ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΔΗΜΙΑ
ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΔΗΜΙΑ
Κάποτε συζητούσα με μια καλή φίλη, πιστή χριστιανή και επιστήμονα περί πίστης. Προχωρώντας η συζήτηση φτάσαμε στην Παλαιά Διαθήκη. Τη ρώτησα λοιπόν αν πιστεύει ότι ο Μαθουσάλας πέθανε εννιακοσίων χρονών. Δεν μπορώ να το αποδείξω, μου απάντησε, αλλά είμαι της γνώμης, πως αν πιστεύεις, πρέπει να πιστεύεις και μάλιστα την Αγία γραφή, διότι άσχετα αν είναι δια χειρός ανθρώπου είναι ο εξ αποκαλύψεως λόγος του Κυρίου κι επειδή ο Θεός είναι ο παντοδύναμος δημιουργός, κάνει θαύματα μεγαλύτερα απ' αυτό του Μαθουσάλα και το μεγαλύτερο θαύμα του είναι η δημιουργία του κόσμου. Εγώ, συνέχισε, δεν μπορώ να φανταστώ άλλο τρόπο δημιουργίας του κόσμου εκτός από το θαύμα. Βέβαια η επιστήμη έχει ενδείξεις για την εξελικτική πορεία του κόσμου, αλλά ακόμα κι αυτή η ίδια η εξέλιξη είναι ένα θεϊκό θαύμα... Στη συνέχεια της συζήτησης φτάσαμε και στο θέμα της δημιουργίας του ανθρώπου ο οποίος είναι το τελευταίο δημιούργημα του θεού στην κλίμακα της δημιουργίας. Νομίζω, μου είπε, η εξέλιξη του κόσμου, η οποία έχει θεϊκή προέλευση, κάποια στιγμή γέννησε τον άνθρωπο, που είναι ο μόνος που έχει τη συνειδητότητα του κόσμου, του εαυτού του και φυσικά της θεότητας. Γι' αυτό έχει ελεύθερη βούληση κι είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του για τις οποίες όταν πεθάνει θα κριθεί. Δηλαδή, συμπλήρωσε, ο ερχομός μας σ' αυτόν τον κόσμο δεν έχει αυτοσκοπό τον κόσμο, αλλά είναι πεδίο καταξίωσης για την άνοδό μας στον παράδεισο. και συνέχισε: Κατά τη διάρκεια της ζωής μας όμως παρουσιάζονται απ' τον Εωσφόρο πειρασμοί και από τον θεό ή τον διάβολο δοκιμασίες, όπως οι φυσικές καταστροφές, οι πανδημίες και οι πόλεμοι. Για τους πειρασμούς όλοι ξέρουμε πως αρκεί ν' ακολουθήσουμε τη συνείδησή μας και τις Εντολές της πίστης μας. Στις δοκιμασίες όμως όπως ο πόλεμος κι οι πανδημίες τα πράγματα δεν είναι ούτε εύκολα ούτε ευκολονόητα. Σαρώνουν τα πάντα: νέους γέρους, καλούς, κακούς, ακόμα παιδιά και νεογνά. Άραγε πως μπορεί αυτό να ερμηνευτεί θεολογικά; Βέβαια μπορούμε να πούμε ότι όλα αυτά τα βάσανα των πολέμων δεν είναι μόνο δοκιμασίες, αλλά και εξαγνισμοί των βασανισθέντων απ' τις αμαρτίες τους. Δηλαδή μπαίνοντας ο ναζιστικός στρατός στις κατακτημένες χώρες, έκαψε, βασάνισε, σκότωσε κυρίως αμάχους, οι οποίοι στην κατάσταση αυτή δοκιμάστηκαν και στην πλειονότητά τους, αφού δεν είχαν άλλη ελπίδα, στράφηκαν προς τον θεό, κάτι που είναι και η έσχατη ελπίδα των ανθρώπων. Έτσι μπορεί να έχασαν την εφήμερη ζωή τους, αλλά με την πίστη τους κέρδισαν την αιώνια.
Εκεί ακριβώς βρήκα την ευκαιρία κι εγώ να συμπληρώσω ότι αυτό σύμφωνα με την πίστη μπορεί να ερμηνευτεί κι αλλιώς: ο Χίτλερ, ως υπαίτιος αυτού του πολέμου, έστειλε εκατομμύρια ανθρώπους στον παράδεισο με αντάλλαγμα τη δική του κάθοδο στην κόλαση. Αν λοιπόν ο κόσμος και φυσικά είναι ο Χίτλερ είναι δημιούργημα του θεού κι αν ο ορθολογισμός είναι δωρεά του θεού στην ψυχή του ανθρώπου, ορίζει ότι ο Χίτλερ ήταν ιδιόμορφος Μάρτυρας, αφού γνωρίζοντάς το ή όχι, γεννήθηκε για να πάρει τις αμαρτίες του κόσμου και να κατέλθει στην κόλαση. Το ίδιο μπορούμε να ισχυριστούμε και για τους Ρωμαίους αυτοκράτορες διώκτες των χριστιανών που θυσίασαν χιλιάδες στο Κολοσσαίο, οι οποίοι πεθαίνοντας πήγαν στον παράδεισο υμνώντας τον Θεό. Σύμφωνα όμως μ' αυτή τη λογική, οι πιο κολασμένοι άνθρωποι πρέπει να είναι οι Αυτοκράτορες Άγιος Κωνσταντίνος και Θεοδόσιος ο Μέγας, γιατί αυτοί μετέτρεψαν τους χριστιανούς από διωκόμενους των κατακόμβων και Κοινοβίων Αγάπης, σε υπηκόους Ρωμαίους χριστιανούς, διώκτες των άλλων θρησκειών. Κι από τότε οι χριστιανοί, ως Ρωμαίοι, ως Βυζαντινοί, ως σταυροφόροι και τέλος πάντων ως εξουσία, επιδόθηκαν όχι μόνο σε πολέμους και σφαγές εναντίον των απίστων αλλά και μεταξύ τους. Επίσης σε όλους εκείνους τους πολέμους είχαν ως σύμβολο του αγώνα τους το σταυρό και τις περισσότερες φορές τις ευλογίες ή την ανοχή της εκκλησίας. Ακόμα στην επανάσταση του 21, δεν ήταν λίγοι οι κληρικοί οι οποίοι αντίθετα με τις διακηρύξεις των Πατριαρχείων, ευλόγησαν τα όπλα των επαναστατών ή πήραν οι ίδιοι τα όπλα, κάτι που αντιτίθεται στις αρχές του χριστιανισμού.
Όλη αυτή η μικρή εισαγωγή θυμίζει τις κοινωνικές διακυμάνσεις που μπορεί ανά τους αιώνες να πάρει η πίστη. Σήμερα εν μέσω πανδημίας, η εμμονή της αγίας του Χριστού εκκλησίας για τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, μπορεί να πάρει μια τροπή ακραία αφού κάποιοι ιεράρχες δεν μπορούν παρά να ισχυριστούν το αυτονόητο της πίστης: Α. Η Εκκλησία είναι ιερή και φυσικά η δοκιμασία της πανδημίας δεν μπορεί να την πλήξει. Η Εκκλησία μπορεί και έχει καθήκον, κάθε δοκιμασία της ανθρωπότητας να μετατρέψει σε κλίμακα για την άνοδο των πιστών στον παράδεισο, αφού αυτός είναι ο απώτατος και ιερός σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης. Β. Η Αγία Κοινωνία δεν μπορεί να βληθεί απ' τη φθορά της αρρώστιας, αφού είναι αυτή η ίδια ιερό φάρμακο πίστης σώματος και πνεύματος. Είναι η Αγία Μετάληψη του σώματος και του αίματος του Ιερού Θύματος που είναι η Υιός του Θεού. Κατ' αυτήν την αρχαία και ιερή πρακτική οι κοινωνοί μεταλαμβάνοντας, παίρνουν την ευθύνη ν' ακολουθήσουν το ιερό θύμα ως το σωματικό θάνατο αν χρειαστεί. Βέβαια αν κάποιος άπιστος ή μη έχων αρκετή πίστη μεταλάβει, μολονότι η Αγία Κοινωνία είναι Άμωμη μπορεί να αρρωστήσει, αφού ο μεταλαβών δεν έχει αληθινά βρεθεί στην ιερή κατάσταση της Κοινωνίας με το σώμα και το αίμα του Χριστού. Οι αληθινοί πιστοί όμως, όχι μόνο δεν διατρέχουν κίνδυνο αλλά θα προστατευτούν από αυτήν ή ακόμα θα ιαθούν. Γ. Άραγε οι επιστήμονες και η τεχνική υπηρετούν το Θεό ή τον Διάβολο; Άραγε αυτό που προέχει είναι η ίαση του σώματος ή η δοκιμασία και η ίαση της ψυχής; Άραγε αν οι δοκιμασίες απορρέουν απ' τον Θεό, είναι αυτός που φωτίζει και οδηγεί τους επιστήμονες για την καταπολέμηση του κορονοϊού ή ο διάβολος; Άραγε η λύτρωση βρίσκεται στη σωματική ίαση απ' τον ιό ή στη πνευματική από τη συμπεριφορά των ανθρώπων μεταξύ τους και την πίστη τους για τη σωτηρία από το Θεό και όχι από την τεχνολογία;
Υπ 'αυτή την έννοια, η τεχνολογία τη στιγμή αυτή αντιστρατεύεται στις βουλές του Θεού και δεν είναι τυχαίο ότι οι επιστήμονες ψάχνουν, όπως πάντα, τη σωτηρία μακριά από τον Θεό και την Εκκλησία του. Γι' αυτό βέβαια πασχίζουν να παίξουν το παίγνιο του διαβόλου και να αδειάσουν τους χώρους λατρείας και σωτηρίας από τους πιστούς στέλνοντάς τους στα νοσοκομεία.
Ας χτυπήσουν οι καμπάνες γοερά, ας βγουν οι ιερείς κι οι πιστοί με τα εξαπτέρυγα και τις ιερές εικόνες, ας ραντίσουν τους δρόμους αγίασμα, ας ψάλουν τη δόξα του Θεού και Πατρός κι ας συνεχίσουν άφοβα την πορεία της δοκιμασίας με την οποία οι εκλεκτοί θα ανέρχονται στον παράδεισο αφήνοντας πίσω το μιαρό σαρκίο. Αλίμονο στους μεμψίμοιρους και τους επίορκους. Αλίμονο σ' αυτούς που ενώ μετέλαβαν το σώμα και αίμα του ιερού θύματος που είναι ο υιός του θεού, με την ευθύνη να τον ακολουθήσουν ως το θάνατο, λιποψυχήσουν μπροστά στην δοκιμασία του θανάτου από τον ιό του διαβόλου. Αινείτε τον κύριον και βαδίστε προς τον ουρανό, ο φόβος είναι απιστία και άρα αμαρτία, βαδίστε άφοβα, στο τέλος του σκοτεινού τούνελ υπάρχει το φως της αθανασίας. Βαδίστε δια του θανάτου στην αιώνια ζωή.
Μήπως υπάρχει πιστός που αμφιβάλλει ότι αυτό υπαγορεύει η Πίστη;
Εγώ λοιπόν ο βέβηλος κομουνιστής θα έλεγα στους άγιους πατέρες της εκκλησίας μας, ότι με θεολογικούς όρους, ο ανθρώπινος οργανισμός, ο οποίος περιλαμβάνει όλο το θαύμα της δημιουργίας, είναι ένας αληθινός ναός γεννηθείς από την αγάπη του ίδιου του θεού. Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να λατρέψει το δημιουργό του μέσα στη συνείδησή του, αφού ακόμα και μέσα στην ίδια την εκκλησία η άνοδος του όντος γίνεται μέσα από την μοναδική υπερβατική προσωπική άσκηση. Δεν μπορεί κανείς με τη δική του πίστη να οδηγήσει κανέναν άλλον στους ουρανούς παρά μόνο τον εαυτό του.
Βλέπουμε λοιπόν ο Σόιμπλε να ωρύεται ότι η ανθρώπινη ζωή δεν προέχει της οικονομίας, αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου ηρωικό αφού οι μεγιστάνες που το διακηρύσσουν δεν είναι αυτοί που θα πάνε στο "σφαγείο". Αυτοί ήδη απ' το φόβο του πυρηνικού πολέμου έχουν δημιουργήσει πόλεις-καταφύγια γι' αυτούς και τις οικογένειές τους αλλά και για τους υψηλά ιστάμενους του κοινωνικού συστήματος. Στέλνουν πάλι το λαό στη "σφαγή". Βλέπουμε ακόμα και η δική μας κυβέρνηση να το εξετάζει, αφού τα οικονομικά μας αποθέματα λιγοστεύουν. Μήπως και η εκκλησία φοβάται για τα οικονομικά της αποθέματα ή για τα αποθέματα πίστης του ποιμνίου, που με την απομάκρυνσή τους από το μαντρί μπορεί να αμβλυνθούν;
Η οικογένειά μου ήταν οικογένεια πιστών. Οι πιο αγαπημένοι μου συγγενείς είναι πιστοί και μάλιστα κάποιοι απ' αυτούς φανατικοί. Μπορώ να τους αγαπώ χωρίς να συμφωνώ μαζί τους. Η κριτική μου λοιπόν δεν είναι κακόβουλη αλλά αγαπητική.
Προσοχή η περιφρόνηση και το ξεπέρασμα του ανθρώπινου Μέτρου θα φέρει καταστροφές.
Κάποτε συζητούσα με μια καλή φίλη, πιστή χριστιανή και επιστήμονα περί πίστης. Προχωρώντας η συζήτηση φτάσαμε στην Παλαιά Διαθήκη. Τη ρώτησα λοιπόν αν πιστεύει ότι ο Μαθουσάλας πέθανε εννιακοσίων χρονών. Δεν μπορώ να το αποδείξω, μου απάντησε, αλλά είμαι της γνώμης, πως αν πιστεύεις, πρέπει να πιστεύεις και μάλιστα την Αγία γραφή, διότι άσχετα αν είναι δια χειρός ανθρώπου είναι ο εξ αποκαλύψεως λόγος του Κυρίου κι επειδή ο Θεός είναι ο παντοδύναμος δημιουργός, κάνει θαύματα μεγαλύτερα απ' αυτό του Μαθουσάλα και το μεγαλύτερο θαύμα του είναι η δημιουργία του κόσμου. Εγώ, συνέχισε, δεν μπορώ να φανταστώ άλλο τρόπο δημιουργίας του κόσμου εκτός από το θαύμα. Βέβαια η επιστήμη έχει ενδείξεις για την εξελικτική πορεία του κόσμου, αλλά ακόμα κι αυτή η ίδια η εξέλιξη είναι ένα θεϊκό θαύμα... Στη συνέχεια της συζήτησης φτάσαμε και στο θέμα της δημιουργίας του ανθρώπου ο οποίος είναι το τελευταίο δημιούργημα του θεού στην κλίμακα της δημιουργίας. Νομίζω, μου είπε, η εξέλιξη του κόσμου, η οποία έχει θεϊκή προέλευση, κάποια στιγμή γέννησε τον άνθρωπο, που είναι ο μόνος που έχει τη συνειδητότητα του κόσμου, του εαυτού του και φυσικά της θεότητας. Γι' αυτό έχει ελεύθερη βούληση κι είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του για τις οποίες όταν πεθάνει θα κριθεί. Δηλαδή, συμπλήρωσε, ο ερχομός μας σ' αυτόν τον κόσμο δεν έχει αυτοσκοπό τον κόσμο, αλλά είναι πεδίο καταξίωσης για την άνοδό μας στον παράδεισο. και συνέχισε: Κατά τη διάρκεια της ζωής μας όμως παρουσιάζονται απ' τον