ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ
2. Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΑΠΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ
ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ
(“ΜΝΗΜΟΝΙΟ” ΜΝΉΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ)
η τοκογλυφία μέσα στη μήτρα το έμβρυο σφάζει
πάνε τα ερωτόλογα του νέου και στο κρεβάτι
την παράλυση έχει φέρει ανάμεσα στη νύφη σέρνεται
και τον αγαπημένο contra natura πόρνες στην Ελευσίνα
εκόμισαν νεκρά κορμιά στο συμπόσιο ρίχτηκαν γιατί η
τοκογλυφία έτσι επρόσταξε (Έζρα Πάουντ, Canto XLV)
Η Ελλάδα, αυτή η μικρή χώρα, δέχτηκε επίθεση απ’τον Ιταλικό Φασισμό το 1940. Και μέχρι το 1941 απωθούσε τους Ιταλούς φασίστες βαθιά μέσα στην Αλβανία. Το 1941 οι Γερμανοί μαζί με τους Βουλγάρους «συμμάχους» τους αποφάσισαν να υποστηρίξουν τους Ιταλούς και να εισβάλλουν στην Ελλάδα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ελληνοϊταλικής εμπλοκής και της Γερμανικής εισβολής, οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι δεν έδωσαν ούτε μια μάχη στη χώρα μας, κάνοντας περίτεχνους υποχωρητικούς ελιγμούς για την αναίμακτη υποχώρησή τους. Οι μάχες που έδωσαν στην Ελλάδα οι σύμμαχοί μας ήταν από το 1945, που οι γερμανοί είχαν υποχωρήσει. Τότε η χώρα, δέχτηκε πισόπλατη επίθεση των Αγγλοαμερικανών συμμάχους της, οι οποίοι πυροδότησαν έναν εμφύλιο για την επαναφορά της Βασιλείας, που ξεκίνησε με τον βομβαρδισμό του Πειραιά και κράτησε ως το 1949. Το εμφυλιοπολεμικό αυτό κλίμα συνεχίστηκε ως το 1974 που έπεσε η αμερικανοκίνητη χούντα.
Για μας τους Έλληνες, η Ιταλία, η Γερμανία, η Αγγλία και μ’έναν παράδοξο τρόπο η Τουρκία, είναι οι πιο συγγενείς χώρες, είναι όμως οι χώρες που μας έχουν σταυρώσει. Η χώρα μας ακόμα αναμένει τις πολεμικές επανορθώσεις και την επιστροφή του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδας, που «δανείτηκε» ο γερμανικός στρατός κατοχής. Και ενδόμυχα περίμενε κάποιες επανορθώσεις για την αγγλική εισβολή στην σύμμαχη χώρα, που μολονότι είχε κατεδαφιστεί και γονατίσει από τους αγαπημένους της Γερμανούς, την ώρα που ψυχομαχούσε δέχτηκε την επίθεση και των συμμάχων της Άγγλων.
Τι περιμέναμε λοιπόν απ’την είσοδο σε μιαν Ευρωπαϊκή Ένωση; Περιμέναμε την ίδρυση ενός νέου δημοκρατικού κράτους που θα ήταν ένα νησί πολιτισμού κι ελευθερίας αλλά και υπόδειγμα για τους άλλους λαούς του κόσμου. Νομίζω πως όλοι οι λαοί της Ευρώπης που μπήκαν σ’αυτή την ένωση, κάτι τέτοιο είχαν στο νου τους. Αντ’αυτού το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση μιας χρηματοπιστωτικής ένωσης κι η παντοδυναμία ενός νομίσματος, που όπως είναι φανερό ελέγχεται από εξωπολιτικά κέντρα και κάθε μέρα δείχνει τον τοκογλυφικό του χαρακτήρα.
Εσείς φίλοι Γερμανοί, τα λεφτά σας, οι λακέδες σας και ο ελληνικός λαός συνέθεσαν ένα τοκογλυφικό γίγνεσθαι, όπου ο ελληνικός λαός δεν υπήρξε συνεργός αλλά το θύμα. Όταν το διαπίστωσε και αντέδρασε, υπήρξαν διάφορες «φωνές»: άλλες που τον νουθετούσαν να κάτσει στ’αυγά του και να υποστεί τις συνέπειες των «συμπεφωνημένων» απ’τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και τους «εταίρους» του και άλλες που του «έταζαν» την έξοδο ή τη λύση αυτής της κατάστασης. Όποιοι και αν αναλάμβαναν την εξουσία κατέληγαν στην εξαπάτηση του Λαού ή γιατί ήταν συνεργοί ή γιατί ο «κόμπος» της τοκογλυφίας ήταν αριστοτεχνικά δεμένος άρα και άλυτος.
Βλέπουμε ξανά τους αγαπημένους μας Γερμανούς, να εξοπλίζονται για πόλεμο! Υπάρχουν θύλακες μέσ’τους κόλπους αυτού του θαυμάσιου λαού που ότι «πιάνουν στα χέρια» τους θεωρούν θανατηφόρο όπλο. Το ευρώ, όπως είπε η κυρία Μέρκελ δεν είναι ένα απλό νόμισμα κι εννοούσε βέβαια ότι είναι πυροβόλο όπλο που μπορεί να σκορπά το θάνατο συλλογικά πλέον και να σκοτώνει ολόκληρους λαούς.
Γερμανοί αγαπημένοι μας, επειδή η τύχη σας έφερε να είστε ο κορμός της Ευρώπης πρέπει να παίξετε ηγετικό ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη. Ένας λοιπόν γέρων πολίτης μιας περιφε-ριακής χώρας όπως η Ελλάδα, μ’αγάπη κι ελπίδα, μπορεί να σας συμβουλεύσει τον τρόπο που θα επιτύχετε το καθήκον που σας όρισε η ιστορία:
Α. Ο ηγέτης δεν ηγείται δούλων, αλλά ελευθέρων συντρόφων. Β. Ο ηγέτης προτιμά να είναι φίλος και σύμμαχος, όχι υπηρέτης ισχυρών.
Γ. Η Γερμανία να προτιμήσει την ηγεσία μιας δημοκρατικής ενωμένης Ευρώπης κι όχι να γίνει δεσμοφύλακας ή τοκογλύφος της Ευρώπης.
Δ. Η τοκογλυφία φέρνει συμφορές, αφού η αλαζονεία του χρήματος χωρίζει, δεν ενώνει.
Ε. Οι Ευρωπαίοι είναι δημοκρατικά «ατίθασοι» σύντροφοι και όχι υποζύγια όποιων ισχυρών. Η εποχή των αυτοκρατοριών πέρασε κι όσοι απ’τους ισχυρούς επιμένουν, απεργάζονται συμφορές.
Η μικρή Ελλάδα που ανά τους αιώνες στέκεται, στα όρια των δυνατοτήτων της, ως ασπίδα προστασίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που πάντα δεχόταν τις πιέσεις της ανατολής και όχι λίγες φορές τις πισώπλατες επιθέσεις της δύσης, κάνει πάλι μια έγερση συμβολική. Έγερση ενάντια στην παγκόσμια τοκογλυφία. Είναι βέβαιο ότι ο κ. Σόιμπλε, οι τράπεζες και τα μέσα «ενημέρωσης» μπορούν με μια κίνηση να συντρίψουν ένα μικρό «ποντίκι που βρυχάται». Το χτύπημα κατά της Ελλάδας όμως θα είναι καρφί στην καρδιά της ίδιας της Γερμανίας. Γιατί η Γερμανία, παρά τα φαινόμενα, οικοδόμησε στο δίκαιο. Το δίκαιο που αφορά όχι τον θύτη αλλά το θύμα. Ακόμα το δίκαιο αφορά περισσότερο την νέα πατρίδα που είναι η Ευρώπη. Χερ Σόιμπλε τυπώσατε κάποια χρεόγραφα και δανείσατε κάποιους λακέδες σας. Όπως ξέρετε όμως όπου πέφτουν πολλά χρήματα μαζεύονται κι οι κλέφτες. Οι κλέφτες σ’αυτή την περίσταση, είναι οι συνεργάτες σας και οι Γερμανικές «εταιρίες» στη χώρα αυτή της άκρας ταπείνωσης. Και σαν καλός τοκογλύφος το χαρτί που δώσατε περιμένετε να επιστραφεί σε είδος. Θέλετε όπως ο Σάιλοκ «κρέας», ένα κομμάτι αυτής της έρημης χώρας που πίστεψε στην Γερμανία και στο Ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ίσως η Ελλάδα κάποια στιγμή θ’αναγκαστεί να βγεί από την ζώνη του Ευρώ, μετά όλες οι τοκογλυφικές πιέσεις θα πέσουν σε μιαν άλλη χώρα που θα γίνει αδύναμος κρίκος και αυτή κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να φύγει απ’τη ζώνη του Ευρώ. Σ’αυτόν το «λάκκο των λεόντων», την ζώνη του Ευρώ, οι μικροί όχι μόνο κατασπαράζονται απ’τους ισχυρούς, αλλά λοιδορούνται για να υπάρχει και γλέντι στην ανθρωποφαγία.
Άκτουνγκ: Όταν αρχίσει το ξύλωμα του γερμανικού τοκογλυφικού πουλόβερ η κρίση αναπόφευκτα θα μπει μέσα στην ίδια τη Γερμανία και τελικά θα είναι οι ίδιοι οι Γερμανοί αυτοί που θα αλληλοσκοτωθούν.
Υπάρχουν «φίλοι», παραδοσιακοί τοκογλύφοι, οι οποίοι θεωρούν καθήκον και ιερό σκοπό να κατασπαράξουν τη Γερμανία. Εσείς βέβαια τους ξέρετε καλύτερα. Πρέπει λοιπόν να ξέρετε ότι ο δρόμος της αλαζονείας είναι ο γρηγορότερος γι’ αυτό. Η μόνη λύση, ακόμα και για τους ισχυρούς Γερμανούς, είναι η δημοκρατική πολιτική ευρωπαϊκή ενότητα. Ένα Ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου, που θα είναι η ασπίδα όλων των Ευρωπαϊκών λαών. Προσοχή αν δεν γίνει αυτό θα έλθει και η σειρά της Γερμανίας να θεωρείται πρόοδος και μεταρυθμί-σεις η πείνα κι η ανεργία.
Το κουτί της Πανδώρας, με την παγκοσμιοποίηση και την είσοδο των Κινέζων στο παιγνίδι έχει ανοίξει. Όσο κι αν παλέψει η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να νικήσει τον βιομηχανικό στρατό των Κινέζων και των Ασιατών, αφού οι Ευρωπαίοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν αριθμοί σε ντορμιτόρια και κουκέτες εργοστασίων. Γιατί ο Ευρωπαίος έχει ανώτατο επίπεδο πολιτισμικό, έχει ανώτατο επίπεδο επαναστατικό, έχει ανώτατο επίπεδο δημοκρατικό και δε μπορεί να μετατραπεί σε βιομηχανικό στρατιώτη, για να τρίβουν τα χέρια τους κάποιοι δυστυχείς που έχουν αφιερώσει τη ίδια τη ζωή τους στην κερδοσκοπική ευφορία κάποιων νομισμάτων.
Η Γερμανία είναι ο πολιτιστικός κορμός της Ευρώπης κι έχει πολύ μεγαλύτερα και πιο ένδοξα καθήκοντα απ’το ρόλο ενός παγκόσμιου Σάιλοκ.
Θα αναρωτιούνται κάποιοι φίλοι πως εμείς ένας αρχαίος, ζων-τανός και πολιτισμένος λαός φτάνουμε μετά βίας τα δέκα εκατομμύρια πληθυσμό. Απαντώ: κατεχόμεθα απ’τη «μεγαλομανία» ότι αυτός ο πολιτισμός της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του ορθολογισμού και της διαλεκτικής σκέψης, είναι δημιούργημα δικό μας. Έτσι όταν κινδυνεύει δίνουμε τα πάντα και κυρίως αίμα για να υπερασπιστεί. Και μη νομίζετε ότι αυτός ο πολιτισμός απ’την καθιέρωσή του δεν διέτρεξε κινδύνους άλλους εκτός από αυτόν της τοκογλυφίας που συμβαίνει σήμερα. Ό,τι βλέπουμε στην τηλεόραση να συμβαίνει από τους τζιχατιστές στη Συρία και το Ιράκ, στην Ελλάδα έχει συμβεί πολλές φορές. Οι Γερμανοί φανατικοί χριστιανοί μοναχοί που ακολουθούσαν την Γερμανική χριστιανική φρουρά του Θεοδόσιου του «Μεγάλου» (παρ’ολίγον αγίου), οι Έρουλοι, ήταν οι πρώτοι που ανέβηκαν στον Παρθενώνα με σφυριά και έκαναν το ιερό καθήκον της πίστης τους. Γιατί η εικόνα του ωραίου για τους πιστούς ενός άλλου μεταθάνατον κόσμου ήταν προσβλητική, όπως προσβλητική ήταν κι η παρουσία του ανθρώπινου γυμνού κορμιού. Επίσης η ανθρώπινη σκέψη η οποία θα μπορούσε να φέρει στην εξ’αποκαλύψεως θεού πίστη αντιρρήσεις, ήταν βδελυρή και οι διανοούμενοι θα έπρεπε να σιωπήσουν ή να πεθάνουν (σιγᾶν ἤ τεθνᾶναι). Έτσι έπρεπε να σιωπήσουν κι οι βιβλιοθήκες τους και άρα να καούν. Κι επειδή όπως γνωρίζεται οι Έλληνες δε μπορούν τη σιωπή των αμνών, χιλιάδες απ’αυτούς αποκεφαλίζονταν. Αυτή η ίδια η γερμανική φρουρά του Θεοδόσιου, περνώντας από τη Θεσσαλονίκη, επειδή οι Θεσσαλονικείς αντέδρασαν στην απόφασή τους ν’απαγορεύσουν την συμμετοχή ενός «βδελυρού ομοφυλόφιλου» ιππέα, έκλεισαν τον ιππόδρομο για να μη μπορεί να φύγει κανείς και σφαγίασαν τους θεατές.
Οι ομοαιμοί μας “Τούρκοι”, είχαν την συνήθεια ως ένδειξη πολιτισμού να φτιάχνουν πυραμίδες ανθρώπινων κεφαλών. Και πάλι οι καταραμένοι Έλληνες δεν λούφαξαν. Τελευταία στον β΄παγκόσμιο πόλεμο είχαμε επτακόσιες χιλιάδες θύματα (δηλαδή το ένα δέκατο του πληθυσμού μας) γιατί αμυνθήκαμε ενάντια στους Γερμανούς εισβολείς. Κι ενώ τώρα απειλούμεθα από οριστική οικονομική καταστροφή, οι «λογικοί» περιμέ-νουν να σωπάσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι. Δυστυχώς όμως για μας, ούτε τώρα θα το κάνουμε. Θα υποστούμε τις συνέπειες του νόμου της τοκογλυφίας εν μέσω εξευτελισμών λοιδοριών και προπηλακισμών, απ’την πιο αγαπημένη, αλλά και πιο σκληρή μας κόρη τη Γερμανία «γιατί έτσι επρόσταξε η τοκογλυφία». Την κόρη που ενώ ανέβασε τον ελληνικό πολιτισμό στα μεγαλύτερα ύψη, συχνά υποπίπτει στην αμαρτία της αλαζονείας.
Βέβαια η Ελλάδα, πάντα είχε ασυλία του λέγειν κι έμψυχη υποστήριξη από Φιλέλληνες Ευρωπαίους, την οποία και τώρα αναμένει. Αναμένει μια δίκαιη κριτική στάση όπου τεμπέλης δεν είναι ο άνεργος, υπαίτιος δεν είναι το θύμα, ούτε υπόλογος του θανάτου του και γι’αυτό άξιος λοιδορίας ο νεκρός.
Στην εποχή μας βέβαια ακόμα και στη Ευρώπη τίποτε δεν είναι δεδομένο: Ενώ οι εχθροί μας Γερμανοί σεβάστηκαν τον ανοχύρωτο χαραχτήρα της Αθήνας, οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι τη βομβάρδισαν όπως και τον Πειραιά για να κάνουν προγεφύρωμα εισβολής το 1945. Ενώ οι εχθροί μας Γερμανοί σεβάστηκαν την πολιτιστική μας κληρονομιά οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι παρά τις συμφωνίες με τους κομμουνιστές να μη χρησιμοποιηθούν τα αρχαιολογικά μνημεία ως οχυρές θέσεις, όντας «ρεαλιστές» τα χρησιμοποίησαν. Κι οι φίλοι μας Αμερικάνοι για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν αεριωθούμενα και βόμβες ναπάλμ στην Ελλάδα. Τίποτα λοιπόν δεν είναι δεδομένο! Μπορεί και οι φίλοι μας Γερμανοί να στρέψουν το κανόνι του Ευρώ ενάντια στους Έλληνες για να δοκιμάσουν τη δύναμή και να δείξουν σε όλους την ισχύ τους.
Έχουμε όμως φίλους στη Γερμανία, που όταν ακούνε τη λέξη «Ελλάδα» χαμογελούν εγκάρδια, ακόμα χαμογελούν όταν αυθαδιάζουμε στους ισχυρούς. Επίσης νιώθουμε ευνοημένοι για τους υψηλούς, αιώνιους κι αθάνατους φίλους στη ίδια τη Γερμανία.
Αυτό λοιπόν το μικρό μνημόνιο είναι ένα αφιέρωμα:
Στην ιερή μνήμη των Καντ, Χέγκελ, Χούσσερλ, Χάιντεγκερ, Μαρξ, Μπαχ, Μπετόβεν και σ’όλη εκείνη την ατέλειωτη στρατιά των μεγάλων και αθανάτων Γερμανών φιλοσόφων, καλλιτεχνών, διανοητών και μεγάλων επιστημόνων που ως πρώτη ή δεύτερη πατρίδα τους θεωρούσαν την Ελλάδα και ως πρώτη ή δεύτερη γλώσσα τους την ελληνική. Στη μνήμη της νιότης των Γερμανών Φιλελλήνων που χάθηκαν στο Μεσολόγγι, στο Μοριά, στη Στερεά εν ονόματι της αιώνιας πατρίδας του Λόγου, της Νόησης, της Τέχνης και της Ανθρωπιάς.
Χερ Σόιμπλε, στη μνήμη, της Ελλάδας, που δικαιούται και μπορεί ακόμα με αγάπη, ελευθερία κι ομορφιά να «πληγώνει» τις καρδιές των Ανθρώπων, πέρα από κέρδη και ζημίες.
Στην άθλια λήθη των Γαλατών στρατιών που βεβήλωσαν και λεηλάτησαν τους Δελφούς, τότε ήταν Γερμανοί, των Έρουλων που πρώτοι κατέστρεψαν γλυπτά του Παρθενώνα και των Γερμανών φανατικών χριστιανών, των σταυροφόρων, των ναζί, του ήχου των μάνλιχερ και των στέν, του ήχου των βομβαρδισμών, των τανκς, των κανονιών, της αρβύλας, των τυμπανοκρουσιών, των εκτελεστικών αποσπασμάτων, της «προτεταμένης γνάθου» και των όποιων «ούμπερ άλλες». Στη λήθη των Εγγλέζων και των Αμερικάνων, των ομοαίματών μας Τούρκων και όλων αυτών που πέρασαν από αυτή την πολιτισμένη και φιλόξενη χώρα, αλλά δεν την σεβάστηκαν λεηλατώντας και ερημώνοντας. Κάποιοι θα πουν μα εμείς έτσι κάνουμε ή τέλος πάντων έτσι κινείται η ιστορία. (Δηλαδή αυτός είναι ο πολιτισμός μας κι αν σας αρέσει―είμαστε ισχυροί).
Ο κ, Σόιμπλε όμως πιο ευγενικά θα πει μ’έκπληξη: Μα αυτά είναι παρελθόν ξεχασμένο, που έχει πλέον διαγραφεί!
Δυστυχώς κ. Σόιμπλε εμείς ακόμα ακούμε τις ριπές και βιώνουμε τις συνέπειες τους. Το σπίτι των πατέρων μας είναι ακόμα γκρεμισμένο στο Δίστομο. Όμως η σοβαρότερη συνέπεια αυτών των «ξεχασμένων», είναι πως είμαστε ο αδύναμος οικονομικά κρίκος, το όνειδος και η κατάντια που η τοκογλυφία κι όλοι οι συνοδοιπόροι της λοιδορούν. Έχει γίνει τώρα στην Ευρώπη μόδα, οι θύτες και μαζί με κάποιους δυστυχισμένους, να καταριόνται περιφρονητικά τα θύματα στο ίντερνετ και στις μπιραρίες. Ναι ακόμα και στις μπιραρίες! Όταν αρχίσουν να διαμορφώνονται συνειδήσεις στις μπιραρίες, όταν τη θέση της λογικής πάρει ο φανατικός ρήτορας, ο παπάς ή ο μουλάς, όταν τη θέση της ανθρωπιάς και της ιδεολογίας, πάρει ο τραπεζίτης ή νεοφιλελεύθερος τεχνοκράτης, πρέπει να αναμένονται στις πλατείες οι πυρές.
«Γιατί έτσι η τοκογλυφία προστάζει»
μετά τιμής
Θόδωρος Καβάσης
κατά συρροήν αμετανόητο θύμα
μετά βίας γλύπτης
μετά βίας διανοητής
μετά χαράς δημοκρατικός πολίτης
με πολλά ερωτηματικά Ευρωπαίος
Και μετά σαράντα πέντε χρόνια δουλειάς διαβιών στα όρια της φτώχειας με την υπερβολική σύνταξη των 460 ευρώ, που στις συνθήκες της σημερινής Ελλάδας πράγματι είναι υπερβολική. Ας μη φτάνει καμιά φορά για το ηλεκτρικό ή πάντα για πετρέλαιο. Είναι υπερβολική, όταν «τεμπέληδες-εργαζόμενοι» στον ιδιωτικό τομέα άσχετα με ποιό μεροκάματο προσλαμβάνονται, αμείβονται «έναντι», με 100 ή 200 ευρώ το μήνα για συμφωνημένα χρήματα τα οποία ποτέ δεν θα πάρουν. Μόνο και μόνο για να εργάζονται οι «παλιοτεμπέληδες».
Ο πολύ αγαπητός ο κ. πρέσβης κάθε χρόνο στα διάφορα ολοκαυτώματα της Ελλάδας άνθη κομίζει και δάκρυα χύνει, τη συγγνώμη του Ελληνικού λαού ζητά. Στο θέμα όμως των απο-ζημιώσεων με «σεμνότητα» μας πληροφορεί ότι αυτό είναι θέμα διακρατικό που όμως κατά τη γνώμη του για τους Γερμανούς έχει πλέον λήξει.
Στο θέατρο η οδύνη και τα δάκρυα, εκτός που είναι ηδονικά, είναι ότι ακριβώς πρέπει, αφού το πτώμα είναι «καθώς πρέπει». Στη ζωή όμως το πτώμα βρομάει, το αίμα βρομάει, η βία βρομάει, δεν μπορούν να είναι καθώς πρέπει.
Υπάρχουν κι οι συνέπειες όπου τα δάκρυα δεν αρκούν.
Παρακαλώ τον όποιο κ. Σόιμπλε να μη θεωρήσει κολακεία αυτό το μικρό πολιτισμικό μνημόνιο. Εμείς οι Έλληνες όχι μόνον αληθινά αγαπάμε και θαυμάζουμε τον Γερμανικό λαό, αλλά «ιδιοτελώς» πιστεύουμε ότι είναι ο πιο προωθημένος φορέας του πολιτισμού μας. Επίσης όλους τους μεγάλους Γερμανούς διανοητές καλλιτέχνες κι επιστήμονες έχουμε την «αυθάδεια» να θεωρούμε Έλληνες, και μάλιστα κάποιους απ’αυτούς πιο Έλληνες από μας.
Στη μνήμη αυτών μιλάμε.
ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ
(“ΜΝΗΜΟΝΙΟ” ΜΝΉΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ)
η τοκογλυφία μέσα στη μήτρα το έμβρυο σφάζει
πάνε τα ερωτόλογα του νέου και στο κρεβάτι
την παράλυση έχει φέρει ανάμεσα στη νύφη σέρνεται
και τον αγαπημένο contra natura πόρνες στην Ελευσίνα
εκόμισαν νεκρά κορμιά στο συμπόσιο ρίχτηκαν γιατί η
τοκογλυφία έτσι επρόσταξε (Έζρα Πάουντ, Canto XLV)
Η Ελλάδα, αυτή η μικρή χώρα, δέχτηκε επίθεση απ’τον Ιταλικό Φασισμό το 1940. Και μέχρι το 1941 απωθούσε τους Ιταλούς φασίστες βαθιά μέσα στην Αλβανία. Το 1941 οι Γερμανοί μαζί με τους Βουλγάρους «συμμάχους» τους αποφάσισαν να υποστηρίξουν τους Ιταλούς και να εισβάλλουν στην Ελλάδα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Ελληνοϊταλικής εμπλοκής και της Γερμανικής εισβολής, οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι δεν έδωσαν ούτε μια μάχη στη χώρα μας, κάνοντας περίτεχνους υποχωρητικούς ελιγμούς για την αναίμακτη υποχώρησή τους. Οι μάχες που έδωσαν στην Ελλάδα οι σύμμαχοί μας ήταν από το 1945, που οι γερμανοί είχαν υποχωρήσει. Τότε η χώρα, δέχτηκε πισόπλατη επίθεση των Αγγλοαμερικανών συμμάχους της, οι οποίοι πυροδότησαν έναν εμφύλιο για την επαναφορά της Βασιλείας, που ξεκίνησε με τον βομβαρδισμό του Πειραιά και κράτησε ως το 1949. Το εμφυλιοπολεμικό αυτό κλίμα συνεχίστηκε ως το 1974 που έπεσε η αμερικανοκίνητη χούντα.
Για μας τους Έλληνες, η Ιταλία, η Γερμανία, η Αγγλία και μ’έναν παράδοξο τρόπο η Τουρκία, είναι οι πιο συγγενείς χώρες, είναι όμως οι χώρες που μας έχουν σταυρώσει. Η χώρα μας ακόμα αναμένει τις πολεμικές επανορθώσεις και την επιστροφή του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδας, που «δανείτηκε» ο γερμανικός στρατός κατοχής. Και ενδόμυχα περίμενε κάποιες επανορθώσεις για την αγγλική εισβολή στην σύμμαχη χώρα, που μολονότι είχε κατεδαφιστεί και γονατίσει από τους αγαπημένους της Γερμανούς, την ώρα που ψυχομαχούσε δέχτηκε την επίθεση και των συμμάχων της Άγγλων.
Τι περιμέναμε λοιπόν απ’την είσοδο σε μιαν Ευρωπαϊκή Ένωση; Περιμέναμε την ίδρυση ενός νέου δημοκρατικού κράτους που θα ήταν ένα νησί πολιτισμού κι ελευθερίας αλλά και υπόδειγμα για τους άλλους λαούς του κόσμου. Νομίζω πως όλοι οι λαοί της Ευρώπης που μπήκαν σ’αυτή την ένωση, κάτι τέτοιο είχαν στο νου τους. Αντ’αυτού το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση μιας χρηματοπιστωτικής ένωσης κι η παντοδυναμία ενός νομίσματος, που όπως είναι φανερό ελέγχεται από εξωπολιτικά κέντρα και κάθε μέρα δείχνει τον τοκογλυφικό του χαρακτήρα.
Εσείς φίλοι Γερμανοί, τα λεφτά σας, οι λακέδες σας και ο ελληνικός λαός συνέθεσαν ένα τοκογλυφικό γίγνεσθαι, όπου ο ελληνικός λαός δεν υπήρξε συνεργός αλλά το θύμα. Όταν το διαπίστωσε και αντέδρασε, υπήρξαν διάφορες «φωνές»: άλλες που τον νουθετούσαν να κάτσει στ’αυγά του και να υποστεί τις συνέπειες των «συμπεφωνημένων» απ’τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και τους «εταίρους» του και άλλες που του «έταζαν» την έξοδο ή τη λύση αυτής της κατάστασης. Όποιοι και αν αναλάμβαναν την εξουσία κατέληγαν στην εξαπάτηση του Λαού ή γιατί ήταν συνεργοί ή γιατί ο «κόμπος» της τοκογλυφίας ήταν αριστοτεχνικά δεμένος άρα και άλυτος.
Βλέπουμε ξανά τους αγαπημένους μας Γερμανούς, να εξοπλίζονται για πόλεμο! Υπάρχουν θύλακες μέσ’τους κόλπους αυτού του θαυμάσιου λαού που ότι «πιάνουν στα χέρια» τους θεωρούν θανατηφόρο όπλο. Το ευρώ, όπως είπε η κυρία Μέρκελ δεν είναι ένα απλό νόμισμα κι εννοούσε βέβαια ότι είναι πυροβόλο όπλο που μπορεί να σκορπά το θάνατο συλλογικά πλέον και να σκοτώνει ολόκληρους λαούς.
Γερμανοί αγαπημένοι μας, επειδή η τύχη σας έφερε να είστε ο κορμός της Ευρώπης πρέπει να παίξετε ηγετικό ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη. Ένας λοιπόν γέρων πολίτης μιας περιφε-ριακής χώρας όπως η Ελλάδα, μ’αγάπη κι ελπίδα, μπορεί να σας συμβουλεύσει τον τρόπο που θα επιτύχετε το καθήκον που σας όρισε η ιστορία:
Α. Ο ηγέτης δεν ηγείται δούλων, αλλά ελευθέρων συντρόφων. Β. Ο ηγέτης προτιμά να είναι φίλος και σύμμαχος, όχι υπηρέτης ισχυρών.
Γ. Η Γερμανία να προτιμήσει την ηγεσία μιας δημοκρατικής ενωμένης Ευρώπης κι όχι να γίνει δεσμοφύλακας ή τοκογλύφος της Ευρώπης.
Δ. Η τοκογλυφία φέρνει συμφορές, αφού η αλαζονεία του χρήματος χωρίζει, δεν ενώνει.
Ε. Οι Ευρωπαίοι είναι δημοκρατικά «ατίθασοι» σύντροφοι και όχι υποζύγια όποιων ισχυρών. Η εποχή των αυτοκρατοριών πέρασε κι όσοι απ’τους ισχυρούς επιμένουν, απεργάζονται συμφορές.
Η μικρή Ελλάδα που ανά τους αιώνες στέκεται, στα όρια των δυνατοτήτων της, ως ασπίδα προστασίας του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που πάντα δεχόταν τις πιέσεις της ανατολής και όχι λίγες φορές τις πισώπλατες επιθέσεις της δύσης, κάνει πάλι μια έγερση συμβολική. Έγερση ενάντια στην παγκόσμια τοκογλυφία. Είναι βέβαιο ότι ο κ. Σόιμπλε, οι τράπεζες και τα μέσα «ενημέρωσης» μπορούν με μια κίνηση να συντρίψουν ένα μικρό «ποντίκι που βρυχάται». Το χτύπημα κατά της Ελλάδας όμως θα είναι καρφί στην καρδιά της ίδιας της Γερμανίας. Γιατί η Γερμανία, παρά τα φαινόμενα, οικοδόμησε στο δίκαιο. Το δίκαιο που αφορά όχι τον θύτη αλλά το θύμα. Ακόμα το δίκαιο αφορά περισσότερο την νέα πατρίδα που είναι η Ευρώπη. Χερ Σόιμπλε τυπώσατε κάποια χρεόγραφα και δανείσατε κάποιους λακέδες σας. Όπως ξέρετε όμως όπου πέφτουν πολλά χρήματα μαζεύονται κι οι κλέφτες. Οι κλέφτες σ’αυτή την περίσταση, είναι οι συνεργάτες σας και οι Γερμανικές «εταιρίες» στη χώρα αυτή της άκρας ταπείνωσης. Και σαν καλός τοκογλύφος το χαρτί που δώσατε περιμένετε να επιστραφεί σε είδος. Θέλετε όπως ο Σάιλοκ «κρέας», ένα κομμάτι αυτής της έρημης χώρας που πίστεψε στην Γερμανία και στο Ευρωπαϊκό ιδεώδες. Ίσως η Ελλάδα κάποια στιγμή θ’αναγκαστεί να βγεί από την ζώνη του Ευρώ, μετά όλες οι τοκογλυφικές πιέσεις θα πέσουν σε μιαν άλλη χώρα που θα γίνει αδύναμος κρίκος και αυτή κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να φύγει απ’τη ζώνη του Ευρώ. Σ’αυτόν το «λάκκο των λεόντων», την ζώνη του Ευρώ, οι μικροί όχι μόνο κατασπαράζονται απ’τους ισχυρούς, αλλά λοιδορούνται για να υπάρχει και γλέντι στην ανθρωποφαγία.
Άκτουνγκ: Όταν αρχίσει το ξύλωμα του γερμανικού τοκογλυφικού πουλόβερ η κρίση αναπόφευκτα θα μπει μέσα στην ίδια τη Γερμανία και τελικά θα είναι οι ίδιοι οι Γερμανοί αυτοί που θα αλληλοσκοτωθούν.
Υπάρχουν «φίλοι», παραδοσιακοί τοκογλύφοι, οι οποίοι θεωρούν καθήκον και ιερό σκοπό να κατασπαράξουν τη Γερμανία. Εσείς βέβαια τους ξέρετε καλύτερα. Πρέπει λοιπόν να ξέρετε ότι ο δρόμος της αλαζονείας είναι ο γρηγορότερος γι’ αυτό. Η μόνη λύση, ακόμα και για τους ισχυρούς Γερμανούς, είναι η δημοκρατική πολιτική ευρωπαϊκή ενότητα. Ένα Ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου, που θα είναι η ασπίδα όλων των Ευρωπαϊκών λαών. Προσοχή αν δεν γίνει αυτό θα έλθει και η σειρά της Γερμανίας να θεωρείται πρόοδος και μεταρυθμί-σεις η πείνα κι η ανεργία.
Το κουτί της Πανδώρας, με την παγκοσμιοποίηση και την είσοδο των Κινέζων στο παιγνίδι έχει ανοίξει. Όσο κι αν παλέψει η Ευρώπη δεν θα μπορέσει να νικήσει τον βιομηχανικό στρατό των Κινέζων και των Ασιατών, αφού οι Ευρωπαίοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν αριθμοί σε ντορμιτόρια και κουκέτες εργοστασίων. Γιατί ο Ευρωπαίος έχει ανώτατο επίπεδο πολιτισμικό, έχει ανώτατο επίπεδο επαναστατικό, έχει ανώτατο επίπεδο δημοκρατικό και δε μπορεί να μετατραπεί σε βιομηχανικό στρατιώτη, για να τρίβουν τα χέρια τους κάποιοι δυστυχείς που έχουν αφιερώσει τη ίδια τη ζωή τους στην κερδοσκοπική ευφορία κάποιων νομισμάτων.
Η Γερμανία είναι ο πολιτιστικός κορμός της Ευρώπης κι έχει πολύ μεγαλύτερα και πιο ένδοξα καθήκοντα απ’το ρόλο ενός παγκόσμιου Σάιλοκ.
Θα αναρωτιούνται κάποιοι φίλοι πως εμείς ένας αρχαίος, ζων-τανός και πολιτισμένος λαός φτάνουμε μετά βίας τα δέκα εκατομμύρια πληθυσμό. Απαντώ: κατεχόμεθα απ’τη «μεγαλομανία» ότι αυτός ο πολιτισμός της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του ορθολογισμού και της διαλεκτικής σκέψης, είναι δημιούργημα δικό μας. Έτσι όταν κινδυνεύει δίνουμε τα πάντα και κυρίως αίμα για να υπερασπιστεί. Και μη νομίζετε ότι αυτός ο πολιτισμός απ’την καθιέρωσή του δεν διέτρεξε κινδύνους άλλους εκτός από αυτόν της τοκογλυφίας που συμβαίνει σήμερα. Ό,τι βλέπουμε στην τηλεόραση να συμβαίνει από τους τζιχατιστές στη Συρία και το Ιράκ, στην Ελλάδα έχει συμβεί πολλές φορές. Οι Γερμανοί φανατικοί χριστιανοί μοναχοί που ακολουθούσαν την Γερμανική χριστιανική φρουρά του Θεοδόσιου του «Μεγάλου» (παρ’ολίγον αγίου), οι Έρουλοι, ήταν οι πρώτοι που ανέβηκαν στον Παρθενώνα με σφυριά και έκαναν το ιερό καθήκον της πίστης τους. Γιατί η εικόνα του ωραίου για τους πιστούς ενός άλλου μεταθάνατον κόσμου ήταν προσβλητική, όπως προσβλητική ήταν κι η παρουσία του ανθρώπινου γυμνού κορμιού. Επίσης η ανθρώπινη σκέψη η οποία θα μπορούσε να φέρει στην εξ’αποκαλύψεως θεού πίστη αντιρρήσεις, ήταν βδελυρή και οι διανοούμενοι θα έπρεπε να σιωπήσουν ή να πεθάνουν (σιγᾶν ἤ τεθνᾶναι). Έτσι έπρεπε να σιωπήσουν κι οι βιβλιοθήκες τους και άρα να καούν. Κι επειδή όπως γνωρίζεται οι Έλληνες δε μπορούν τη σιωπή των αμνών, χιλιάδες απ’αυτούς αποκεφαλίζονταν. Αυτή η ίδια η γερμανική φρουρά του Θεοδόσιου, περνώντας από τη Θεσσαλονίκη, επειδή οι Θεσσαλονικείς αντέδρασαν στην απόφασή τους ν’απαγορεύσουν την συμμετοχή ενός «βδελυρού ομοφυλόφιλου» ιππέα, έκλεισαν τον ιππόδρομο για να μη μπορεί να φύγει κανείς και σφαγίασαν τους θεατές.
Οι ομοαιμοί μας “Τούρκοι”, είχαν την συνήθεια ως ένδειξη πολιτισμού να φτιάχνουν πυραμίδες ανθρώπινων κεφαλών. Και πάλι οι καταραμένοι Έλληνες δεν λούφαξαν. Τελευταία στον β΄παγκόσμιο πόλεμο είχαμε επτακόσιες χιλιάδες θύματα (δηλαδή το ένα δέκατο του πληθυσμού μας) γιατί αμυνθήκαμε ενάντια στους Γερμανούς εισβολείς. Κι ενώ τώρα απειλούμεθα από οριστική οικονομική καταστροφή, οι «λογικοί» περιμέ-νουν να σωπάσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι. Δυστυχώς όμως για μας, ούτε τώρα θα το κάνουμε. Θα υποστούμε τις συνέπειες του νόμου της τοκογλυφίας εν μέσω εξευτελισμών λοιδοριών και προπηλακισμών, απ’την πιο αγαπημένη, αλλά και πιο σκληρή μας κόρη τη Γερμανία «γιατί έτσι επρόσταξε η τοκογλυφία». Την κόρη που ενώ ανέβασε τον ελληνικό πολιτισμό στα μεγαλύτερα ύψη, συχνά υποπίπτει στην αμαρτία της αλαζονείας.
Βέβαια η Ελλάδα, πάντα είχε ασυλία του λέγειν κι έμψυχη υποστήριξη από Φιλέλληνες Ευρωπαίους, την οποία και τώρα αναμένει. Αναμένει μια δίκαιη κριτική στάση όπου τεμπέλης δεν είναι ο άνεργος, υπαίτιος δεν είναι το θύμα, ούτε υπόλογος του θανάτου του και γι’αυτό άξιος λοιδορίας ο νεκρός.
Στην εποχή μας βέβαια ακόμα και στη Ευρώπη τίποτε δεν είναι δεδομένο: Ενώ οι εχθροί μας Γερμανοί σεβάστηκαν τον ανοχύρωτο χαραχτήρα της Αθήνας, οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι τη βομβάρδισαν όπως και τον Πειραιά για να κάνουν προγεφύρωμα εισβολής το 1945. Ενώ οι εχθροί μας Γερμανοί σεβάστηκαν την πολιτιστική μας κληρονομιά οι σύμμαχοί μας Εγγλέζοι παρά τις συμφωνίες με τους κομμουνιστές να μη χρησιμοποιηθούν τα αρχαιολογικά μνημεία ως οχυρές θέσεις, όντας «ρεαλιστές» τα χρησιμοποίησαν. Κι οι φίλοι μας Αμερικάνοι για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν αεριωθούμενα και βόμβες ναπάλμ στην Ελλάδα. Τίποτα λοιπόν δεν είναι δεδομένο! Μπορεί και οι φίλοι μας Γερμανοί να στρέψουν το κανόνι του Ευρώ ενάντια στους Έλληνες για να δοκιμάσουν τη δύναμή και να δείξουν σε όλους την ισχύ τους.
Έχουμε όμως φίλους στη Γερμανία, που όταν ακούνε τη λέξη «Ελλάδα» χαμογελούν εγκάρδια, ακόμα χαμογελούν όταν αυθαδιάζουμε στους ισχυρούς. Επίσης νιώθουμε ευνοημένοι για τους υψηλούς, αιώνιους κι αθάνατους φίλους στη ίδια τη Γερμανία.
Αυτό λοιπόν το μικρό μνημόνιο είναι ένα αφιέρωμα:
Στην ιερή μνήμη των Καντ, Χέγκελ, Χούσσερλ, Χάιντεγκερ, Μαρξ, Μπαχ, Μπετόβεν και σ’όλη εκείνη την ατέλειωτη στρατιά των μεγάλων και αθανάτων Γερμανών φιλοσόφων, καλλιτεχνών, διανοητών και μεγάλων επιστημόνων που ως πρώτη ή δεύτερη πατρίδα τους θεωρούσαν την Ελλάδα και ως πρώτη ή δεύτερη γλώσσα τους την ελληνική. Στη μνήμη της νιότης των Γερμανών Φιλελλήνων που χάθηκαν στο Μεσολόγγι, στο Μοριά, στη Στερεά εν ονόματι της αιώνιας πατρίδας του Λόγου, της Νόησης, της Τέχνης και της Ανθρωπιάς.
Χερ Σόιμπλε, στη μνήμη, της Ελλάδας, που δικαιούται και μπορεί ακόμα με αγάπη, ελευθερία κι ομορφιά να «πληγώνει» τις καρδιές των Ανθρώπων, πέρα από κέρδη και ζημίες.
Στην άθλια λήθη των Γαλατών στρατιών που βεβήλωσαν και λεηλάτησαν τους Δελφούς, τότε ήταν Γερμανοί, των Έρουλων που πρώτοι κατέστρεψαν γλυπτά του Παρθενώνα και των Γερμανών φανατικών χριστιανών, των σταυροφόρων, των ναζί, του ήχου των μάνλιχερ και των στέν, του ήχου των βομβαρδισμών, των τανκς, των κανονιών, της αρβύλας, των τυμπανοκρουσιών, των εκτελεστικών αποσπασμάτων, της «προτεταμένης γνάθου» και των όποιων «ούμπερ άλλες». Στη λήθη των Εγγλέζων και των Αμερικάνων, των ομοαίματών μας Τούρκων και όλων αυτών που πέρασαν από αυτή την πολιτισμένη και φιλόξενη χώρα, αλλά δεν την σεβάστηκαν λεηλατώντας και ερημώνοντας. Κάποιοι θα πουν μα εμείς έτσι κάνουμε ή τέλος πάντων έτσι κινείται η ιστορία. (Δηλαδή αυτός είναι ο πολιτισμός μας κι αν σας αρέσει―είμαστε ισχυροί).
Ο κ, Σόιμπλε όμως πιο ευγενικά θα πει μ’έκπληξη: Μα αυτά είναι παρελθόν ξεχασμένο, που έχει πλέον διαγραφεί!
Δυστυχώς κ. Σόιμπλε εμείς ακόμα ακούμε τις ριπές και βιώνουμε τις συνέπειες τους. Το σπίτι των πατέρων μας είναι ακόμα γκρεμισμένο στο Δίστομο. Όμως η σοβαρότερη συνέπεια αυτών των «ξεχασμένων», είναι πως είμαστε ο αδύναμος οικονομικά κρίκος, το όνειδος και η κατάντια που η τοκογλυφία κι όλοι οι συνοδοιπόροι της λοιδορούν. Έχει γίνει τώρα στην Ευρώπη μόδα, οι θύτες και μαζί με κάποιους δυστυχισμένους, να καταριόνται περιφρονητικά τα θύματα στο ίντερνετ και στις μπιραρίες. Ναι ακόμα και στις μπιραρίες! Όταν αρχίσουν να διαμορφώνονται συνειδήσεις στις μπιραρίες, όταν τη θέση της λογικής πάρει ο φανατικός ρήτορας, ο παπάς ή ο μουλάς, όταν τη θέση της ανθρωπιάς και της ιδεολογίας, πάρει ο τραπεζίτης ή νεοφιλελεύθερος τεχνοκράτης, πρέπει να αναμένονται στις πλατείες οι πυρές.
«Γιατί έτσι η τοκογλυφία προστάζει»
μετά τιμής
Θόδωρος Καβάσης
κατά συρροήν αμετανόητο θύμα
μετά βίας γλύπτης
μετά βίας διανοητής
μετά χαράς δημοκρατικός πολίτης
με πολλά ερωτηματικά Ευρωπαίος
Και μετά σαράντα πέντε χρόνια δουλειάς διαβιών στα όρια της φτώχειας με την υπερβολική σύνταξη των 460 ευρώ, που στις συνθήκες της σημερινής Ελλάδας πράγματι είναι υπερβολική. Ας μη φτάνει καμιά φορά για το ηλεκτρικό ή πάντα για πετρέλαιο. Είναι υπερβολική, όταν «τεμπέληδες-εργαζόμενοι» στον ιδιωτικό τομέα άσχετα με ποιό μεροκάματο προσλαμβάνονται, αμείβονται «έναντι», με 100 ή 200 ευρώ το μήνα για συμφωνημένα χρήματα τα οποία ποτέ δεν θα πάρουν. Μόνο και μόνο για να εργάζονται οι «παλιοτεμπέληδες».
Ο πολύ αγαπητός ο κ. πρέσβης κάθε χρόνο στα διάφορα ολοκαυτώματα της Ελλάδας άνθη κομίζει και δάκρυα χύνει, τη συγγνώμη του Ελληνικού λαού ζητά. Στο θέμα όμως των απο-ζημιώσεων με «σεμνότητα» μας πληροφορεί ότι αυτό είναι θέμα διακρατικό που όμως κατά τη γνώμη του για τους Γερμανούς έχει πλέον λήξει.
Στο θέατρο η οδύνη και τα δάκρυα, εκτός που είναι ηδονικά, είναι ότι ακριβώς πρέπει, αφού το πτώμα είναι «καθώς πρέπει». Στη ζωή όμως το πτώμα βρομάει, το αίμα βρομάει, η βία βρομάει, δεν μπορούν να είναι καθώς πρέπει.
Υπάρχουν κι οι συνέπειες όπου τα δάκρυα δεν αρκούν.
Παρακαλώ τον όποιο κ. Σόιμπλε να μη θεωρήσει κολακεία αυτό το μικρό πολιτισμικό μνημόνιο. Εμείς οι Έλληνες όχι μόνον αληθινά αγαπάμε και θαυμάζουμε τον Γερμανικό λαό, αλλά «ιδιοτελώς» πιστεύουμε ότι είναι ο πιο προωθημένος φορέας του πολιτισμού μας. Επίσης όλους τους μεγάλους Γερμανούς διανοητές καλλιτέχνες κι επιστήμονες έχουμε την «αυθάδεια» να θεωρούμε Έλληνες, και μάλιστα κάποιους απ’αυτούς πιο Έλληνες από μας.
Στη μνήμη αυτών μιλάμε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου