ΟΙ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ, Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ, ΟΙ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία καμαρώνει ότι απελευθέρωσε το Άτομο απ'τις αναχρονιστικές δεσμεύσεις του συνόλου. Το άτομο έτσι πάει στον χώρο παραγωγής προϊόντων, άσχετα αν είναι άνδρας ή γυναίκα κι ανάλογα με τη θέση που έχει καταχτήσει στην πυραμίδα παραγωγής αμείβεται. Τελειώνοντας το ωράριό του, μπορεί ανάλογα με την αξία που του δίνουν τα λεφτά, να κάνει τη ζωή του χωρίς την υποχρέωση να δίνει αναφορά σε κανέναν. Αυτό μηχανιστικά φαντάζει ότι πράγματι είναι ένα είδος ελευθερίας και μάλιστα για ορισμένους είναι η ίδια η Ελευθερία, αν αναλογιστούμε ότι η σύγχρονη αστική δημοκρατία έχει φέρει το άτομο στην κοινωνική αυτή σχέση απ'τη φεουδαρχική κοινωνία, όπου οι αγρότες εκεί συνήθως ήταν δουλοπάροικοι, δηλαδή δεν μπορούσα να πάνε πουθενά χωρίς την άδεια του αφέντη. Βέβαια η Αστική Δημοκρατία που ολοκληρώθηκε σαν καπιταλισμός και μετά σαν ιμπεριαλισμός, έσωσε τον άνθρωπο απ'αυτού του είδους τη δουλεία, αλλά δεν τον οδήγησε στην αληθινή Δημοκρατία!
Είναι πράγματι η αστική ισότητα αληθινή; Για ν'απαντήσουμε σ'αυτό το ερώτημα θα πρέπει να κάνουμε πρώτα κάποιες αναλύσεις και στο τέλος αυτών των αναλύσεων, θα παραβάλλουμε αυτό που μας δίνει η σύγχρονη αστική δημοκρατία, (με τα καλά και τα κακά της), μ'εκείνο που υποθετικά μπορεί να συνάγουμε μέσα από την οπτική γωνία της διαλεκτικής σκέψης που απορρέει από το τραγικό πνεύμα.
Η ισότητα μπορεί να υπάρξει σε άτομα ή καταστάσεις που θα μπορούσαν να συγκριθούν ή τουλάχιστον να εγείρουν ανάστημα ανάλογου ύψους. Στο καπιταλιστικό σύστημα αυτά που υπόσχεται η αστική δημοκρατία περί ισότητας δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν με νόμους, αφού αυτές οι έννοιες που προτίθεται να εξισώσει έχουν τον χαρακτήρα της ετερότητας. Έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για ισότητα αστών και εργατών. Αυτοί από τη φύση τους είναι διαφορετικοί αφού ανήκουν σε άλλες κοινωνικές τάξεις. Ο εργάτης πια δεν είναι δουλοπάροικος, αλλά η ζωή του εξαρτάται από την εργασία και το μεροκάματο που του προσφέρει ο αστός, όπως επίσης ο αστός είναι αστός γιατί υπάρχει ο εργάτης. Υπάρχει μια αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου όπου το ένα γεννά το άλλο, αλλά συγχρόνως το μάχεται κιόλας. Υπάρχει μια αντιφατική ετερότητα μέσα στη οποία υπάρχει μια αναλογία αλλά όχι ισότητα ή τουλάχιστον όχι αυτή για την οποία καμαρώνει η αστική τάξη. Η Ισότητα αυτή υπάρχει στη δυνατότητα σύγκρουσης η οποία γεννιέται από την αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου. Αν υπάρξουν κάποιες παροχές από το κεφάλαιο στην εργασία, μπορεί κάπως να βελτιώνουν την κατάσταση των εργαζομένων αλλά ποτέ δεν θα την εξισώσουν τον αστό με τον εργάτη. Ακόμα ο αστός με το μεροκάματο που δίνει στο "χειραφετημένο" πλέον δουλοπάροικο, γλιτώνει και τις ευθύνες της φροντίδας που είχε γι'αυτόν όταν ήταν δουλοπάροικος. Π.χ αν αρρωστήσει ο δούλος ή το γαϊδούρι του αφέντη, ο αφέντης ανησυχεί για την περιουσία του, ενώ αν αρρωστήσει ο εργάτης, στα παλιά του τα παπούτσια. Απλώνει το χέρι του στην "αγορά εργασίας" και βρίσκει άλλον. Δεν μπορεί μέσ' το αστικό καθεστώς οι άνθρωποι όλοι να έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, αφού έχουν άλλη φύση μέσα στο σύστημα.
Η ισότητα των φύλων είναι επίσης αδύνατον να επιτευχθεί αφού αυτά έχουν διαφορετική φύση. Το άρρεν έχει διαφορετικά γνωρίσματα και δυνατότητας από το θήλυ, αυτά συνιστούν μιαν αντιφατική ενότητα η οποία ανάγεται πολύ μακριά στην βιολογική διαδρομή του Είναι. Η προσπάθεια να ορθωθεί ισότητα μεταξύ αρσενικού και θηλυκού από την αστική τάξη μέσα στα όρια της παραγωγικής κορδέλας, αδικεί αφόρητα τη γυναίκα, τον άνδρα εξ'αντανακλάσεως, και τελικά την κοινωνία όπου ένα μεγάλο μέρος της δηλαδή η γυναίκα πρέπει να απαρνηθεί τη φύση της, της ιδιαίτερες δυνατότητές της και να μοιάσει στον άντρα για να τον ανταγωνιστεί, αφού το υπόδειγμα καταξίωσης έχει αρσενική μορφή.