Εωσφόρο πειρασμοί και από τον θεό ή τον διάβολο δοκιμασίες, όπως οι φυσικές καταστροφές, οι πανδημίες και οι πόλεμοι. Για τους πειρασμούς όλοι ξέρουμε πως αρκεί ν' ακολουθήσουμε τη συνείδησή μας και τις Εντολές της πίστης μας. Στις δοκιμασίες όμως όπως ο πόλεμος κι οι πανδημίες τα πράγματα δεν είναι ούτε εύκολα ούτε ευκολονόητα. Σαρώνουν τα πάντα: νέους γέρους, καλούς, κακούς, ακόμα παιδιά και νεογνά. Άραγε πως μπορεί αυτό να ερμηνευτεί θεολογικά; Βέβαια μπορούμε να πούμε ότι όλα αυτά τα βάσανα των πολέμων δεν είναι μόνο δοκιμασίες, αλλά και εξαγνισμοί των βασανισθέντων απ' τις αμαρτίες τους. Δηλαδή μπαίνοντας ο ναζιστικός στρατός στις κατακτημένες χώρες, έκαψε, βασάνισε, σκότωσε κυρίως αμάχους, οι οποίοι στην κατάσταση αυτή δοκιμάστηκαν και στην πλειονότητά τους, αφού δεν είχαν άλλη ελπίδα, στράφηκαν προς τον θεό, κάτι που είναι και η έσχατη ελπίδα των ανθρώπων. Έτσι μπορεί να έχασαν την εφήμερη ζωή τους, αλλά με την πίστη τους κέρδισαν την αιώνια.
Εκεί ακριβώς βρήκα την ευκαιρία κι εγώ να συμπληρώσω ότι αυτό σύμφωνα με την πίστη μπορεί να ερμηνευτεί κι αλλιώς: ο Χίτλερ, ως υπαίτιος αυτού του πολέμου, έστειλε εκατομμύρια ανθρώπους στον παράδεισο με αντάλλαγμα τη δική του κάθοδο στην κόλαση. Αν λοιπόν ο κόσμος και φυσικά είναι ο Χίτλερ είναι δημιούργημα του θεού κι αν ο ορθολογισμός είναι δωρεά του θεού στην ψυχή του ανθρώπου, ορίζει ότι ο Χίτλερ ήταν ιδιόμορφος Μάρτυρας, αφού γνωρίζοντάς το ή όχι, γεννήθηκε για να πάρει τις αμαρτίες του κόσμου και να κατέλθει στην κόλαση. Το ίδιο μπορούμε να ισχυριστούμε και για τους Ρωμαίους αυτοκράτορες διώκτες των χριστιανών που θυσίασαν χιλιάδες στο Κολοσσαίο, οι οποίοι πεθαίνοντας πήγαν στον παράδεισο υμνώντας τον Θεό. Σύμφωνα όμως μ' αυτή τη λογική, οι πιο κολασμένοι άνθρωποι πρέπει να είναι οι Αυτοκράτορες Άγιος Κωνσταντίνος και Θεοδόσιος ο Μέγας, γιατί αυτοί μετέτρεψαν τους χριστιανούς από διωκόμενους των κατακόμβων και Κοινοβίων Αγάπης, σε υπηκόους Ρωμαίους χριστιανούς, διώκτες των άλλων θρησκειών. Κι από τότε οι χριστιανοί, ως Ρωμαίοι, ως Βυζαντινοί, ως σταυροφόροι και τέλος πάντων ως εξουσία, επιδόθηκαν όχι μόνο σε πολέμους και σφαγές εναντίον των απίστων αλλά και μεταξύ τους. Επίσης σε όλους εκείνους τους πολέμους είχαν ως σύμβολο του αγώνα τους το σταυρό και τις περισσότερες φορές τις ευλογίες ή την ανοχή της εκκλησίας. Ακόμα στην επανάσταση του 21, δεν ήταν λίγοι οι κληρικοί οι οποίοι αντίθετα με τις διακηρύξεις των Πατριαρχείων, ευλόγησαν τα όπλα των επαναστατών ή πήραν οι ίδιοι τα όπλα, κάτι που αντιτίθεται στις αρχές του χριστιανισμού.
Όλη αυτή η μικρή εισαγωγή θυμίζει τις κοινωνικές διακυμάνσεις που μπορεί ανά τους αιώνες να πάρει η πίστη. Σήμερα εν μέσω πανδημίας, η εμμονή της αγίας του Χριστού εκκλησίας για τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, μπορεί να πάρει μια τροπή ακραία αφού κάποιοι ιεράρχες δεν μπορούν παρά να ισχυριστούν το αυτονόητο της πίστης: Α. Η Εκκλησία είναι ιερή και φυσικά η δοκιμασία της πανδημίας δεν μπορεί να την πλήξει. Η Εκκλησία μπορεί και έχει καθήκον, κάθε δοκιμασία της ανθρωπότητας να μετατρέψει σε κλίμακα για την άνοδο των πιστών στον παράδεισο, αφού αυτός είναι ο απώτατος και ιερός σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης. Β. Η Αγία Κοινωνία δεν μπορεί να βληθεί απ' τη φθορά της αρρώστιας, αφού είναι αυτή η ίδια ιερό φάρμακο πίστης σώματος και πνεύματος. Είναι η Αγία Μετάληψη του σώματος και του αίματος του Ιερού Θύματος που είναι η Υιός του Θεού. Κατ' αυτήν την αρχαία και ιερή πρακτική οι κοινωνοί μεταλαμβάνοντας, παίρνουν την ευθύνη ν' ακολουθήσουν το ιερό θύμα ως το σωματικό θάνατο αν χρειαστεί. Βέβαια αν κάποιος άπιστος ή μη έχων αρκετή πίστη μεταλάβει, μολονότι η Αγία Κοινωνία είναι Άμωμη μπορεί να αρρωστήσει, αφού ο μεταλαβών δεν έχει αληθινά βρεθεί στην ιερή κατάσταση της Κοινωνίας με το σώμα και το αίμα του Χριστού. Οι αληθινοί πιστοί όμως, όχι μόνο δεν διατρέχουν κίνδυνο αλλά θα προστατευτούν από αυτήν ή ακόμα θα ιαθούν. Γ. Άραγε οι επιστήμονες και η τεχνική υπηρετούν το Θεό ή τον Διάβολο; Άραγε αυτό που προέχει είναι η ίαση του σώματος ή η δοκιμασία και η ίαση της ψυχής; Άραγε αν οι δοκιμασίες απορρέουν απ' τον Θεό, είναι αυτός που φωτίζει και οδηγεί τους επιστήμονες για την καταπολέμηση του κορονοϊού ή ο διάβολος; Άραγε η λύτρωση βρίσκεται στη σωματική ίαση απ' τον ιό ή στη πνευματική από τη συμπεριφορά των ανθρώπων μεταξύ τους και την πίστη τους για τη σωτηρία από το Θεό και όχι από την τεχνολογία;
Υπ 'αυτή την έννοια, η τεχνολογία τη στιγμή αυτή αντιστρατεύεται στις βουλές του Θεού και δεν είναι τυχαίο ότι οι επιστήμονες ψάχνουν, όπως πάντα, τη σωτηρία μακριά από τον Θεό και την Εκκλησία του. Γι' αυτό βέβαια πασχίζουν να παίξουν το παίγνιο του διαβόλου και να αδειάσουν τους χώρους λατρείας και σωτηρίας από τους πιστούς στέλνοντάς τους στα νοσοκομεία.
Ας χτυπήσουν οι καμπάνες γοερά, ας βγουν οι ιερείς κι οι πιστοί με τα εξαπτέρυγα και τις ιερές εικόνες, ας ραντίσουν τους δρόμους αγίασμα, ας ψάλουν τη δόξα του Θεού και Πατρός κι ας συνεχίσουν άφοβα την πορεία της δοκιμασίας με την οποία οι εκλεκτοί θα ανέρχονται στον παράδεισο αφήνοντας πίσω το μιαρό σαρκίο. Αλίμονο στους μεμψίμοιρους και τους επίορκους. Αλίμονο σ' αυτούς που ενώ μετέλαβαν το σώμα και αίμα του ιερού θύματος που είναι ο υιός του θεού, με την ευθύνη να τον ακολουθήσουν ως το θάνατο, λιποψυχήσουν μπροστά στην δοκιμασία του θανάτου από τον ιό του διαβόλου. Αινείτε τον κύριον και βαδίστε προς τον ουρανό, ο φόβος είναι απιστία και άρα αμαρτία, βαδίστε άφοβα, στο τέλος του σκοτεινού τούνελ υπάρχει το φως της αθανασίας. Βαδίστε δια του θανάτου στην αιώνια ζωή.
Μήπως υπάρχει πιστός που αμφιβάλλει ότι αυτό υπαγορεύει η Πίστη;
Εγώ λοιπόν ο βέβηλος κομουνιστής θα έλεγα στους άγιους πατέρες της εκκλησίας μας, ότι με θεολογικούς όρους, ο ανθρώπινος οργανισμός, ο οποίος περιλαμβάνει όλο το θαύμα της δημιουργίας, είναι ένας αληθινός ναός γεννηθείς από την αγάπη του ίδιου του θεού. Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να λατρέψει το δημιουργό του μέσα στη συνείδησή του, αφού ακόμα και μέσα στην ίδια την εκκλησία η άνοδος του όντος γίνεται μέσα από την μοναδική υπερβατική προσωπική άσκηση. Δεν μπορεί κανείς με τη δική του πίστη να οδηγήσει κανέναν άλλον στους ουρανούς παρά μόνο τον εαυτό του.
Βλέπουμε λοιπόν ο Σόιμπλε να ωρύεται ότι η ανθρώπινη ζωή δεν προέχει της οικονομίας, αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου ηρωικό αφού οι μεγιστάνες που το διακηρύσσουν δεν είναι αυτοί που θα πάνε στο "σφαγείο". Αυτοί ήδη απ' το φόβο του πυρηνικού πολέμου έχουν δημιουργήσει πόλεις-καταφύγια γι' αυτούς και τις οικογένειές τους αλλά και για τους υψηλά ιστάμενους του κοινωνικού συστήματος. Στέλνουν πάλι το λαό στη "σφαγή". Βλέπουμε ακόμα και η δική μας κυβέρνηση να το εξετάζει, αφού τα οικονομικά μας αποθέματα λιγοστεύουν. Μήπως και η εκκλησία φοβάται για τα οικονομικά της αποθέματα ή για τα αποθέματα πίστης του ποιμνίου, που με την απομάκρυνσή τους από το μαντρί μπορεί να αμβλυνθούν;
Η οικογένειά μου ήταν οικογένεια πιστών. Οι πιο αγαπημένοι μου συγγενείς είναι πιστοί και μάλιστα κάποιοι απ' αυτούς φανατικοί. Μπορώ να τους αγαπώ χωρίς να συμφωνώ μαζί τους. Η κριτική μου λοιπόν δεν είναι κακόβουλη αλλά αγαπητική.
Προσοχή η περιφρόνηση και το ξεπέρασμα του ανθρώπινου Μέτρου θα φέρει καταστροφές.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου