ΣΩΒΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ "ΟΥΤΟΠΙΑ" ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗ

3.             ΣΩΒΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ
     ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣ  ΣΤΟ
     ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΥΤΟΠΙΑ «ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»
     ΑΠΟ ΤΟΝ  κ. Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗ
(Τα αποσπάσματα προς κρίση του κ. Μπιτσάκη παρουσιάζονται μ’αυτή τη γραφή)
        Στην ΟΥΤΟΠΙΑ Μαΐου-Ιουνίου 2007, τεύχ.75 σελ.165 και στο δημοσίευμα του κ. Ε.Μπιτσάκη «Το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού: ένα μεταμοντέρνο ιδεολογικό υβρίδιο» στη σελ.175 περί ελληνικού έθνους αναρωτιέται ρητορικά: [γιατί στο βιβλίο δεν τίθεται το θέμα της διαδικασίας συγκρότησης του ελληνικού έθνους και της απαρχής της δημιουργίας εθνικής συνείδησης; Δεν συμφέρει μήπως να λέμε την αλήθεια; Πράγματι ποιά ήταν η σύνθεση του πληθυσμού στον ελλαδικό χώρο την εποχή εκείνη; Μωσαϊκό: Έλληνες, Αρβανίτες, Σλάβοι, Βλάχοι, Σαρακατσαναίοι, Εβραίοι κλπ. Κι ως ποιο βαθμό είχε διαμορφωθεί η εθνική συνείδηση σ’αυτό το μωσαϊκό; Πως εξηγείται ότι πολλοί απ’τους διάσημους ηγέτες της επανάστασης (Μποτσαραίοι, Κολοκοτρώνης, Σουλιώτες, Τζαβελαίοι, Κριεζώτης, Μιαούλης, Μπουμπουλίνα, Κουντουριώτης) ήταν Αρβανίτες; Ο Καραϊσκάκης είχε ρίζα βλάχικη. Οι Βλαχάβας, Ίσκος, Κωλέτης, Λασσάνης, Ολύμπιος ήταν Βλάχοι. Κι όμως όλοι αυτοί πολέμησαν μαζί με τους «Έλληνες», διότι είχαν ελληνική συνείδηση. Κι οι «εθνικοί ευεργέτες», Αβέρωφ, Τοσίτσας, Ζάππας, ήταν όλοι Βλάχοι. Λοιπόν;]

Πιστεύω ότι το 2007 που εκδίδεται η εργασία αυτή, πρόβλημά μας δεν είναι αυτού του είδους ο σωβινισμός.  Δεν νομίζω πως υπάρχει «αξιοπρεπής» φασίστας, ανά τον κόσμο και την Ελλάδα που πιστεύει ότι σήμερα υπάρχει κάποια καθαρή φυλή. Βέβαια όλη η περί μη καθαρότητας φιλολογία, που περιλαμβάνει ο κ. Μπιτσάκης στο κείμενό του, δεν είναι καθόλου πρωτότυπη ή επαναστατική. Αυτή είναι η βάση επάνω στην οποία στηρίζεται πια ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός.  Η αριστερά δέχεται μια τέτοια προσεγγιστική ανάλυση, αφού τα πράγματα είναι περίπου έτσι. Χρησιμοποιείται όμως απ’τον ιμπεριαλισμό, για να κατεδαφίζει κάθε μορφή αντίστασης απέναντι στη νέα τάξη, που ως βασική δομική αξία της κοινωνίας θέλει να βάλει το χρήμα.          Από που όμως αντλεί την «επιστημονική» βεβαιότητα ο κ. Μπιτσάκης για το φυλετικό ιδίωμα αυτών των αγωνιστών. Μήπως από εξέταση DNA; Για έναν επιστήμονα του κύρους του κ. Μπιτσάκη αυτή η επιστημονική ανάλυση «κυλά» στην αστειότητα. Και ο πιο αστείος είναι ο χαραχτηρισμός για τον Καραϊσκάκη που υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες. Κι αμέσως μετά μας πληροφορεί ότι όλοι αυτοί οι «αλλόφυλοι» και μαζί μ’αυτούς οι Εβραίοι, πολέμησαν με τους «Έλληνες», γιατί είχαν ελληνική συνείδηση, αναιρώντας έτσι τους προηγούμενους ισχυρισμούς του. Μα απ’ότι όλοι ξέρουμε από την αρχαιότητα συνιστούν έθνη όσοι έχουν την ίδια εθνική συνείδηση.  Ποιος θα μπορούσε ποτέ να ελέγξει το DNA των λαών για να ορίσει τη φυλετική τους καθαρότητα και γιατί να το κάνει; Τονίζω ότι ο τρόπος που χειρίζεται ο κ. Μπιτσάκης το περί ελληνικότητας θέμα, είναι υπερβολικός.

Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα του κ. Μπιτσάκη, στη αρχή θα κάνω μιαν επισήμανση ρητορική: Αν ο κ. Μπιτσάκης καλούσε τον Κολοκοτρώνη Αρβανίτη στους βίαιους εκείνους καιρούς μπρoς στο «στράτευμα», την ώρα που ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης, σαν ιαχή είχε τη φράση «εμπρός ρε Έλληνες» κι όχι «εμπρός ρε Αρβανίτες», μπορεί ο Γέρος του Μοριά να έσερνε το γιαταγάνι του. Ακόμα μπορεί όλοι αυτοί οι ήρωες «να ήταν ότι ήταν»,  όμως ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να γνωρίζει πως αν ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» είναι φυλετικά κίβδηλος, το ίδιο ή περισσότερο κίβδηλοι, είναι οι χαραχτηρισμοί «Αρβανίτης», «Βλάχος» ή «Εβραίος». Κανείς δεν μπορεί να διαχωρίσει το DNA του Αρβανίτη, του Βλάχου από του Έλληνα, άσε πια το DNA του «Εβραίου». Όπως δέχεται κι ο ίδιος ο κ. Μπιτσάκης, απ’την αρχαιότητα οι λαοί της Μεσογείου, είναι λίγο-πολύ φυλετικά συγκεχυμένοι. Επίσης αφού στον αντισωβινιστικό του οίστρο παρουσιάζει τους ήρωες του 21 Αρβανίτες ή Βλάχους,
θα έπρεπε επίσης να μας πει αν υπήρχαν κι Έλληνες των οποίων η παρουσία θα ένωνε όλο αυτό το πολιτισμικό και φυλετικό αλαλούμ. Κι αν στο σώμα του «εν δυνάμει ελληνικού
έθνους» ήταν κι οι Εβραίοι, ποιο ρόλο έπαιξαν για να μνημονεύονται την ώρα που για τους Έλληνες δεν αναφέρει τίποτα. Άραγε πως ξέρει ότι ο Καραϊσκάκης δεν ήταν Βλάχος μα έχει ρίζες βλάχικες. (Εγώ έχω ακούσει ότι ήταν «Γύφτος» κι ότι Καραΐσκος σημαίνει Γύφτος). Ακόμα, πως μπορεί να ξέρει αν αυτός που χαραχτηρίζεται Αρβανίτης, δεν είναι φυλετικά πιο Έλληνας ή πιο Βλάχος από αυτόν που χαραχτηρίζεται Έλληνας ή Βλάχος. Πως ξεχωρίζει φυλετικά τους Εβραίους, αν δεν απατώμαι αυτοί τουλάχιστον δεν πρέπει να έχουν συγκεκριμένο DNA αλλά θρησκεία· ακόμα την εποχή της επανάστασης που αναφέρονται, δεν είχαν δική τους γλώσσα. Δεν είναι αρκετή στον κ Μπιτσάκη η ελληνική εθνική συνείδηση, όλων αυτών των «αλλοφύλων», για να τους δεχτεί ως Έλληνες, την ώρα που αυτοί οι ίδιοι το υπέγραφαν με το ίδιο τους το αίμα. Φυλετικά εμείς κι Τούρκοι της Μικράς Ασίας, λίγο διαφέρουμε όμως είμαστε ότι επιλέγουμε. Άλλοι παρά τις σφαγές και την τρομοκρατία δεν τούρκεψαν, αυτοί που ήταν «ρεαλιστές» τούρκεψαν. Η συζήτηση περί φυλετικής καθαρότητας και φυλετικών «μειονοτήτων» σε μιαν εποχή που έχει λήξει, το να υποδαυλίζεται με τον πεφωτισμένο τρόπο που τη χειρίζεται ο κ. Μπιτσάκης, υπηρετεί τον ιμπεριαλισμό που θέλει μοναδική αξία το χρήμα. (Όταν στη Μακρόνησο κάποιοι βασανιστές που ήθελαν να είναι «δημιουργικοί», έβαζαν τους κρατούμενους να λένε την λέξη «κριθάρι» κι όσοι την πρόφεραν «βλάχικα», δηλαδή Ελληνικά, κάπως σαν «κριθάρι» όπου τα δυο γιώτα ως βραχέα ηχητικά περιορίζονταν, τους λέγαν Βλάχους κι Εαμοβούλγαρους, άρα μη Έλληνες και γι’αυτό άξιους βασανιστηρίων). Μήπως τώρα θα πρέπει να κάνουμε το αντίθετο; Μήπως πρέπει ν’απαξιώνουμε την ελληνικότητα για να είμαστε «προοδευτικοί»;  Μήπως πρέπει να κουτσουρεύουμε την ελληνική γλώσσα ή να περιορίζουμε και ν’απωθούμε την ελληνικότητά μας στο βάθος κάποιου σκοταδιού για να είμαστε της προοδευτικής μόδας και αρεστοί;

