θέση, της πλουτοπαραγωγικές πηγές και τώρα την φτηνή εργατική δύναμη της χώρας. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, για την οποία πτώση οι έλληνες “πατριώτες” χάρηκαν πάρα πολύ, αφού πίστεψαν ότι θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εμείς κάποιο κομμάτι από την παραγωγική πίτα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών που είχαν καταρρεύσει, τα πράγματα αντί να καλυτερεύσουν χειροτέρευσαν. Οι ισχυρότερες χώρες αλλά και έλληνες επιχειρηματίες “επένδυσαν” εκεί και μάλιστα αφαιρώντας επενδύσεις από τη δική μας χώρα. Έτσι η χώρα μας κατρακύλησε ακόμα χαμηλότερα και μάλιστα σε θέση όπου η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη. Την οικονομική πτώση ακλούθησαν φυσικά και οι τουρκικές προκλήσεις για τις οποίες μπορούμε να διαλεγόμεθα ή να διαπραγματευόμαστε με εθνική υπεριφάνεια αλλά αυτό δεν αρκεί. Η τουρκία είναι μια χώρα που δεν έχει πρόβλημα να τσαλακώθεί από έναν πόλεμο ή μια στρατιωτική εμπλοκή αφού είναι ήδη σε πόλεμο και για ένα λόγο μπάρα πάνω ότι διεκδικεί από γύρω αυτό που έχει μεγάλη ανάγκη, δηλαδή πετρέλαιο.
Τι να κάνουμε;
Για να σωθεί ο Ελληνικός λαός από τις μαφίες των πολιτικών οικογενειών που μαστίζεται ο τόπος, από τη βαριά αιμοραγία των εξοπλισμών και να βρεθεί μέσα σε μια οικογένεια πολιτειών που να αποκομίζει μεν από την ένταξη της χώρας μας σ’αυτές, αλλά και προσφέρει σ’αυτήν τουλάχιστον στρατιωτική προστασία σε μια περιοχή τόσο επικίνδυνη, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν της την προσφέρει, πρέπει να δημιουργηθεί κόμμα ένταξης της Ελλάδας στις Η.Π.Α. ή την Ρωσσική Ομοσπονδία. Επειδή η ένταξη στη Ρωσσική Ομοσπονδία, λόγω των συνθηκών που επικρατούν θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα απ’αυτά που θα έλυνε, είναι φανερό ότι αυτή την επιλογή πρέπει να απορρίψουμε.
Η εύκολη αντεπισήμανση είναι ότι θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας! Και βέβαια θα την χάσουμε όσο την έχει χάσει η Καλιφόρνια, το Μίτσιγκαν, το Οχάιο κλπ. Θα χάσουμε μιαν ανεξαρτησία που δεν είχαμε ποτέ από την ίδρυση του πρώτου Ελληνικού κράτους μετά την επανάσταση του 1821. Θα κερδίσουμε όμως το ότι θα είμαστε σε μια χώρα ύψιστης τεχνολογίας όπου τα παιδιά μας θα μπορούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο και θα πάψουμε να είμαστε πλέον η “ψωροκώσταινα”. Οι θυσίες μας και η προσφορά μας, όπως αυτές τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, θα πιάνουν τόπο και όχι απ’τη θέση των νικητών να βρισκόμαστε στη θέση των χειρότερων ηττημένων. Ο τουρισμός μας θα αναπτυχθεί στο έπακρο και ίσως η χώρα θα γίνει μόνιμος τόπος διαβίωσης πλουσίων αμερικάνων, αλλά οπωσδήποτε αγαπημένος προορισμός. Βέβαια αυτά αν καταφέρουμε να πείσουμε τις ΗΠΑ να μας δεχτούνε στους κόλπους τους.
Ο Ελληνικός λαός έχει άμεση ανάγκη ενός νέου κόμματος που θα προωθήσει αυτή την πρόταση στη συνείδηση του Ελληνικού λαού και παράλληλα να πείσει την αμερικανική κοινότητα γι’αυτό. Η τελευταία πολιτεία που ενετάχθει στις Ην. Πολιτείες ήταν το Πορτορίκο, νομίζω γύρω στο 1965. Αν το Πορτορίκο κατάφερε αυτή την ένταξη, μπορούμε και εμείς. Η Ελλάδα πολιτισμικά, ιστορικά και πολιτικά, χωράει σε όλους τους μεγάλους ευρωαμερικανικούς συνασπισμούς, δηλαδή τις ΗΠΑ, την ΕΟΚ, και τη Ρωσσική Ομοσπονδία. Έχει γίνει προσπάθεια ένταξής μας στη ΕΟΚ, αλλά η ένταξη των χωρών σ’αυτή, είναι τέτοια που κατέληξε σε ένα τοκογλυφικό μαγαζί που αντιμετωπίζει τα μέλη της εχθρικά και ως οικονομικούς ανταγωνιστές. Η ΕΟΚ περιφρουρεί όλα της τα “δικαιώματά”, χωρίς να αποδέχεται καμιά άτοκη κοινοτική υποχρέωση. Για την ΕΟΚ δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι, το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” δεν είναι για μας. Από την άλλη η Ρωσσική Ομοσπονδία θα ήταν μια μεγάλη περιπέτεια και για μας και για τους Ρώσσους, οι οποίοι πολύ πιθανόν να το απέφευγαν. Το μόνο που μένει στον Ελληνικό λαό είναι να πείσει τις ΗΠΑ να τον δεχτούν στους κόλπους της.
Είπε ο Λάο Τσέ: μια μικρή χώρα μπορεί να γίνει μεγάλη αν ενωθεί με μια μεγάλη χώρα. Βέβαια θα ανησυχίσουν πολλοί για τη γλώσσα μας η οποία μπορεί να χαθεί, όμως στις ΗΠΑ ακόμα και οι ινδιάνοι μαζί με την αγγλική συνεχίζουν να μιλάνε και τις δικές τους γλώσσες. Η Ελληνική, αρχαία και νέα, διδάσκεται σε όλα σχεδόν τα πανεπιστήμια και υπάρχουν σχολεία κοινοτικά που τη διδάσκουν στους νέους. Η σύγχρονη αμερικάνικη-αγγλική περιέχει περίπου 40% ελληνικές λέξεις, ένα μεγάλο ποσοστό παράγωγα και συνεχίζει να εμπλουτίζεται ακόμα με ελληνικές λέξεις. Μακάρι το μοναδικό μας μέλημα να είναι η σωτηρία της γλώσσας μας, η οποία έχει ήδη διαβρώσει την αμερικανική γλώσσα και συνεχίζει να τη διαβρώνει ακόμα.
Ο συντάξας αυτό το μικρό κείμενο συνεχίζει να είναι μαρξιστής άρα κάποτε υπήρξε βαθύτατα αντιαμερικάνος, πιστεύει όμως ότι όλοι μπορούν ν’αγωνιστούν για τις ιδέες τους παντού και μάλιστα στη δύση όπου οι ιδέες ακόμα μπορούν να κυκλοφορούν.
Κάποτε η Ορθοδοξία κράτησε το Βυζάντιο μακριά από την “προστασία” του Πάπα ρίχνοντας τη χώρα στα χέρια των Τούρκων. Όλες οι χώρες που μπήκαν κάτω από την τότε ευρω-παπική ομπρέλα (λαοί υπανάπτυχτοι και βάρβαροι) ακολούθησαν τον πανευρωπαϊκό δρόμο της Ελληνικής Αναγέννησης, ενώ το Βυζάντιο το δρόμο της θεολογικής Ορθοδοξίας του μυστικισμού και του αναγεννησιακού μαρασμού και υπόβασης.
Ο κόσμος γύρω μας καταρρέει και η “αραβική άνοιξη” άνοιξε τους ασκούς του αιόλου για χώρες μικρές όπως η δική μας. Πρέπει να βρούμε λύση τέτοια, όπου η “ανεξαρτησία” μας να μην μας είναι επικίνδύνη ή έστω αρνητικός παράγοντας για την εξέλιξή μας. Η εποχή της λεγόμενης “ισορροπίας τρόμου” ανάμεσα στην Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση, που άφηνε τη δυνατότητα κάποιων μικροεπιλογών, με την πτώση της Σοβιετίας χάθηκε. Οι μικροί δεν έχουν τη δυνατότητα ενός παιγνίου εξισορρόπησης ανάμεσα στους μεγάλους. Οι όποιοι μεγάλοι σήμερα δεν έχουν ιδεολογικές αντιθέσεις τις οποίες να μπορούν οι μικροί να αξιοποιήσουν. Η βασική ιδεολογική τάση είναι το “μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό” ή “ο καθένας για τον εαυτό του και τον τελευταίο κάθε φορά να τον παίρνει ο διάβολος”. Μετά την πτώση των προσωπείων στη γηραιά ήπειρο όμως, που αποκάλυψε ξανά τους λόγους ότι οι παγκόσμιοι πόλεμοι ξεκίνησαν από κεί, αντί η χώρα μας να είναι η πόρνη ευρωπαίων ισχυρών, με την ένταξη στις ΗΠΑ θα γίνει σύζυγος ισχυρού, μ'υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμα ως τέτοια δε θα παρενοχλείται συνεχώς απ’τους Τούρκους αλλά πιθανόν κατά καιρούς θα γίνεται το αντίθετο. Εμείς θα διεκδικούμε τα καταπατημένα δικαιώματά μας απ’αυτούς, που δεν είναι λίγα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου