ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ
Η έννοια της ουτοπίας είναι αμφίσημη αφού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το όραμα. Δηλαδή η ουτοπία και το όραμα συνιστούν μιαν αντιφατική ενότητα όπου ενώ το ένα γεννά το άλλο, συγχρόνως το μάχεται κιόλας.
      Η έννοια της ουτοπίας μπορεί αφηρημένα να οριοθετείται συνεχώς αλλά το ακριβές της νόημα να διαφεύγει, γι'αυτό θα ήταν καλύτερο να μπούμε κατευθείαν στο θέμα ως συγκεκριμένο.   Πρέπει λοιπόν να θυμηθούμε τι υπήρξε κατεξοχήν ουτοπικό στην πορεία του ανθρώπου κι από κει να κρίνουμε αν κάποια οράματα που θεωρούντο ουτοπικά πραγματοποιήθηκαν.
       Από αρχαιοτάτων χρόνων το μεγαλύτερο ουτοπικό όνειρο του ανθρώπου ήταν να πετάξει. Βέβαια ο άνθρωπος δεν έβγαλε ποτέ φτερά, αλλά πέτυχε κάτι ακόμα καλύτερο.  Δεν πετάει μόνο, αλλά μπορεί να σηκώσει ολόκληρα υλικά συστήματα και να τα μεταφέρει όπου θέλει αεροπλοϊκώς.  Η πτήση που κάποτε θεωρείτο το πιο ουτοπικό όνειρό του ολοκληρώθηκε σε βαθμό που δεν αμφιβάλουμε καθόλου για την πραγματοποίησή της. Επίσης ο άνθρωπος μπορεί να ξεσηκώσει ολόκληρες πολιτείες και να τις μεταφέρει όπου θέλει σιδηροδρομικώς ή ατμοπλοϊκώς, κάτι που κάποτε όχι μόνο ήταν ουτοπικό, αλλά και αδιανόητο.
        Κάποτε στην Ελλάδα οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι δεν θέλουν να υπάρχουν κληρονομικοί ηγεμόνες ή βασιλείς που θα τους κυβερνούν και θα ορίζουν τον τρόπο που πρέπει να ζουν.
       Όταν έγιναν τα πρώτα βήματα και οργανώθηκαν οι πρώτες δημοκρατικές κοινωνίες όλοι γέλασαν, αφού αυτό κι αν δεν ήταν μια ουτοπία. Μάλιστα οι σοφοί βρήκαν από τότε άλλο ένα ζήτημα που θα απασχολούσε τη φιλοσοφία και γενικότερα τη σκέψη: αν δηλαδή αυτό μπορούσε να γίνει ή όχι και πως θα μπορούσε να γίνει. Από τότε λοιπόν η ανθρώπινη κοινωνία πορεύεται πατώντας πάνω στο αν αυτό ή εκείνο είναι ουτοπικό ή όχι κι αν μπορεί ή όχι να πραγματοποιηθεί.
     Είναι αλήθεια πως τίποτα απ'όσα οραματίστηκε ο άνθρωπος έχουν ολοκληρωμένα κι απόλυτα πραγματοποιηθεί, αντίθετα ζούμε σε μια συνεχή πραγματοποίηση-διάψευση αυτών των οραμάτων, που βρίσκονται συνεχώς κάπου απόμακρα καλώντας μας. Δηλαδή ενώ τείνουν να πραγματοποιηθούν ποτέ δεν πραγματοποιούνται όπως ακριβώς τα έχουν οραματιστεί.   Έτσι ενώ κάποιοι βλέπουν ότι τείνουν προς το όραμα, άλλοι το θεωρούν ουτοπία και μάχονται να δείξουν ότι είναι προς αποφυγήν.

Από τότε που κάποιοι νεο-πίθηκοι αποφάσισαν να κατέβουν από τα κλαδιά, γιατί οι θέσεις πάνω στα δέντρα δεν ήταν αρκετές ή αρκετά καλές για όλους και άρχισαν παραπατώντας να απομακρύνονται στο άγνωστο κάτω από τη χλεύη των αποκατεστημένων, στα γραφεία, στις τράπεζες, πίσω από τεράστιες περιουσίες και την εικονική δύναμη της εξουσίας τους, γεννήθηκε η μεγάλη πορεία του όντος μέσα στην ατέρμονη ουτοπία.
     Αφού ο άνθρωπος κατέβηκε απ'τα κλαδιά και περπάτησε, αφού έφτιαξε πλοία και ταξίδεψε στο άγνωστο, αφού έφτιαξε αερόπλοια και ιχνηλατεί το σύμπαν, η ουτοπία συνέπεσε πια με την πραγματικότητα.  Μάθαμε πως ό,τι περνά απ'τον ανθρώπινο νου και στηρίζεται σε μια λογική διαδικασία είναι πραγματοποιήσιμο, επίσης μάθαμε ότι η ουτοπία είναι η ανθρώπινη πορεία μέσα σ'αυτό που θεωρείται μια απραγματοποίητη-πραγματικότητα.
       Βέβαια υπάρχει και μια ουτοπία που βρίσκεται εκτός πραγματικότητας, αυτή μολονότι απασχόλησε τον άνθρωπο για αιώνες στις μέρες μας έχει πια διαλυθεί.   Αυτή η ουτοπία είναι η Μεταφυσική. Η σύγχρονη επιστήμη ό,τι θεωρείτο κάποτε μεταφυσικό το ενέταξε σήμερα σε μιαν άλλη φυσική πραγματικότητα.   Έτσι έγινε βέβαιο ότι κάθε ουτοπία που δε μπορεί να γίνει πράξη, δεν το μπορεί γιατί είναι ήδη πραγματικότητα, αλλά εμείς, ενώ είναι μπρος τα μάτια μας, από απληστία ή ανοησία ψάχνουμε να τη βρούμε αλλού. 
       Η μεγαλύτερη ουτοπία είναι η ανθρώπινη αθανασία που την αναζητήσαμε στη Μεταφυσική.  Όπως ο άνθρωπος δεν πέταξε μέσω του εαυτού του, δηλαδή δεν έβγαλε φτερά, αλλά πέταξε μέσω της λογικής του, έτσι δεν είναι αιώνιος επειδή αυτός ο ίδιος θα υπάρχει πάντα. Η διαλεκτική σκέψη, μας υπενθυμίζει ότι η αθανασία είναι κάτι που γίγνεται κοινωνικά-πολιτισμικά μέσω των άλλων ή βιολογικά μέσω της αναπαραγωγής.  Ό,τι μένει αιώνια Αυτό το Ίδιο, διαλεκτικά είναι νεκρό, αφού η αιωνιότητα πραγματοποιείται μέσα απ'το γίγνεσθαι που καταλύεται-συντιθέμενο, Είναι-ΜηΌντας.  Ό,τι είναι απόλυτα ολοκληρωμένο και τέλειο πεθαίνει, αφού δε έχει χώρο για υπέρβαση.   Ό,τι θεωρείται ουτοπικό και βρίσκεται ατελές στο βάθος του Είναι, μας καλεί σε μια συνεχή υπέρβαση αυτού που είμαστε και αυτό το γίγνεσθαι της επιδίωξης είναι η ίδια η Αθανασία.

Ο άνθρωπος ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας εξέλιξης, είναι αυτός ο ίδιος μια κωδική καταγραφή όλης αυτής της πορείας.  Η μορφή και η δομή του είναι μια ιδιάζουσα γλώσσα, που περιγράφει αυτό  το εμπειρικό γίγνεσθαι.   Έχει αποδειχθεί σήμερα, ότι αυτό το κωδικά γεγραμμένο εμπειρικό γίγνεσθαι μέσα μας, υπάρχει ως μικρο-δομική καταγραφή που ονομάζεται DNA κι είναι ο κληρονομικός γνωστικός μηχανισμός κάθε ανθρώπου. Ο εγκέφαλος μέσω του DNA, είναι η ιδιόμορφη καταγραφή όλης της πορείας κάθε όντος σ’αυτό το παγκόσμιο γίγνεσθαι.          Μια νέα εμπειρία δεν είναι δομικά γεγραμμένη στο κληρονομικό, εμπειρικό, κωδικό, γνωστικό μηχανισμό ολόιδια.   Έτσι μπαίνοντας μέσα σ’αυτόν, παραβάλλεται μ’αυτόν που προϋπάρχει, τον αφυπνίζει, αποκωδικοποιώντας τις αρχαίες κωδικές δομές και τον επανακωδικοποιεί λίγο διαφορετικά ως νέο.  Η σύνθεση των νέων κωδικών καταγραφών είναι η Συνείδηση και η Λογική, ενώ το μέρος της δομής του εγκεφάλου που συνεχίζει να μένει κωδικό κι ανεξερεύνητο, όπως ήταν, είναι το Αίσθημα και η Ενόραση δηλαδή η Αισθητική.          Το αποκωδικοποιημένο μέρος του εγκεφάλου και το απύθμενο που συνεχίζει να είναι ακόμα κωδικό, δεν είναι απόλυτα ξεχωριστά μεταξύ τους.  Έτσι η συνείδηση αντλεί συνεχώς από το απύθμενο μέρος του εγκεφάλου, που είναι η Αισθητική, η Ενόραση, το Συναίσθημα και η Φαντασία.  Δεν είναι ποτέ δυνατή μια επιστήμη χωρίς Ενόραση και ποτέ δεν είναι αρκετή η εμπειρία με μόνον οδηγό την Ορθολογική διαδικασία. Κάθε επιλογή που ακολουθείται από τον παράγοντα του αγνώστου ή του νέου προϋποθέτει ένα μικρό ή μεγάλο «άλμα πίστης» για να υπερπηδάμε το κενό γνώσης· και επειδή κάθε βήμα στο Νέο προϋποθέτει και ένα εμπειρικό κενό, αυτό προσωρινά αναπληρώνεται από την Αισθητική. Ο ερευνητής πατά στον απύθμενο “κωδικά γεγραμμένο κληρονομικό εμπειρικό γνωστικό μηχανισμό” του, δηλαδή στην “ασυνείδητη εκ των προτέρων κληρονομική-εμπειρική του γνωστική δυνατότητα ή την ενδοϋπαρξιακή αίσθηση του Είναι ως Εγώ”, την Ενόραση και την Αισθητική, διακινδυνεύοντας αποφάνσεις. Αυτές μπαίνοντας στην διαδικασία επαλήθευσης, που ανάλογα είναι η εφαρμογή, το πείραμα, ή η καθημερινή δραστηριότητα, δημιουργούν την κατάσταση επάνω στην οποία μπορεί στέρεα να πατά η έρευνα ή η καθημερινή πρακτική.  Όλο αυτό το νοητικο-πρακτικό γίγνεσθαι, αποτελεί μιαν αδιάρρηκτη ενότητα και συνιστά την λεγόμενη Στάση Ζωής κάθε ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει και να έχει αληθινή και σωστή εμπειρία, γιατί όλη η πορεία του κόσμου είναι γεγραμμένη κωδικά μέσα του συνιστώντας τον ως Oν. Ο άνθρωπος λοιπόν κοινωνώντας με όλο αυτό το παγκόσμιο γίγνεσθαι γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι η ουτοπία που δεν πραγματοποιείται και ποια αυτή που μας οδηγεί στην υπέρβαση. Οι ίδιες οι εσωτερικές δομές μας οδηγούν ακόμα και στον λελογισμένο τρόπο διακυβέρνησης τον οποίον μπορούμε να οραματιζόμαστε αφού είναι αυτός της λογικής. Αυτή είναι η λογική του παγκοσμίου γίγνεσθαι που την έχουμε γεγραμμένη μέσα μας και την ακολουθούμε.