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια πολυπληθής και πολυεθνής επικράτεια, όπου ο Σουλτάνος κυβερνούσε με περίσκεψη. Για την κρατική συνοχή, χρησιμοποίησε τον μουσουλμανισμό και την τουρκική γλώσσα.  Δεν απαγόρευσε τ’άλλα θρησκεύματα, αλλά έβαλε όρους φορολογικούς για την ύπαρξή τους. Δεν απαγόρευσε την ελληνική γλώσσα, αλλά έβαλε τον κατακεφαλή φόρο (χαράτσι), σ’αυτούς που θα μπορούσε η ιστορία να τους «ορθώσει» σ’αναζήτηση ελευθερίας. Κι έτσι σε περιοχές που υπήρχε κάποιος πλούτος και καλλιέργειες, οι Έλληνες άρχισαν να μιλάνε Αλβανικά για να μην δίνουν χαράτσι. Αλβανικά, αφού η γλώσσα αυτή επιτρέπετο απ’τους Τούρκους γιατί οι Αλβανοί ήταν σύμμαχοί τους. Έτσι γεννήθηκαν ιδιόμορφες τοπολαλιές, ―τ’Αρβανίτικα.  Αυτοί λοιπόν που μιλούσαν Αρβανίτικα είχαν Ελληνική συνείδηση γιατί ήταν Έλληνες, όπως κι αυτοί που μιλούσαν τα Βλάχικα. Ακόμα είχαν ελληνική συνείδηση κι οι Έλληνες που μιλούσαν Τούρκικα στη Μ.Ασία, αλλά λόγω διωγμών είχαν χάσει την μητρική τους γλώσσα.  Όταν οι Αλβανοί που ήταν σύμμαχοι των Τούρκων, αποχωρούσαν απ’την Ελλάδα, μετά από συμφωνία με τους Έλληνες επαναστάτες, έπαιρναν μαζί τα όπλα τους και την κινητή περιουσία τους. Κάποιοι που απ’αυτούς που ήταν χριστιανοί έμειναν. Το θέμα των χριστιανών Αλβανών και όχι των Αρβανιτών δεν δεν έχει λυθεί κι ούτε μπορεί ή χρειάζεται μια λύση. Σ’όλα τα βαλκάνια, την Μ.Ασία και τις παραλιακές περιοχές της μεσογείου, υπάρχουν Έλληνες που έχασαν την Ελληνική τους συνείδηση με τη βία, θα ήταν ανόητο να ψάχνουμε για να τους εντάξουμε σε μια Μεγάλη Ελλάδα. Όπως νομίζω ότι είναι ανόητο να ψάχνουμε το 2007 γι’απορροφημένους απ’την Ελληνικότητα μειονοτικούς που απέχτησαν ελληνική συνείδηση και να τραβάμε νοητή γραμμή ανάμεσα σ’αυτούς και στους «Έλληνες», ακόμα και αν αυτή είναι θολή ή σχεδόν σβησμένη, με τον τρόπο που κάνει ο κ. Μπιτσάκης. Είναι όμως ανόητο και υπερβολικό ν’ απαξιώσουμε την ελληνικότητα στην Ελλάδα.

[Και το έθνος; Υπήρξε ελληνικό έθνος στην αρχαιότητα; Υπάρχει συνέχεια ελληνικού έθνους;  Εθνικιστές και χριστιανοί υποστηρίζουν τη συνέχεια. Άλλοι, συνήθως αριστερίζοντες, βλέπουν ριζική ασυνέχεια κι είναι έτοιμοι να χαραχτηρίσουν εθνικιστή όποιον διαφωνεί μ’αυτούς. Λοιπόν; Αναφέρθηκα στα ελληνικά φύλα και στα στοιχεία φυλετικής, γλωσσικής και πολιτισμικής συνέχειας που υπήρξε ανάμεσά τους. Αλλά έθνος αρχαιοελληνικό δεν υπήρξε. (Θυμηθείται μόνο τους πολέμους μεταξύ των πόλεων-κρατών. Ειδικά Αθήνας και Σπάρτης, τη σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους, την κατάχτηση της Ελλάδας από τον «βάρβαρο», Μακεδόνα Αλέξανδρο κλπ.)]
     (Ο κ. Μπιτσάκης θα πρέπει να φρεσκάρει τις απόψεις του περί εθνών και κρατών.  Συγχέει το κράτος με το έθνος· μπορεί ένα έθνος να συνίσταται από πολλά κράτη, που μάχονται μεταξύ τους όπως και το κράτος από πολλά έθνη). Κι εδώ πάλι ο κ. Μπιτσάκης υπερβάλλει στον αντισωβινιστικό του ζήλο.  Μπορεί οι πόλεις-κράτη να μάχοντο μεταξύ τους, αλλά πολύ συχνά εκδήλωναν μια περισσότερο από υπολανθάνουσα εθνική συνείδηση. Χώριζαν τους Έλληνες απ’τους βαρβάρους, κι εκτός από τα ελληνικά, που ήταν κοινή τους γλώσσα, στις αμφικτυονίες και τους αγώνες μόνο Έλληνες παίρναν μέρος. Ακόμα οι Πέρσες, οι Ρωμαίοι κι οι Φοίνικες θεωρούντο άλλα έθνη σ’ αντίθεση με το Έθνος των Ελλήνων.
     Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις πόλεις-κράτη δεν ήταν τόσο απλές, όπως τις προσεγγίζουμε. Έξω απ’τον οικονομικό ανταγωνισμό, υπήρχε κι η αντίθεση ολιγαρχίας-δημοκρατίας, ατομικής ελευθερίας και υποταγής, που για λόγους άγνωστους σ’εμάς, ήταν ακραίες και βίαιες. (Αυτό είναι θέμα για έρευνα και δεν πρέπει να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Ας μην ξεχνάμε πως καί οι σύγχρονοι Έλληνες, πολύ ευκολότερα από άλλους λαούς, έχουμε έλθει σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ μας αλλά κι έχουμε αγωνιστεί ενάντια σε καταχτητές, στιγμές που άλλοι λαοί είχαν «λουφάξει». Αυτό το βίαιο πάθος για Δικαιοσύνη και Δημοκρατία, μας ακολουθεί ακόμα και τώρα).
     Όσο για τη συνέχεια της Ελληνικότητας ανά τους αιώνες, υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της. Το Βυζάντιο μπορεί να μην ήταν μια «Ελληνική Αυτοκρατορία» όπως ισχυρίζονται οι σωβινιστές, όμως ένα υπόβαθρο Ελληνιστικό, που προϋπήρχε της Ρωμαϊκής εξουσίας, κατάφερε σιγά-σιγά ν’«ανέβει» στην επιφάνεια, σαν φορέας της Ελληνικότητας. Ακόμα κι οι Ρωμαίοι οι ίδιοι, θεωρούσαν την Ελληνικότητα βασικό στοιχείο του κράτους και του πολιτισμού τους, επίσης οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που πήραν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη στην αυτοκρατορία.  Από την άλλη κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, οι νέοι αυτοκράτορες διατηρούσαν το «παραδοσιακό δικαίωμα, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους», να λεηλατούν τον Ελληνικό χώρο σαν παγανιστικό, που σημαίνει ότι οι Έλληνες συνέχιζαν να υπάρχουν ως Έλληνες, αλλά όχι το βυζαντινό κράτος ως αμιγώς ελληνικό. Οι Τούρκοι μας λέγαν Γιουνάν, (Ίωνες), κι όλοι οι άλλοι λαοί, εχθροί και φίλοι, μας ήξεραν σαν Έλληνες και την επανάσταση του 21 σαν ελληνική την ήξεραν όχι σαν Αρβανίτικη. Ειδικά οι Τούρκοι, που τα αντίποινά τους δεν τα έκαναν στους Αλβανούς, αλλά στους Έλληνες. Μόνον ο κ. Μπιτσάκης αμφιβάλλει αν υπήρξε ευδιάκριτο έθνος των Ελλήνων στην αρχαιότητα, το 21 ή ακόμα και τώρα.
     Βέβαια δεν εμφορούμεθα πια απ’το ολοκάθαρο Ελληνικό πνεύμα, ούτε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είμαστε οι μόνοι κληρονόμοι του Ελληνικού πολιτισμού.  Ίσως άλλοι λαοί ευρωπαϊκοί, να έχουν κληρονομήσει περισσότερα. Όμως για το χριστιανισμό που με μανία  κατεδάφισε κάθετί ελληνικό στις αρχές της εξουσίας της Χριστιανικής Ρώμης και του Βυζαντίου, ας μη γελιόμαστε, όπως οι Αθηναίοι κατέσφαξαν τους Μηλίους, έτσι και οι Χριστιανοί κατέσφαξαν τους Πάγανες. Να μην ξεχνάμε όμως ότι αυτή η πολιτισμική διαστροφή που λέγεται Χριστιανισμός, δυστυχώς είναι έργο Ελλήνων που τελικά στράφηκε ενάντιά τους.  Ο χριστιανισμός ήταν αίρεση του Διονυσιακού πνεύματος και γι’αυτό ακόμα μπορεί να επιβιώνει στις ψυχές των ανθρώπων.  (Ο Χριστός καταρχήν δεν ήταν ο εβραϊκός Μεσίας, ήταν ο νέος Ορφέας, ο νέος Άδωνις ή ο νέος Διόνυσος. Ο Διόςνυσος, ο Θεού-νυμφίος είναι ο Θεού-υιός· κι όπως ο Διόνυσος είναι Νυκτέλιος, έτσι και ο Χριστός (νυμφίος που έρχεται εν τω μέσω της νυκτός). Πεθαίνει-γενόμενος το χειμερινό ηλιοστάσιο όντας Διθύραμβος (διά του θανάτου εις την ζωήν).   Χριστός είναι αυτός που έχει το χρίσμα της Θυσίας, είναι ιερό Θύμα. Εκπροσωπούσε στην αρχή το Θείο Δράμα κι έχει καταβολές παγανιστικές. Οι Άγιοι Πατέρες όμως με φωτιά και σίδερο, αποκαθήραν το Χριστιανισμό απ’τη «μιαρή» Ελληνικότητα, ορθώνοντας μέσα του το Ιουδαϊκό στοιχείο ως ουσιαστικό. Αποκαθήραν τον Ιουδαϊκό Μεσία απ’τον Ελληνικό Διόνυσο.
      Έτσι ο Χριστιανισμός, που αν δεν είχε γίνει δεκτός από τους Έλληνιστές δεν θα υπήρχε, στράφηκε κατά της Ελληνικότητας. Με διάφορα διατάγματα του «μεγάλου» Θεοδοσίου (του χασάπη), παρολίγον αγίου κατά τον τέταρτο αιώνα, άρχισε η συστηματική κατεδάφιση του Ελληνιστικού κόσμου από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας και ειδικά από τους Πατριάρχες Θεόφιλο και Κύριλλο).

Λέει ο κ. Μπιτσάκης: [Η ελληνική γλώσσα επιβίωσε χάρις στο ότι ήταν η γλώσσα των Ευαγγελίων και της Εκκλησίας, χάρις την ύπαρξη της όποιας παιδείας αλλά και ως γλώσσα της διοίκησης, του εμπορίου και της ισχνής μα υπαρκτής επιστημονικής έρευνας στο Βυζάντιο.]
      Ο κ. Μπιτσάκης εδώ, παρασύρεται απ’την προπαγάντα των καθαρευουσιάνων που ήθελαν με βία να περάσουν την Εκκλησιαστική σαν τη σωστή Ελληνική γλώσσα, (την Καθαρή). Υπήρχε ελληνική γλώσσα, και μάλιστα  πιο Ελληνική από την Καθαρή, αυτή των ελληνικών βουνών που οι Τούρκοι ποτέ δεν πάτησαν.  Μήπως  ο κρητικός  κ. Μπιτσάκης  νομίζει ότι στην Κρήτη, που η γλώσσα τους δε σίγησε σαν τα τουφέκια τους, σώθηκε απ’το Ευαγγέλιο;  Γνωρίζουμε Τουρκοκρήτες που με τις ανταλλαγές πληθυσμών, εγκατεστάθησαν στη Συρία και μολονότι μουσουλμάνοι μιλούν ακόμα Κρητικά.  Ούτε οι Πόντιοι, ούτε οι Κύπριοι, ούτε οι Γκρικάνοι της κάτω Ιταλίας σίγησαν. Είμαι ανορθόγραφος, μα όταν θέλω να ορθογραφήσω μια λέξη, προστρέχω στη λεγόμενη απ’τους «πρωτευουσιάνους», «βλάχικη» προφορά των λέξεων, γιατί αυτή ακόμα κρατά την προσωδία  της Αρχαίας  Ελληνικής Γλώσσας.  (Η προφορά της γλώσσας του Ευαγγελίου, «της κοινής», είναι απλουστευμένη απ’τους ανατολίτες ελληνιστές. Όσο για την περιεκτικότητα της ευαγγελικής και των πατερικών κειμένων, ας μην το συζητάμε.  Οι Έλληνες ας είχαν χάσει μέρος της γλώσσας κατά την Τουκοκρατία, μέσα απ’τα κείμενα των πατέρων τους θα έβρισκαν την άκρη, δεν χρειάζονταν το Ευαγγέλιο. Ακόμα η πάλη για το γλωσσικό, βοήθησε τη σύγχρονη γλώσσα να γίνει πλουσιώτερη. Όλ’αυτά όμως πια έχουν λήξει).
      Βέβαια οι Έλληνες αυτοί οι «καταραμένοι», κουβαλάνε τη ρετσινιά που ήταν πάντα το στοιχείο του διωγμού. Γιατί δεν κατάφεραν να δεχτούν τη δουλεία κι ούτε τη δέχονται. Ακόμα επειδή υπήρξαν ο λαός που σήκωσε όλες τις αμαρτίες των Βυζαντινών, αφού στη συνείδηση των άλλων λαών, οι Βυζαντινοί ήταν Έλληνες, κληρονόμησαν και το μίσος αυτών των λαών ενάντια στους μισητούς Βυζαντινούς ηγεμόνες. Δεν είναι τυχαίο ότι τα Πατριαρχεία και τα προσκυνήματα των «ιερών τόπων» που ανήκαν στους Βυζαντινούς, πέρασαν στους Έλληνες, γιατί οι Έλληνες θεωρούντο απ’τους Τούρκους κληρονόμοι των Βυζαντινών. Και κατά την επανάσταση τον έλληνοορθόδοξο πατριάρχη Γρηγόριο κρέμασαν κι όχι κάποιον Αλβανό ή Αρβανίτη μουλά. Εμείς οι Έλληνες προοδευτικοί, δημοκράτες και αριστεροί, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλα αυτά τα ελληνιστικά υπολείμματα, εκτός απ’την γλώσσα, την γραμματεία, τα μάρμαρα και την έμφυτη αγάπη του Έλληνα γι’ανταρσία, δεν είναι αληθινά Ελληνικά, αλλά σκουριές απ’τις αλυσίδες του παρελθόντος, που θα τις πετάξουμε όταν ξαναγυρίσουμε στο πνεύμα της Διαλεκτικής των μακρινών προγόνων μας. Ναι είμαστε ο μόνος λαός μέσα στα δισεκατομμύρια που μιλάμε ακόμα τη «θεϊκή» γλώσσα. Αυτό είναι τιμή και τίμημα. Οι σύγχρονοι Έλληνες που καλώς ή κακώς νιώθουν περηφάνεια γι’αυτό, όπως νοιώθουν οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Αμερικάνοι, οι Μαυροβούνιοι κλπ και δε θεωρούν πια ότι πρέπει να είναι κοσμοκράτορες, ούτε το ελπίζουν, όπως κάποιοι λαοί το επιδιώκουν. Είναι περήφανοι γι’αυτό,  όπως οι Κρητικοί είναι περήφανοι για την Κρήτη, οι Αθηναίοι για την Αθήνα, οι Τούρκοι για την Κωνσταντινούπολη, οι Μοντεγάσκοι για το Μόνοικο, οι Μασσαλιώτες για τη Μασσαλία, οι Ναπολιτάνοι για τη Νεάπολη, οι Φαλεστίνιοι για τη Ναμπλούς (Νεάπολη). 
      Σε μια γωνιά της γης άνυδρη και πέτρινη, ζούμε ακόμα σαν όντα της φύσης υπό προστασία.  Η Κρήτη, τα Επτάνησσα, η Πελοπόννησος, η Θράκη, τα Δωδεκάνησα, η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Στερεά, η Αττική, είναι το σπίτι μας, δεν θέλουμε να το χάσουμε, είμαστε φτωχοί και δεν έχουμε που αλλού να πάμε. Δεν απολαμβάνουμε προνόμια εις βάρος άλλων λαών. Στο Θησείο, τα Πετράλωνα, την Καισαριανή ή τα Εξάρχεια, θα πολεμήσουμε γι’αυτά και θα τα κρατήσουμε ή θα χαθούμε μαζί τους. Θα κρατήσουμε και τη γλώσσα. Γιατί αν δεν την κρατήσουμε νεκροί ή ζωντανοί θα έχουμε πεθάνει.  Βέβαια κάποιοι ευρωτραφείς κουλτουριάριδες της όποιας ιδεολογίας, του ευρωκομουνισμού, του ιμπεριαλισμού, του ακραίου διεθνισμού ή της αναρχίας, οι «άνθρωποι του κόσμου», θα προτιμούσαν το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη.  Αυτός όμως ο λαός δεν θα έχει αλλού να πάει, όταν ο ιμπεριαλισμός εγείρει τα αρχαία μίση των γειτόνων.  Τότε μπορεί να δούμε  το φαινόμενο της Γιουγκοσλαβίας να ξυπνά. Τότε που πιθανόν οι Έλληνες εξαναγκαστούν απ’τους “μεγάλους” ν’αφήσουν τη Μακεδονία ή τη Θράκη ή μέρος της Ηπείρου, δηλαδή τα χωράφια, τα ζώα και τα σπίτια τους, όπως έγινε στην Κύπρο.  Οι κοσμοπολίτες θα πάνε «ν’αγωνιστούν» για τη λευτεριά του λαού και της πατρίδας στην Ευρώπη, όταν οι «άλλοι», της γης οι κολασμένοι, θα παλεύουν πάλι για κατσικοπρόβατα και χωράφια.  Μπορεί οι «Μεγάλοι» να θέλουν ορυκτά και πετρέλαια, οι μικροί όμως, οι «βαλτοί», που προπορεύονται κάνοντας τη βρομοδουλειά κι ακολουθούν μετά για πλιάτσικο ως «δικαιωμένοι», αφού αυτοί ήταν οι «αλύτρωτοι», διψάνε για χωράφια, ψαρότοπους, βοσκοτόπια και κατοικίες.
      Ο λαός δεν ξέρει τι είναι το CERN ούτε τι είναι η κβαντομηχανική ούτε καν η Θεωρία της Σχετικότητας, ούτε το Σαράντα ήξερε αλλά σαν Έλληνες σχεδόν άοπλοι έδιωξαν τους Ιταλούς φασίστες απ’τη χώρα. Αυτό είναι ο πατριωτισμός, κι εμείς οι μαρξιστές των μικρών χωρών, όπως η Έλλάδα, που πάντα βρίσκονται σ’αμυντική θέση ενάντια σε κάθε είδους ιμπεριαλισμό, είμαστε στην πρώτη γραμμή γιατί είμαστε αντάρτες. Αντάρτες επειδή κοινωνούμε της Ελληνικότητας.
      Εδώ πρέπει να επισημανθεί και το πρόβλημα της «παράνομης εισβολής» στη χώρα των λαθρομεταναστών:  Καλά θα ήταν να μην υπάρχουν σύνορα. Όμως υπάρχουν. Ούτε ατομική ιδιοκτησία. Όμως υπάρχει. Να ζούσαμε στο παράδεισο. Όμως δεν ζούμε. Ακόμα όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι κουβαλάνε μιαν επικίνδυνη πολιτισμική αρρώστια που είναι και η κύρια αιτία της δυστυχίας τους: τον αναχρονισμό και το Ισλάμ, που λαός μας έχει τόσο υποφέρει απ’αυτό αλλά κι απ’τον χριστιανισμό όταν είχε αυτή τη μορφή.  Εμείς μια μικρή χώρα ανοίγοντας τις πόρτες μας σ’αυτούς τους δυστυχισμένους αλλά τις περισσότερες φορές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πιστούς και φανατικούς, θα εξαφανιστούμε μαζί με της ευσπλαχνία μας. Ακόμα επειδή ήμαστε αριστεροί θα έπρεπε να ανοίξουμε τα σπίτια μας στους μη έχοντες και στους μετανάστες.  Να κρατήσουμε ένα δωμάτιο για μας και στα άλλα, να κατοικήσουν άστεγες οικογένειες. Θα έπρεπει να μην τρώμε περισσότερο από ότι επιτρέπεται για να ζούμε, γιατί υπάρχουν παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα. Πολλά θα πρέπει να κάνουμε, τα οποία όμως δεν κάνουμε, «κομμουνιστές άνθρωποι». Οι πιο πολλοί όμως ήμαστε δικαιολογημένοι ή τουλάχιστον ο λαός, αφού ίσα που μπορεί να ζει. ―Βέβαια, κάποιοι ανόητοι ονειροπόλοι τροτσκιστές ή κάτι τέτοιο, ελπίζουν ότι το μεταναστευτικό μπάχαλο στην Ελλάδα, η κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας κι η οικονομική εξαθλίωση, θα φέρει τη διεθνή επανάσταση, κι αυτοί μέσα απ’το «Σμόλνι», θα διατάζουν τον ελληνικό λαό να καταλαμβάνει «χειμερινά ανάκτορα» και να θυσιάζεται πάλι για την ανθρωπότητα, την ώρα που ο ελληνικός λαός κραυγάζει: Η αυτοθυσία για χάρη των ευρωπαίων μας τελείωσε, ας ξεκαθαρίσουν οι άλλοι ευρωπαίοι με τους Γερμανούς.
      Η Χώρα μας είναι μια φτωχή χώρα, που τα τελευταία χρόνια οι φίλοι και σύμμαχοί μας με τη συνεργεία των «δημοκρατικά» εκλεγμένων κυβερνήσεών την χρεοκόπησαν για να την λεηλατήσουν. Έτσι η εισβολή αυτή των κολασμένων απ’ τις χώρες της ντροπής είναι βάρος αβάσταχτο για το λαό μας.  
      Όλοι ξέρουν ότι αυτή η εισβολή οφείλεται στον ιμπεριαλισμό και ωφελεί τους εργοδότες, που θέλουν να κατεδαφίσουν τις καταχτήσεις των εργαζομένων. Αυτή η χώρα που έχει πλέον κατεδαφιστεί εργασιακά, διοικητικά, ηθικά, ιδεολογικά, οικονομικά και πολιτικά, θα ήταν θαυμάσιο πεδίο για μια νέα σοσιαλιστική οικοδόμηση. Ο ιμπεριαλισμός όμως που παίζει με τις ζωές μας τα έχει φροντίσει όλα. Έχει εγείρει παντού τα εθνικιστικά και θρησκευτικά πάθη. Στην Γιουγκοσλαβία έγινε το πρώτο ευρωπαϊκό πείραμα. Στην Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα πείραμα συμπληρωματικό, αυτό της χώρας που καταρρέει και την τρώνε τα «κοράκια», για παραδειγματισμό των λαών του βασικού κορμού της Ευρώπης. Η Ελλάδα που είναι μια μικρή χώρα αποκομμένη απ’την Ευρώπη, είναι το πιο ενδεδειγμένο μέρος για πειραματισμό, αφού δεν θα μπορέσει να αντιδράσει ούτε να παρασύρει άλλους λαούς μαζί της σε εξέγερση.

Υστερόγραφο: Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι ο Θαλής ο Μιλήσιος ήταν Φοίνικας, αυτό το έχουν αποδεχθεί πολλές ευρωπαϊκές εγκυκλοπαίδειες. Επειδή ο Θαλής ήταν καταγωγής αριστοκρατικής, δηλαδή απ’τη βασιλική οικογένεια της Θήβας, μυθολογικά κατάγεται απ’τον Κάδμο, που λογίζεται Φοίνικας. Ο οίκος του Κάδμου ιδρύθηκε σε ακαθόριστο χρόνο, πολύ πριν τον Τρωϊκό Πόλεμο, κι ενώ ο Θαλής γεννήθηκε το 600 π.χ. δηλαδή το λιγότερο χίλια πεντακόσια χρόνια μετά, μπορούσε ακόμα να είναι Κάδμιος και φυσικά Φοίνικας (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο). Ο Καντ όμως που είχε γονείς Σκωτσέζους, θεωρείται Γερμανός κι ο Μητρόπουλος Αμερικάνος.  Κατά τ’άλλα εμείς οι Έλληνες είμαστε σωβινιστές και πρέπει να προσέχουμε πολύ καλά όταν αναφέρουμε τη λέξη Έλληνας, για να μην παρεξηγηθούμε. Ακόμα καλύτερα να έχουμε σαρκαστική στάση απέναντι στην ελληνικότητα ώστε να είμαστε πιο συμπαθείς στους Ευρωπαίους.  Την Παλαιοχριστιανική εποχή, ο χαραχτηρισμός «Έλληνας» θεωρείτο άσεμνος και πρόστυχος απ’τους χριστιανούς, τώρα είναι σωβινιστικός.  Όλοι μπορούν να καμαρώνουν για την εθνικότητά τους, ακόμα κι οι Μακεδόνες των Σκοπίων, όλοι εκτός απ’τους Έλληνες.   Δικαιούμαστε όμως να είμαστε πατριώτες κι όχι σωβινιστές, αλλά Έλληνες.  Ο πατριώτης βάζει πάνω απ’το εγώ την οικογένεια, από την οικογένεια την πατρίδα και απ’την πατρίδα την ανθρωπότητα, ενώ ο σωβινιστής το αντίθετο. Πάνω απ’την ανθρωπότητα την πατρίδα, απ’την πατρίδα, την οικογένειά του και πάνω απ’την οικογένεια το εγώ του.
      Η Γλυπτοθήκη του Μονάχου, είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από κάποια Προπύλαια, αριστερά το κτίριο της Γλυπτοθήκης που εκτίθενται τα γλυπτά του ναού της Αφαίας και δεξιά το μουσείο Αρχ. Ελληνικής Κεραμεικής Τέχνης.   Εκεί διαπίστωσα δύο πράγματα:  Στο μουσείο Κεραμεικής που είχε ευρήματα από ετρουσκικούς τάφους και τα οποία είναι ελληνικά, οι Ετρούσκοι ορίζονται ως Ελληνικό φύλο, κάτι που εμείς σαν Έλληνες δεν το κάνουμε.  Δείγμα ότι δεν είμαστε σωβινιστές. Επίσης στα «Προπύλαια» του μουσείου και στον τοίχο εξ’αριστερών, με χρυσά γράμματα αναφέρονται οι σοφοί κι οι καλλιτέχνες της Αρχαίας Ελλάδας, στον εκ δεξιών τοίχο αναφέρονται οι ήρωες του 1821. Είναι όλοι εκεί σαν Έλληνες.
     Νομίζω ότι ο κ. Μπιτσάκης είναι Έλληνας και πάσχει από την αρρώστια που πάσχουμε όλοι οι Έλληνες κι εμού μη εξαι-ρουμένου. Αυτή η αρρώστια είναι ένα είδος ήπιου διχασμού.  Όταν ο Έλληνας βλέπει Έλληνα στο εξωτερικό από τη μια χαίρεται απ’την άλλη λέει μέσα του, «χαρά στον πονηρό».  Οι Αρχαίοι Έλληνες, τους περισσότερους πολέμους, έκαναν με Έλληνες. Πίστευαν, πως όλος ο κόσμος γύριζε γύρω απ’την Έλλάδα, ότι οι άλλοι ήταν βάρβαροι, αγράμματοι και ανόητοι γιατί κυβερνώντο από ηγεμόνες και το δέχονταν. Βέβαια οι ηγεμόνες τους μπορεί να ήταν σπουδαίοι μα οι Έλληνες γνώριζαν τους απλούς ανθρώπους που μάλλον ήταν «πρόβατα». Και έτσι οι ξένοι ήταν χώρος ανταγωνισμού των Ελλήνων εμπόρων και οι Έλληνες ήταν προς αποφυγήν.
     Ακόμα και τώρα μ’όλο που οι Κουτοφράγκοι μας έχουν κατά πολύ υποσκελίσει και μάλλον θα πρέπει να τους βλέπουμε με θαυμασμό, απ’τη μια τους θαυμάζουμε, απ’την άλλη μπαίνουμε συνεχώς στον πειρασμό να τους βλέπουμε σαν Κουτοφράγκους.  Κι αυτοί έχουν μια βίτσα και μας χτυπάνε λίγο στα πόδια, ποτέ μα ποτέ όμως έως τώρα δεν μας εξουθένωσαν.  Ήμασταν το «κακό παιδί» της Ευρώπης που θέλαμε λίγο βουρδουλάκο, γιατί ήμασταν «καλώς εννοούμενα αλητάκια». Τώρα όμως την εποχή του Ιμπεριαλισμού που κυβερνάει το χρήμα καθεαυτό, δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοια. Δεν υπάρχουν ούτε Κουτοφράγκοι που είναι έξυπνοι αλλά ούτε «καλώς εννοούμενα αλητάκια» που την γλυτώνουν με λίγο βουρδουλάκο. Ήλθε η εποχή να πληγούν και να κατεδαφιστούν όλα όσα κάνουν υπερήφανους λαούς που έχουν εθνική συνείδηση. Και στην Ευρώπη ο θεωρούμενος με τον πιο σκληρό εθνικό πυρήνα λαός, πιο απείθαρχος αλλά κι ο πιο αδύναμος οικονομικά κρίκος είναι οι Έλληνες. Αυτό είναι μια πειραματική πρόκληση για τους θεωρητικούς του ιμπεριαλισμού (της ελεγχόμενης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας), που τώρα μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Ακόμα αν κάποτε τη γλιτώναμε λόγω των προγόνων μας, τώρα που οι αξίες του Ελληνισμού έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια, δεν υπάρχει τίποτα να μας σώσει παρά μόνο η σύνεση κι η αποχή από μεγαλο-ϊδεατίστικες υπερβολές, άσχετα αν αυτές είναι σωβινιστικές ή αριστερίστικες.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο σωβινισμός κι ο φασισμός στην εποχή του ιμπεριαλισμού έχουν πολύ διαφορετικό πρόσωπο: Κατ’αρχήν κάνουν δεκτή μια κοινοβουλευτική δημοκρατία που μαζί με την ελεύθερη οικονομία οργανώνονται έτσι, που ο αληθινός κοινοβουλευτισμός κατεδαφίζεται. Η παγκοσμιοποίηση συντρίβει μ’οικονονομικά, πολιτικά και πολεμικά μέσα, την προσπάθεια κάθε λαού να πάρει την οικονομία στα χέρια του. Ακόμα όλες αυτές οι  «δημοκρατικά» εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν κυβερνούν, γιατί στις χώρες αυτές οι λαοί ψηφίζουν μόνον για διαχείριση, μέσ’τα όρια που επιτρέπει ο ιμπεριαλισμός.  Στον ιμπεριαλισμό οι άνθρωποι αληθινά ψηφίζουν με τα λεφτά τους στις τράπεζες και τα χρηματιστήρια.  Κανένας άνθρωπος δεν λογίζεται απλά ως Όν αλλά είναι ότι είναι με το πουγκί του και τα «χαρτιά» του, που όσο πιο «βαριά» είναι, τόσο πιο άνθρωπος είναι. Ευνοούνται κρατίδια με χαμηλή πολιτισμική συνοχή, ενώ αυτά με πολιτισμική παράδοση και ιστορία αντίστασης κατατρώγονται συστηματικά.