Αυτό βέβαια δεν θα πει ότι η γυναίκα ή η νέα δεν πρέπει να επιδιώκει την πραγματοποίηση των ονείρων της, αφού μπορεί να είναι ταλαντούχο άτομο στις τέχνες, της επιστήμη ή την διοίκηση. Όμως είναι διαφορετικό να δουλεύει μεροκάματο σε βαριές βιομηχανικές ή αλλου είδους παραγωγικές εργασίες κι έτσι να σπαταλά τα προσόντα που αναδύονται από τη θηλυκότητά της κάνοντας τον βαστάζο. Τα προσόντα που αναδύονται απ'τη θηλυκότητα είναι ιερά για να σπαταλώνται χωρίς ουσιαστικό λόγο.
Σύμφωνα με το τραγικό πνεύμα από τη μια στέκεται η Κόρη ως ιέρεια της Ήρας και από την άλλη ο Κούρος ως ιερέας του Διός. Εδώ ο Κούρος και η Κόρη είναι ιερείς ακριβώς γιατί είναι στοιχεία και ιερά σημεία της θεάς Φύσης, δηλαδή είναι οι ιερείς της ερωτικής συνύπαρξης, που και αυτή είναι ιερή και όχι μιαρή, όπως μας αφήνουν να εννοήσουμε οι μονοθεϊστικές θρησκείες. Το Θήλυ είναι επιφορτισμένο με την ιερότητα του οικογενειακού ιστού, της γέννας, της φροντίδας των παιδιών και της λειτουργίας της οικογένειας. Μήπως υπάρχει κάποιο ανώτερο κοινωνικό καθήκον απ'αυτό. Βέβαια, αν αυτό το καθήκον η αμορφωσιά και η βαρβαρότητα το μετατρέψει σε δουλεία παύει να είναι τέτοιο, αλλά αυτό το πρόβλημα δε λύνεται με την ώθηση της γυναίκας στο εργοστάσιο και στο στρατό.
Οι αστοί δε θέλουν οι γυναίκες τους να δουλεύουν στην παραγωγή των εργοστασίων, θέλουν τις γυναίκες και τις κόρες των εργατών κρέας για τις μηχανές. Κι όχι μόνον αυτό, όταν επιτελέσουν το "καθήκον" τους στον πλουτισμό του αφέντη, αν είναι κάπως ευπαρουσίαστες, με συνεχείς πιέσεις, εκβιασμούς ή υποσχέσεις για ανώτερη θέση της σύρουν και τις γλεντάνε στο κρεβάτι τους. Κι όταν αυτές συλλαμβάνουν, τις στέλνουν για άμβλωση.
Ε, και τι έγινε; θα πει ο άλλος, ελευθερία έχουμε, ή τέλος πάντως αυτή την ελευθερία που έχει και η κοπέλα αποδεχτεί. Άραγε όμως είναι έτσι τα πράγματα;
Ακόμα μέσω της τηλεόρασης και της βιαιότητας της "πολιτιστικής προπαγάντας περί καταναλωτικής ελευθερίας", ωθούν τα ανήλικα κορίτσια και αγόρια στα κλαμπ της πολιτιστικής ανοησίας και διαφθοράς, όπου εν μέσω εκκωφαντικών θορύβων αντι-μουσικής, οινοπνεύματος και παραισθησιογόνων, διαφθείρουν πνευματικά και σωματικά τα παιδιά και τους νέους. Άραγε εκεί λαμβάνονται προφυλάξεις και αντιμετωπίζονται με τον πρέποντα σεβασμό τα κορίτσια; Όχι βέβαια!
Μήπως μ'αυτά που λέω, θέλω οι νέοι να περιοριστούν ερωτικά και ειδικά οι νέες να μπουν στο γυναικωνίτη; Όχι βέβαια! Οι νέοι δεν έχουν μόνο δικαίωμα στον έρωτα αλλά υποχρέωση και καθήκον στις επιταγές της φύσης. Όμως αυτό δεν είναι χάμπουργκερ, ούτε μανόν, είναι μια ιερή πρακτική στην οποία οι νέοι πρέπει να προσέρχονται με σεβασμό ο ένας προς τον άλλον, ακόμα κι όταν αυτή τους η συνεύρεση δεν έχει μελλοντική προοπτική.
Όπως το τραπέζι είναι ένα θυσιαστήριο όπου επάνω του υπάρχει το ιερό θύμα για τροφή και το οποίο πλησιάζουμε με σεβασμό, έτσι και το ερωτικό κρεβάτι είναι ένας βωμός όπου θα γίνουν οι ερωτικές σπονδές.
Οι ερωτικοί σύντροφοι που δεν σέβονται το ταίρι τους και τουλάχιστον δεν φροντίζουν για αντισύλληψη, είναι διαποτισμένοι από τη μονοθεϊστική ηθική η οποία θεωρεί την ερωτική πράξη μιαρή. Ο νέος που θεωρεί την πράξη αυτή μιαρή, θεωρεί και τη νέα με την οποία θα συνέλθει ερωτικά βρόμικη και άρα αναλώσιμη και κάνει το εφήμερο "αμαρτωλό" κέφι του πάνω της, σαν να είναι ένα σουβλάκι ή ένα χάμπουργκερ. Όταν τελειώσει, πιθανόν ενδόμυχα την μισεί ή τη θεωρεί κατώτερη κι εξευτελισμένη. Αυτοί οι νέοι δε θέλουν να έχουν μια τέτοια μάνα ή μια τέτοια αδελφή, αφού αυτές δεν είναι "πουτάνες".
Επειδή η μηχανιστική "προοδευτική σκέψη", που απέχει από τη διαλεκτική, έχει διαστρεβλώσει αυτές τις έννοιες πρέπει να τις ξαναδούμε μέσα από το τραγικό πνεύμα των προγόνων μας.
Τι είναι η ερωτική πράξη; Τι είναι ο Πόθος κι ο Ίμερος, Τι είναι η ιερή βία της ερωτικής συνεύρεσης και όλα τα παραφερνάλια του έρωτα; Τι είναι η σύλληψη και τελικά η ιερή Έλευση; Τι είναι η Μήτρα; Τι είναι η εγκυμοσύνη; Τι είναι η γέννα και τι είναι η Άμβλωση, και αν η Άμβλωση χωράει σ' αυτόν τον Ιερό Κύκλο της Φύσης.
Η επιστημονική απάντηση έχει να κάνει με ορμόνες, με ωάρια και σπερματοζωάρια. Μετά με όρχεις με πέος, κόλπο και μήτρα. Και όλα αυτά είναι τόσο οικεία που όλοι νομίζουμε ότι έχουν πια αποκαλυφθεί. Δηλαδή, όταν στη μήτρα πέσει το ωάριο, τοποθετούμε τα σπερματοζωάρια και αυτό ακριβώς είναι το μυστήριο της σύλληψης κι από κει της εγκυμοσύνης; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην επιλέγουμε εμείς αν αυτή η σύλληψη θα συνεχιστεί ή όχι; Αυτή είναι η μηχανιστική-επιστημονική αλήθεια, όπου το έμβρυο μπορεί να παραλληλιστεί με τη συσσώρευση λίπους ή όγκου στη κοιλιά και την αφαίρεσή του για λόγους υγείας ή αισθητικής.
Είναι όμως όλα αυτά τα παραφερνάλια του έρωτα αποτέλεσμα απλά των ορμονών ή όχι;
Αν όλα αυτά είναι γεγραμμένα στο DNA του κάθε ανθρώπου, επειδή αυτό είναι αποτέλεσμα της καταγραφής του παγκοσμίου γίγνεσθαι μέσα στον άνθρωπο, οι ορμόνες, η μήτρα και όλα αυτά που μηχανιστικά μας φαίνονται πεπερασμένα δεν είναι έτσι.
Σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο, τον Ηράκλειτο, τον Ζήνωνα και τον Λάο-Τσε τίποτα στον κόσμο δεν είναι πεπερασμένο ή για την ακρίβεια όλα ακόμα και το άπειρο, ως έχον εξελικτικό χαρακτήρα, είναι άπειρο-πεπερασμένο. Αφού, αν υπήρχε απόλυτο άπειρο, θα ήταν τετελεσμένο και άρα πεπερασμένο. Η προσωκρατική διαλεκτική εκτός του ότι δέχεται τα πάντα σε συνεχή εξέλιξη, κάτι που τα κάνει εν δυνάμει άπειρα, δέχεται επίσης ότι: τείνοντας κάτι προς την ελάχιστη τμήση και άρα προς το μηδενικό τμήμα, τείνει συγχρόνως προς το άπειρο.
Αυτές οι απόψεις των διαλεκτικών κανόνων, μετά τον ιδεολογικό οδοστρωτήρα του Αριστοτέλη, πέρασαν στο περιθώριο και ξεχάστηκαν. Η αριστοτελική σκέψη πήρε τον κόσμο από κει, τον έφερε και τον ολοκλήρωσε στον Νεύτωνα. Με την έλευση της Θεωρίας της Σχετικότητας και της Θεωρίας των Κβάντα, ο κόσμος μας άλλαξε πρόσωπο. Γυρίζουμε επειγόντως στην προσωκρατική σκέψη. Τα πράγματα πια δεν είναι πράγματα, αλλά δύνες ενεργείας, ο χώρος δεν είναι ο τόπος πάνω στο οποίον διαδραματίζεται το "γίγνεσθαι" της σχέσης των πραγμάτων, ο χρόνος δεν είναι η διάρκεια της διαδικασία των σχέσεων κάποιων πραγμάτων και η ταχύτητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε, δεν μπορεί να υπάρξει αφού τα γεγονότα πλέον και όχι τα πράγματα, είναι συνεχώς άλλα-αλλού.
Έτσι δεν ξέρουμε αληθινά τίποτα για την προέλευση όλου αυτού του γίγνεσθαι που είναι ο Έρωτας, ο Πόθος, ο Ίμερος, η ιερή ερωτική βία, η Σύλληψη και τελικά η Έλευση. Ο νέος και η νέα, ο Κούρος και η Κόρη, τη στιγμή της συνεύρεσης είναι τα ιερότερα σημεία της Φύσης και το αποτέλεσμα αυτής της συνεύρεσης είναι η ιερή Έλευση του ίδιου του Θεού, που είναι η Φύση.
Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να διακοπεί μια κύηση, αλλά αυτό δεν είναι θέμα επιλογής του κοριτσιού χωρίς ουσιαστική αιτία. Αν συμβεί η εγκυμοσύνη, η νέα θα πρέπει με ιερότητα να γίνεται αντικείμενο φροντίδας της πολιτείας, μέχρι την Έλευση του Νέου, της Γέννας και μετά από συμβούλιο και των δύο οικογενειών, αλλά και με συμμετοχή της πολιτείας το παιδί που θα έχει πια σωθεί, θα πάρει το δικό του δρόμο, που θα είναι η αποδοχή από τις οικογένειες ή η φροντίδα από την πολιτεία.
Όλα αυτά τα σκοτεινά "κέντρα διασκέδασης" όπου προσφέρονται σκληρά ποτά, παραισθησιογόνα και αντι-μουσική ανοησία πρέπει να κλείσουν, γιατί διαφθείρουν τους νέους και καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Κι επειδή αυτά στηρίζονται στο βρόμικο και σκοτεινό έρωτα, πρέπει το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει τους νέους στο σωστό έρωτα και την ομαλή πρακτική του υπό την καθοδήγηση της πολιτείας. Ο Έρωτας δεν πρέπει να "διδάσκεται" από σκοτεινούς κύκλους γιατί είναι η πιο φωτεινή και ιερή πράξη. Δηλαδή αντί οι νέοι να πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή, να πηγαίνουν σε ερωτικές εκδρομές όπου θα μαθαίνουν το σεβασμό για το άλλο φύλο και από κει τον Έρωτα, με όλες τις αναμενόμενες φροντίδες.
Συνοψίζουμε: Τι είναι το έμβρυο; είναι μια μύξα ή ένα όν. Είναι δικό σου και το κάνεις ό,τι θέλεις ή είναι η βουλή του απείρου σύμπαντος μέσ' στη μικρή Ιερή σου Κύστη. Και γιατί εκατομμύρια γέροι και γριές δικαιούνται ζωής, η οποία μάλιστα έχει πάνω τους εκπνεύσει κι ενώ η ευθανασία γι' αυτούς θεωρείται παράνομη, η διακοπή της Έλευσης του Ιερού Νέου όχι. Στο Νέο δεν δικαιούμεθα να απαγορεύσουμε την Έλευση χωρίς λόγο, αφού εν δυνάμει είναι Σωτήρας του Κόσμου.
Το να είσαι Νέος ή Νέα δε είναι καλαμπούρι, είναι μια φοβερή ευθύνη αφού ενδύεσαι πάνω σου όλο το Γίγνεσθαι του Σύμπαντος. Υπάρχουν όμως διεφθαρμένοι κύκλοι που θέλουν τους νέους αντικείμενο ερωτικής ανάλωσης, λεφτάδες που θέλουν να τους γλεντήσουν και να σε πετάξουν στα σκουπίδια. Και δεν είναι λίγες φορές που σ' αυτούς τους κύκλους σκοτώνουν κιόλας για να κάνουν το κέφι τους. Ή ακόμα αφού γλεντήσουν μια νέα θέλουν να την εκδίδουν για να την αξιοποιήσουν οικονομικά κιόλας. Και μετά απ' όλα αυτά αν επιζήσει, αφού επιτελέσει το κέφι τους, πρέπει να φροντίσει για έκτρωση ή αν δεν μπορέσει, να μην ξέρει τι θα κάνεις το σπλάχνο της.
Κοπέλες προσοχή, αν το ταίρι σας δεν σας σέβεται και δεν έχει παρουσιαστεί στο σπίτι να τον γνωρίζουν οι δικοί σου, να μην δίνεσθαι. Μέχρι τότε καλύτερα ν'αρκεσθείται στην αυτοϊκανοποίηση.
Υ.γ: Το ξήλωμα των αφισών που εφιστούσαν την προσοχή στις νέες για το θέμα της άμβλωσης, σημαίνει όχι μόνον ότι να γίνονται εκτρώσεις, αλλά να μην αναλογίζονται οι νέες ούτε να αναρωτιώνται για το νόημα αυτής της πράξης. Επίσης σημαίνει ότι οι νέες πρέπει να αποδεχτούν τη μοίρα τους σαν δοχεία ηδονής και κρέας για τις μηχανές παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων της καπιταλιστικής κοινωνίας της "ευημερίας και της προόδου".
Υπάρχει επίσης και μια άλλη οπτική γωνία νιτσεϊκή στο θέμα αυτό. Αυτό το έμβρυο είναι εν δυνάμει ένας γίγαντας. Είναι λοιπόν σωστό οι αποδεδειγμένα νάνοι να απαγορεύουν την ιερή Έλευσή του Αναμενόμενου ως Εν Δυνάμει Γίγαντα;
Θόδωρος Καβάσης
από εξηκονταετίας κομμουνιστής
αληθινός φεμινιστής και λάτρης της γυναίκας
ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία καμαρώνει ότι απελευθέρωσε το Άτομο απ'τις αναχρονιστικές δεσμεύσεις του συνόλου. Το άτομο έτσι πάει στον χώρο παραγωγής προϊόντων, άσχετα αν είναι άνδρας ή γυναίκα κι ανάλογα με τη θέση που έχει καταχτήσει στην πυραμίδα παραγωγής αμείβεται. Τελειώνοντας το ωράριό του, μπορεί ανάλογα με την αξία που του δίνουν τα λεφτά, να κάνει τη ζωή του χωρίς την υποχρέωση να δίνει αναφορά σε κανέναν. Αυτό μηχανιστικά φαντάζει ότι πράγματι είναι ένα είδος ελευθερίας και μάλιστα για ορισμένους είναι η ίδια η Ελευθερία, αν αναλογιστούμε ότι η σύγχρονη αστική δημοκρατία έχει φέρει το άτομο στην κοινωνική αυτή σχέση απ'τη φεουδαρχική κοινωνία, όπου οι αγρότες εκεί συνήθως ήταν δουλοπάροικοι, δηλαδή δεν μπορούσα να πάνε πουθενά χωρίς την άδεια του αφέντη. Βέβαια η Αστική Δημοκρατία που ολοκληρώθηκε σαν καπιταλισμός και μετά σαν ιμπεριαλισμός, έσωσε τον άνθρωπο απ'αυτού του είδους τη δουλεία, αλλά δεν τον οδήγησε στην αληθινή Δημοκρατία!
Είναι πράγματι η αστική ισότητα αληθινή; Για ν'απαντήσουμε σ'αυτό το ερώτημα θα πρέπει να κάνουμε πρώτα κάποιες αναλύσεις και στο τέλος αυτών των αναλύσεων, θα παραβάλλουμε αυτό που μας δίνει η σύγχρονη αστική δημοκρατία, (με τα καλά και τα κακά της), μ'εκείνο που υποθετικά μπορεί να συνάγουμε μέσα από την οπτική γωνία της διαλεκτικής σκέψης που απορρέει από το τραγικό πνεύμα.
Η ισότητα μπορεί να υπάρξει σε άτομα ή καταστάσεις που θα μπορούσαν να συγκριθούν ή τουλάχιστον να εγείρουν ανάστημα ανάλογου ύψους. Στο καπιταλιστικό σύστημα αυτά που υπόσχεται η αστική δημοκρατία περί ισότητας δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν με νόμους, αφού αυτές οι έννοιες που προτίθεται να εξισώσει έχουν τον χαρακτήρα της ετερότητας. Έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για ισότητα αστών και εργατών. Αυτοί από τη φύση τους είναι διαφορετικοί αφού ανήκουν σε άλλες κοινωνικές τάξεις. Ο εργάτης πια δεν είναι δουλοπάροικος, αλλά η ζωή του εξαρτάται από την εργασία και το μεροκάματο που του προσφέρει ο αστός, όπως επίσης ο αστός είναι αστός γιατί υπάρχει ο εργάτης. Υπάρχει μια αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου όπου το ένα γεννά το άλλο, αλλά συγχρόνως το μάχεται κιόλας. Υπάρχει μια αντιφατική ετερότητα μέσα στη οποία υπάρχει μια αναλογία αλλά όχι ισότητα ή τουλάχιστον όχι αυτή για την οποία καμαρώνει η αστική τάξη. Η Ισότητα αυτή υπάρχει στη δυνατότητα σύγκρουσης η οποία γεννιέται από την αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου. Αν υπάρξουν κάποιες παροχές από το κεφάλαιο στην εργασία, μπορεί κάπως να βελτιώνουν την κατάσταση των εργαζομένων αλλά ποτέ δεν θα την εξισώσουν τον αστό με τον εργάτη. Ακόμα ο αστός με το μεροκάματο που δίνει στο "χειραφετημένο" πλέον δουλοπάροικο, γλιτώνει και τις ευθύνες της φροντίδας που είχε γι'αυτόν όταν ήταν δουλοπάροικος. Π.χ αν αρρωστήσει ο δούλος ή το γαϊδούρι του αφέντη, ο αφέντης ανησυχεί για την περιουσία του, ενώ αν αρρωστήσει ο εργάτης, στα παλιά του τα παπούτσια. Απλώνει το χέρι του στην "αγορά εργασίας" και βρίσκει άλλον. Δεν μπορεί μέσ' το αστικό καθεστώς οι άνθρωποι όλοι να έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, αφού έχουν άλλη φύση μέσα στο σύστημα.
Η ισότητα των φύλων είναι επίσης αδύνατον να επιτευχθεί αφού αυτά έχουν διαφορετική φύση. Το άρρεν έχει διαφορετικά γνωρίσματα και δυνατότητας από το θήλυ, αυτά συνιστούν μιαν αντιφατική ενότητα η οποία ανάγεται πολύ μακριά στην βιολογική διαδρομή του Είναι. Η προσπάθεια να ορθωθεί ισότητα μεταξύ αρσενικού και θηλυκού από την αστική τάξη μέσα στα όρια της παραγωγικής κορδέλας, αδικεί αφόρητα τη γυναίκα, τον άνδρα εξ'αντανακλάσεως, και τελικά την κοινωνία όπου ένα μεγάλο μέρος της δηλαδή η γυναίκα πρέπει να απαρνηθεί τη φύση της, της ιδιαίτερες δυνατότητές της και να μοιάσει στον άντρα για να τον ανταγωνιστεί, αφού το υπόδειγμα καταξίωσης έχει αρσενική μορφή.
Αυτό βέβαια δεν θα πει ότι η γυναίκα ή η νέα δεν πρέπει να επιδιώκει την πραγματοποίηση των ονείρων της, αφού μπορεί να είναι ταλαντούχο άτομο στις τέχνες, της επιστήμη ή την διοίκηση. Όμως είναι διαφορετικό να δουλεύει μεροκάματο σε βαριές βιομηχανικές ή αλλου είδους παραγωγικές εργασίες κι έτσι να σπαταλά τα προσόντα που αναδύονται από τη θηλυκότητά της κάνοντας τον βαστάζο. Τα προσόντα που αναδύονται απ'τη θηλυκότητα είναι ιερά για να σπαταλώνται χωρίς ουσιαστικό λόγο.
Σύμφωνα με το τραγικό πνεύμα από τη μια στέκεται η Κόρη ως ιέρεια της Ήρας και από την άλλη ο Κούρος ως ιερέας του Διός. Εδώ ο Κούρος και η Κόρη είναι ιερείς ακριβώς γιατί είναι στοιχεία και ιερά σημεία της θεάς Φύσης, δηλαδή είναι οι ιερείς της ερωτικής συνύπαρξης, που και αυτή είναι ιερή και όχι μιαρή, όπως μας αφήνουν να εννοήσουμε οι μονοθεϊστικές θρησκείες. Το Θήλυ είναι επιφορτισμένο με την ιερότητα του οικογενειακού ιστού, της γέννας, της φροντίδας των παιδιών και της λειτουργίας της οικογένειας. Μήπως υπάρχει κάποιο ανώτερο κοινωνικό καθήκον απ'αυτό. Βέβαια, αν αυτό το καθήκον η αμορφωσιά και η βαρβαρότητα το μετατρέψει σε δουλεία παύει να είναι τέτοιο, αλλά αυτό το πρόβλημα δε λύνεται με την ώθηση της γυναίκας στο εργοστάσιο και στο στρατό.
Οι αστοί δε θέλουν οι γυναίκες τους να δουλεύουν στην παραγωγή των εργοστασίων, θέλουν τις γυναίκες και τις κόρες των εργατών κρέας για τις μηχανές. Κι όχι μόνον αυτό, όταν επιτελέσουν το "καθήκον" τους στον πλουτισμό του αφέντη, αν είναι κάπως ευπαρουσίαστες, με συνεχείς πιέσεις, εκβιασμούς ή υποσχέσεις για ανώτερη θέση της σύρουν και τις γλεντάνε στο κρεβάτι τους. Κι όταν αυτές συλλαμβάνουν, τις στέλνουν για άμβλωση.
Ε, και τι έγινε; θα πει ο άλλος, ελευθερία έχουμε, ή τέλος πάντως αυτή την ελευθερία που έχει και η κοπέλα αποδεχτεί. Άραγε όμως είναι έτσι τα πράγματα;
Ακόμα μέσω της τηλεόρασης και της βιαιότητας της "πολιτιστικής προπαγάντας περί καταναλωτικής ελευθερίας", ωθούν τα ανήλικα κορίτσια και αγόρια στα κλαμπ της πολιτιστικής ανοησίας και διαφθοράς, όπου εν μέσω εκκωφαντικών θορύβων αντι-μουσικής, οινοπνεύματος και παραισθησιογόνων, διαφθείρουν πνευματικά και σωματικά τα παιδιά και τους νέους. Άραγε εκεί λαμβάνονται προφυλάξεις και αντιμετωπίζονται με τον πρέποντα σεβασμό τα κορίτσια; Όχι βέβαια!
Μήπως μ'αυτά που λέω, θέλω οι νέοι να περιοριστούν ερωτικά και ειδικά οι νέες να μπουν στο γυναικωνίτη; Όχι βέβαια! Οι νέοι δεν έχουν μόνο δικαίωμα στον έρωτα αλλά υποχρέωση και καθήκον στις επιταγές της φύσης. Όμως αυτό δεν είναι χάμπουργκερ, ούτε μανόν, είναι μια ιερή πρακτική στην οποία οι νέοι πρέπει να προσέρχονται με σεβασμό ο ένας προς τον άλλον, ακόμα κι όταν αυτή τους η συνεύρεση δεν έχει μελλοντική προοπτική.
Όπως το τραπέζι είναι ένα θυσιαστήριο όπου επάνω του υπάρχει το ιερό θύμα για τροφή και το οποίο πλησιάζουμε με σεβασμό, έτσι και το ερωτικό κρεβάτι είναι ένας βωμός όπου θα γίνουν οι ερωτικές σπονδές.
Οι ερωτικοί σύντροφοι που δεν σέβονται το ταίρι τους και τουλάχιστον δεν φροντίζουν για αντισύλληψη, είναι διαποτισμένοι από τη μονοθεϊστική ηθική η οποία θεωρεί την ερωτική πράξη μιαρή. Ο νέος που θεωρεί την πράξη αυτή μιαρή, θεωρεί και τη νέα με την οποία θα συνέλθει ερωτικά βρόμικη και άρα αναλώσιμη και κάνει το εφήμερο "αμαρτωλό" κέφι του πάνω της, σαν να είναι ένα σουβλάκι ή ένα χάμπουργκερ. Όταν τελειώσει, πιθανόν ενδόμυχα την μισεί ή τη θεωρεί κατώτερη κι εξευτελισμένη. Αυτοί οι νέοι δε θέλουν να έχουν μια τέτοια μάνα ή μια τέτοια αδελφή, αφού αυτές δεν είναι "πουτάνες".
Επειδή η μηχανιστική "προοδευτική σκέψη", που απέχει από τη διαλεκτική, έχει διαστρεβλώσει αυτές τις έννοιες πρέπει να τις ξαναδούμε μέσα από το τραγικό πνεύμα των προγόνων μας.
Τι είναι η ερωτική πράξη; Τι είναι ο Πόθος κι ο Ίμερος, Τι είναι η ιερή βία της ερωτικής συνεύρεσης και όλα τα παραφερνάλια του έρωτα; Τι είναι η σύλληψη και τελικά η ιερή Έλευση; Τι είναι η Μήτρα; Τι είναι η εγκυμοσύνη; Τι είναι η γέννα και τι είναι η Άμβλωση, και αν η Άμβλωση χωράει σ' αυτόν τον Ιερό Κύκλο της Φύσης.
Η επιστημονική απάντηση έχει να κάνει με ορμόνες, με ωάρια και σπερματοζωάρια. Μετά με όρχεις με πέος, κόλπο και μήτρα. Και όλα αυτά είναι τόσο οικεία που όλοι νομίζουμε ότι έχουν πια αποκαλυφθεί. Δηλαδή, όταν στη μήτρα πέσει το ωάριο, τοποθετούμε τα σπερματοζωάρια και αυτό ακριβώς είναι το μυστήριο της σύλληψης κι από κει της εγκυμοσύνης; Κι αν είναι έτσι, γιατί να μην επιλέγουμε εμείς αν αυτή η σύλληψη θα συνεχιστεί ή όχι; Αυτή είναι η μηχανιστική-επιστημονική αλήθεια, όπου το έμβρυο μπορεί να παραλληλιστεί με τη συσσώρευση λίπους ή όγκου στη κοιλιά και την αφαίρεσή του για λόγους υγείας ή αισθητικής.
Είναι όμως όλα αυτά τα παραφερνάλια του έρωτα αποτέλεσμα απλά των ορμονών ή όχι;
Αν όλα αυτά είναι γεγραμμένα στο DNA του κάθε ανθρώπου, επειδή αυτό είναι αποτέλεσμα της καταγραφής του παγκοσμίου γίγνεσθαι μέσα στον άνθρωπο, οι ορμόνες, η μήτρα και όλα αυτά που μηχανιστικά μας φαίνονται πεπερασμένα δεν είναι έτσι.
Σύμφωνα με τον Αναξίμανδρο, τον Ηράκλειτο, τον Ζήνωνα και τον Λάο-Τσε τίποτα στον κόσμο δεν είναι πεπερασμένο ή για την ακρίβεια όλα ακόμα και το άπειρο, ως έχον εξελικτικό χαρακτήρα, είναι άπειρο-πεπερασμένο. Αφού, αν υπήρχε απόλυτο άπειρο, θα ήταν τετελεσμένο και άρα πεπερασμένο. Η προσωκρατική διαλεκτική εκτός του ότι δέχεται τα πάντα σε συνεχή εξέλιξη, κάτι που τα κάνει εν δυνάμει άπειρα, δέχεται επίσης ότι: τείνοντας κάτι προς την ελάχιστη τμήση και άρα προς το μηδενικό τμήμα, τείνει συγχρόνως προς το άπειρο.
Αυτές οι απόψεις των διαλεκτικών κανόνων, μετά τον ιδεολογικό οδοστρωτήρα του Αριστοτέλη, πέρασαν στο περιθώριο και ξεχάστηκαν. Η αριστοτελική σκέψη πήρε τον κόσμο από κει, τον έφερε και τον ολοκλήρωσε στον Νεύτωνα. Με την έλευση της Θεωρίας της Σχετικότητας και της Θεωρίας των Κβάντα, ο κόσμος μας άλλαξε πρόσωπο. Γυρίζουμε επειγόντως στην προσωκρατική σκέψη. Τα πράγματα πια δεν είναι πράγματα, αλλά δύνες ενεργείας, ο χώρος δεν είναι ο τόπος πάνω στο οποίον διαδραματίζεται το "γίγνεσθαι" της σχέσης των πραγμάτων, ο χρόνος δεν είναι η διάρκεια της διαδικασία των σχέσεων κάποιων πραγμάτων και η ταχύτητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε, δεν μπορεί να υπάρξει αφού τα γεγονότα πλέον και όχι τα πράγματα, είναι συνεχώς άλλα-αλλού.
Έτσι δεν ξέρουμε αληθινά τίποτα για την προέλευση όλου αυτού του γίγνεσθαι που είναι ο Έρωτας, ο Πόθος, ο Ίμερος, η ιερή ερωτική βία, η Σύλληψη και τελικά η Έλευση. Ο νέος και η νέα, ο Κούρος και η Κόρη, τη στιγμή της συνεύρεσης είναι τα ιερότερα σημεία της Φύσης και το αποτέλεσμα αυτής της συνεύρεσης είναι η ιερή Έλευση του ίδιου του Θεού, που είναι η Φύση.
Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που πρέπει να διακοπεί μια κύηση, αλλά αυτό δεν είναι θέμα επιλογής του κοριτσιού χωρίς ουσιαστική αιτία. Αν συμβεί η εγκυμοσύνη, η νέα θα πρέπει με ιερότητα να γίνεται αντικείμενο φροντίδας της πολιτείας, μέχρι την Έλευση του Νέου, της Γέννας και μετά από συμβούλιο και των δύο οικογενειών, αλλά και με συμμετοχή της πολιτείας το παιδί που θα έχει πια σωθεί, θα πάρει το δικό του δρόμο, που θα είναι η αποδοχή από τις οικογένειες ή η φροντίδα από την πολιτεία.
Όλα αυτά τα σκοτεινά "κέντρα διασκέδασης" όπου προσφέρονται σκληρά ποτά, παραισθησιογόνα και αντι-μουσική ανοησία πρέπει να κλείσουν, γιατί διαφθείρουν τους νέους και καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό. Κι επειδή αυτά στηρίζονται στο βρόμικο και σκοτεινό έρωτα, πρέπει το σχολείο να διαπαιδαγωγήσει τους νέους στο σωστό έρωτα και την ομαλή πρακτική του υπό την καθοδήγηση της πολιτείας. Ο Έρωτας δεν πρέπει να "διδάσκεται" από σκοτεινούς κύκλους γιατί είναι η πιο φωτεινή και ιερή πράξη. Δηλαδή αντί οι νέοι να πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή, να πηγαίνουν σε ερωτικές εκδρομές όπου θα μαθαίνουν το σεβασμό για το άλλο φύλο και από κει τον Έρωτα, με όλες τις αναμενόμενες φροντίδες.
Συνοψίζουμε: Τι είναι το έμβρυο; είναι μια μύξα ή ένα όν. Είναι δικό σου και το κάνεις ό,τι θέλεις ή είναι η βουλή του απείρου σύμπαντος μέσ' στη μικρή Ιερή σου Κύστη. Και γιατί εκατομμύρια γέροι και γριές δικαιούνται ζωής, η οποία μάλιστα έχει πάνω τους εκπνεύσει κι ενώ η ευθανασία γι' αυτούς θεωρείται παράνομη, η διακοπή της Έλευσης του Ιερού Νέου όχι. Στο Νέο δεν δικαιούμεθα να απαγορεύσουμε την Έλευση χωρίς λόγο, αφού εν δυνάμει είναι Σωτήρας του Κόσμου.
Το να είσαι Νέος ή Νέα δε είναι καλαμπούρι, είναι μια φοβερή ευθύνη αφού ενδύεσαι πάνω σου όλο το Γίγνεσθαι του Σύμπαντος. Υπάρχουν όμως διεφθαρμένοι κύκλοι που θέλουν τους νέους αντικείμενο ερωτικής ανάλωσης, λεφτάδες που θέλουν να τους γλεντήσουν και να σε πετάξουν στα σκουπίδια. Και δεν είναι λίγες φορές που σ' αυτούς τους κύκλους σκοτώνουν κιόλας για να κάνουν το κέφι τους. Ή ακόμα αφού γλεντήσουν μια νέα θέλουν να την εκδίδουν για να την αξιοποιήσουν οικονομικά κιόλας. Και μετά απ' όλα αυτά αν επιζήσει, αφού επιτελέσει το κέφι τους, πρέπει να φροντίσει για έκτρωση ή αν δεν μπορέσει, να μην ξέρει τι θα κάνεις το σπλάχνο της.
Κοπέλες προσοχή, αν το ταίρι σας δεν σας σέβεται και δεν έχει παρουσιαστεί στο σπίτι να τον γνωρίζουν οι δικοί σου, να μην δίνεσθαι. Μέχρι τότε καλύτερα ν'αρκεσθείται στην αυτοϊκανοποίηση.
Υ.γ: Το ξήλωμα των αφισών που εφιστούσαν την προσοχή στις νέες για το θέμα της άμβλωσης, σημαίνει όχι μόνον ότι να γίνονται εκτρώσεις, αλλά να μην αναλογίζονται οι νέες ούτε να αναρωτιώνται για το νόημα αυτής της πράξης. Επίσης σημαίνει ότι οι νέες πρέπει να αποδεχτούν τη μοίρα τους σαν δοχεία ηδονής και κρέας για τις μηχανές παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων της καπιταλιστικής κοινωνίας της "ευημερίας και της προόδου".
Υπάρχει επίσης και μια άλλη οπτική γωνία νιτσεϊκή στο θέμα αυτό. Αυτό το έμβρυο είναι εν δυνάμει ένας γίγαντας. Είναι λοιπόν σωστό οι αποδεδειγμένα νάνοι να απαγορεύουν την ιερή Έλευσή του Αναμενόμενου ως Εν Δυνάμει Γίγαντα;
Θόδωρος Καβάσης
από εξηκονταετίας κομμουνιστής
αληθινός φεμινιστής και λάτρης της γυναίκας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου