Ο κ. ΔΟΞΙΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ

Η ΚΡΥΦΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ                                                                                            Ή ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ                                                 
                                                                                                                                                                       ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ από τον Θόδωρο Καβάση

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Τις προτάσεις προς κρίση του κ.Δοξιάδη παρουσιάζω με αυτά τα στοιχεία, την κριτική μου με αυτά τα τρέχοντα και τις προτάσεις που θέλω να τονίσω με αυτά.
                                                                                                                                                                        Ο συμπαθέστατος κ. Δοξιάδης χρησιμοποιώντας αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων, προτάσεις κάποιων πολιτικών ή ακόμα και ιστορικά γεγονότα, για τα οποία δεν γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους, ούτε σε βάθος τι ακριβώς συνέβη, κάνει μια γενική κι αόριστη κριτική στη διαλεκτική με εργαλείο -όπως ισχυρίζεται- τη σκέψη του Αριστοτέλη.   Ο Αριστοτέλης όμως σαν πατέρας της τυπικής λογικής απέχει πολύ από το να είναι το μέτρο διαλεκτικής σύγκρισης. Επίσης ο Ζήνων, αντέτεινε στις ορθολογικές απόψεις του φίλου και δασκάλου του Παρμενίδη, τα παράδοξα της κίνησης. Αυτά κατεδαφίζουν την ορθολογική τυπικότητα, όχι μόνον όπως είχε διατυπωθεί απ'τον Παρμενίδη, αλλά και με τον τρόπο που την είχε οργανώσει ο Αριστοτέλης.  Ο Αριστοτέλης λοιπόν μάλλον ενοχλημένος διαλογικά από τα παράδοξα του Ζήνωνα, τον χαρακτήρισε "πατέρα της διαλεκτικής", θεωρώντας τη Διαλεκτική σοφιστική τέχνη και δείχνοντας αποστροφή γι'αυτήν.             Υπενθυμίζω ότι: ο Παρμενίδης στο ποίημά του "Περί Φύσεως", κρίνοντας την αντιφατικότητα της Διαλεκτικής του Ηράκλειτου, προτείνει τους όρους του συνειδητού Ορθολογισμού, του Ντετερμινισμού και της Τυπικής Λογικής, τα οποία αργότερα ο Αριστοτέλης οργανώνει σε επιστήμη.   Μολονότι όμως η εργασία αυτή του κ.Δοξιάδη αφορά στη Διαλεκτική ο ίδιος δεν διευκρινίζει, τι εννοεί με την λέξη "διαλεκτική", αλλά επιδίδεται σ'έναν αόριστο σοφιστικό λίβελο.  Στην πρόθεσή μου λοιπόν να τον κρίνω, πρέπει να παρουσιάσω κάποια σημαδιακά αποσπάσματα διανοητών της διαλεκτικής του αρχαίου κόσμου, αφού αυτοί είναι οι κυριότεροί της εκπρόσωποι μέχρι σήμερα.   Κι επειδή αυτοί οι διανοητές πίστευαν ότι ο κόσμος είναι σε συνεχές γίγνεσθαι, γρήγορα αντελήφθησαν αυτό που οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι φιλόσοφοι δεν υποψιάστηκαν. Δηλαδή ότι η Διαλεκτική Λογικο-γλωσσική Σύνταξη θα πρέπει να είναι λιτή, αφού το γίγνεσθαι δε μπορεί παρά να λέγεται μόνο με την πράξη ή με πολύ μικρές αμφίσημες και αντιφατικές αποφάνσεις που δεν περιορίζουν το γίγνεσθαι μέσ'τη στατικότητα του λόγου. Αυτό θεωρήθηκε απ'τους Ευρωπαίους διανοούμενους αδυναμία έκφρασης, ενώ ήταν ο μόνος τρόπος το Λέγειν να απαλλαγεί από το σύνδρομο της μεταφυσικής στατικότητας.

ΛΑΟ-ΤΣΕ:   Η μεγάλη ευθεία οφείλει να είναι κυρτή. Το μεγάλο τετράγωνο δεν έχει γωνίες.

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ:  Αρχή και στοιχείο του κόσμου και των όντων είναι το άπειρο.                      

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ:  α. Αυτόν τον κόσμο που είναι ίδιος για όλους δεν τον έφτιαξε ούτε θεός ούτε άνθρωπος, αλλά ήταν, είναι και θα είναι αείζωον πυρ που ανάβει-σβήνοντας με Μέτρο.                     β. Όλα μετατρέπονται σε πυρ και το πυρ σε όλα, όπως τα εμπορεύματα σε χρυσό κι ο χρυσός σε εμπορεύματα.   γ. Η περιστροφική κίνηση στον κοχλία μετατρέπεται σε ευθεία.           
δ. Στον ίδιο ποταμό μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε, είμαστε και δεν είμαστε.                                        ε. Την ίδια ουσία δεν ξαναγγίζουμε, γιατί όλα αλλάζουν βίαια και γρήγορα, καταλύονται- συντιθέμενα.  Όχι πριν ή μετά, αλλά συγχρόνως Είναι-ΜηΌντας.                                                 

ΑΪΝΣΤΑΪΝ:  Αν ένα σώμα κινείται ευθύγραμμα και ομαλά στο σύμπαν κάποια στιγμή θα επιστρέψει στη θέση που ξεκίνησε.    

Σύγχρονη Γεωμετρία:    Ο κύκλος είναι πολύγωνο απείρων γωνιών.     

Απέναντι στην αντιφατικότητα της διαλεκτικής, ο Παρμενίδης αντέτεινε τα εξής ερωτήματα:              Α. Μπορεί το "Υπάρχειν" να περιέχει το "Μη-Είναι";  ή μπορεί το Μη-Είναι να υπάρχει;     Και φυσικά απάντησε: Το Μη-Είναι εξ ορισμού δε μπορεί να υπάρξει, γιατί είναι η αντίφαση καθαυτή, άρα μόνο το Είναι υπάρχει.                                                                                                                       Β. Είναι η αντιφατικότητα την οποία διαπιστώνουμε στο καθημερινό γίγνεσθαι αληθής;                 Και απαντά: Επειδή η αντιφατικότητα χαρακτηρίζει μια κατάσταση που Είναι-ΜηΌντας, δεν είναι απόλυτα αληθής γιατί περιέχει μέσα της το Μη-Είναι, που έχει λογικό καθήκον να μην υπάρχει.     Και συμπέρανε: Η Διαλεκτική αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως αντιφατικό και εν τω γίγνεσθαι, γι'αυτό αφορά την φαινομενικότητα του κόσμου.  Δηλαδή ενώ ο κόσμος φαίνεται ν'αλλάζει, στο βάθος του υπάρχει η αιώνια κι αταλάντευτη Αλήθεια την οποία ο διανοητής ανακαλύπτει με τον Ορθολογισμό.  Ο Ορθολογισμός λοιπόν, σύμφωνα με τον Παρμενίδη, κατά την λειτουργία του πατά μόνο στο Είναι, ενώ παράλληλα απορρίπτει το Μη-Είναι και γι'αυτό απορρίπτει και κάθε αντίφαση που έστω κι εν μέρει το περιέχει.   Έτσι παράλληλα με την Αρχή της Ταυτότητας, η οποία δέχεται ότι κάτι μπορεί μόνο να είναι και μάλιστα ο εαυτός του, γεννιέται κι η Αρχή της Μη-Αντίφασης, η οποία είναι η βάση των Αναλυτικών και Συνθετικών συγκριτικών διαδικασιών και αφορά τις ομοιότητες ή τις ανομοιότητες των συγκρινομένων, κατατάσσοντάς τα σε γένη και κατηγορίες, αλλά προβλέποντας ακόμα και τη συμπεριφορά τους κατά τη διαδικασία δυναμικών εξελίξεων.  Επίσης ο Παρμενίδης τονίζει ότι:            Γ. Επειδή μόνο το Είναι υπάρχει, αληθινά Γίγνεσθαι και Όλλυσθαι μπορούν μα υπάρξουν, γι'αυτό ο κόσμος είναι σύστημα κλειστό, τετελεσμένο και πεπερασμένο, έτσι που τίποτα δε μπορεί να διαφύγει απ'τη νόηση, που είναι κι αυτή κατ'ανάγκη γεγραμμένη στο Είναι.  Έτσι ο Ορθολογισμός μπορεί να δίνει έγκυρα αποτελέσματα και να οδηγεί αλάθητα τον διανοητή προς την ανάλυση και τη σύνθεση. Ακόμα ο Παρμενίδης ασκώντας κριτική στην αντιφατικότητα της διαλεκτικής τονίζε:                           Δ. Η Ταυτότητα δεν μπορεί να Είναι-ΜηΌντας, γι'αυτό πρέπει να αποφεύγουμε την αντιφατικότητα η οποία παρασύρει τη νόηση στη σύγχυση.  Όποιοι δέχονται την αντιφατικότητα αληθινή, πρέπει να δέχονται ότι τα πάντα έχουν δύο όψεις, η μία δεν τους αρκεί. Τα αντίθετα βλέπουν να είναι ενωμένα και συγχρόνως χωριστά: το αιθέριο πυρ της φλόγας ίδιο και διάφορο από τον εαυτό του, να συμφωνεί διαφωνώντας με τον εαυτό του. Δηλαδή νύχτα σκοτεινή, πυκνό κουβάρι μπερδεμένο.  

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι "αριστοτελικές" Αρχές της Τυπικής Λογικής που τις έχουμε δεχτεί ως αξιώματα, είναι αποτέλεσμα μιας σειράς ερωταποκρίσεων που έκανε ο Παρμενίδης στον εαυτό του, ασκώντας κριτική στην Αντιφατικότητα της Διαλεκτικής του Ηράκλειτου. Ακόμα βλέπουμε τον ιδρυτή του συνειδητού ορθολογισμού να διαχωρίζει τη Διαλεκτική του Ηράκλειτου απ'τον Ορθολογισμό, όχι γιατί στηρίζεται στις ερωταποκρίσεις όπως ισχυρίζονται κάποιοι σύγχρονοι διανοητές, αλλά γιατί η Διαλεκτική δέχεται την αντιφατικότητα ως γενεσιουργό, ενώ ο Ορθολογισμός την απορρίπτει ως αναληθή.      

Κατά τον Αναξίμανδρο τα πάντα οφείλουν την ύπαρξή τους στο Άπειρο Γίγνεσθαι, το οποίο ως Μέγα, άρχει επ'αυτών περιέχοντάς τα ποσοτικά, αλλά συχρόνως, ως στοιχειώδες και Μικρό, που λόγω της αντιφατικότητάς του βρίσκεται σε συνεχές γίγνεσθαι, είναι το Εν Δυνάμει Ποιοτικό Άπειρο. Η αντιφατικότητα του συνεχούς γίγνεσθαι τον οδήγησε στη διατύπωση μιας εξελικτικής θεωρίας πολύ ενδιαφέρουσας.

Υπήρχε λοιπόν συγκροτημένη Διαλεκτική Λογική και μάλιστα ο Παρμενίδης ως κριτική σ'αυτήν, όρισε τις αρχές του συνειδητού ορθολογισμού και αόριστα τις αρχές της ορθολογικής τυπικότητας και του ντετερμινισμού.

Κατά τον Ηράκλειτο ο κόσμος είναι αυθύπαρκτος και διατηρείται στη ζωή από τις συνεχείς εναλλαγές του αείζωου πυρός, με Μέτρο, που με τα σημερινά δεδομένα είναι η Ενέργεια. Η ενέργεια (πυρ) μετατρέπεται σε όλα κι όλα μετατρέπονται σ'ενέργεια. Μετά 2500 χρόνια ένας άλλος μεγαλοφυής, ο Αϊνστάιν, διατύπωσε μαθηματικά το Μέτρο αυτής της σχέσης: ε=mc².        
      Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο το Είναι, ως συγκεκριμένη ουσία, εκφράζεται πάντα με κάποιο αντιφατικό Μέτρο της ενότητας του ενός σκέλους της αντιφατικότητας ως προς το άλλο. Όταν το ποσοτικό Μέτρο ισορροπίας διαταραχθεί λύεται η ποιοτική σχέση δίνοντας άλλη ποιότητα άλλου ποσοτικού Μέτρου.
      Επίσης σύμφωνα με τον Ηράκλειτο:Τα πάντα μετατρέπονται σε πυρ και το πυρ σε όλα.  Δηλαδή όλα καταλύονται-συντιθέμενα από πυρ (ενέργεια) κι αυτή η διαδικασία πραγματοποιείται με τον τρόπο της περιστροφής του κοχλία.  (Στον κοχλία η περιστροφή έχει αποτέλεσμα την ευθύγραμμη κίνηση).   Δηλαδή τα στοιχειώδη ενεργείας που είναι σε συνεχή κίνηση, περνώντας από κάποια θέση συνιστούν κάποιο γεγονός και φεύγοντας απ'αυτό το καταλύουν συγχρόνως. Δηλαδή η συνεχής ροή-αντιρροή των "πυριδίων" (όπως έλεγαν τότε τα κβάντα ενεργείας) μέσα από συγκεκριμένες θέσεις, συνιστούν την συνεχή καταλυτική-συνθετότητα των όντων ως διαφορετικό ποσοτικο-ποιοτικό Μέτρο για κάθε γεγονός. Περνώντας και φεύγοντας τα πυρίδια απ'τη θέση, ταξιδεύουν αλληλεπιδρώντας με άλλα όντα στο σύμπαν και γυρίζοντας κάποτε πίσω στη θέση που ξεκίνησαν διαφοροποιημένα, επαληθεύουν αλλάζοντας το γεγονός από όπου ξεκίνησαν. Επειδή το σύμπαν των Αναξίμανδρου και Ηράκλειτου είναι άπειρο-πεπερασμένο*, η διαδρομή των πυριδίων (κβάντα ενεργείας) δεν απόλυτα κυκλική, αλλά πυκνή, ελικοειδώς σπειροειδής (όπως η κίνηση του κοχλία). Έτσι δεν επαληθεύουν το γεγονός που ξεκίνησαν ως απόλυτα ίδιο και στην ίδια θέση, αλλά το επαληθεύουν-διαψευδοντάς το, λίγο πιο κει και λίγο διαφορετικό, γι'αυτό το γεγονός κινείται ευθύγραμμα κιόλας. (Είναι-μηΌντας, Άλλο-Αλλού).                                                                    
      Ο Ζήνων λοιπόν που αντίθετα με τον δάσκαλό του Παρμενίδη δέχεται το γίγνεσθαι και τη συνεχή αλλαγή ταυτότητας του κινουμένου, ισχυρίστηκε ότι: "το κινούμενο δεν κινείται ούτε στον τόπο που βρίσκεται ούτε στον τόπο που δε βρίσκεται". Δηλαδή το κινούμενο, όντας εν τω γίγνεσθαι, κινείται κυρίως μέσ'τον εαυτό του ως Άλλο-Αλλού.      *Το άπειρο των προσωκρατικών δεν είναι απλά το απόλυτα μεγάλο που περιέχει ποσοτικά τα πάντα μέσα του, αλλά κυρίως είναι το μικρό το πεπερασμένο που είναι συγχρόνως ποιοτικά άπειρο στην εξέλιξή του. Αφού αν το Άπειρο ήταν απολύτως άπειρο, τότε θα ήταν απόλυτα τετελεσμένο και γι'αυτό πεπερασμένο.
          Ακόμα ο Ζήνων με τα παράδοξα της κίνησης που πρότεινε, υπονόμευσε τις αρχές της ορθολογικής τυπικότητας, όπως την είχε διατυπώσει ο Παρμενίδης, αφού η ακραία χρήση τους καταλήγει σε λογικές αντινομίες. Απεδείκνυε λοιπόν ορθολογικά ότι μια Ταυτότητα (ως ταυτή με τον εαυτό της), ξεκινώντας από κάποιο υποθετικό σημείο Α και κινούμενη προς κάποιο σημείο Β, δεν μπορεί να φτάσει στον προορισμό της, αφού η τομή της πορείας επ'άπειρον στη μέση το απαγορεύει. Ο Ζήνων άφηνε να εννοηθεί ότι για να επιτύχει το κινούμενο βέλος να φτάσει στο στόχο, καταλύεται-συντιθέμενο, Είναι-ΜηΌντας και κινούμενο μέσ'τον εαυτό του μετακινείται κιόλας. Έτσι κάνοντας συνεχή άλματα μετατροπής της Ταυτότητάς του, μπορεί να φτάσει στον στόχο του, όντας Άλλο-Αλλού.    Επ'αυτού λέει ο μεγάλος επιστήμονας και ανθρωπιστής Μπωμ: ...στην κβαντομηχανική, η θεωρία του πεδίου περιγράφει την κίνηση των στοιχειωδών σωματίων ως δημιουργία καταστροφή τους. Έτσι αν ένα ηλεκτρόνιο υποστεί σκέδαση από την πορεία του, αυτό το περιστατικό περιγράφεται ως καταστροφή αυτού του ηλεκτρονίου και δημιουργία άλλου που κινείται σ'άλλη κατεύθυνση. Ακόμα στην παράσταση του πεδίου κίνησης ενός ελευθέρου σωματίου διπιστώνεται ότι η κίνησή τους περιγράφεται ως μια σειρά καταστροφής-δημιουργίας που έχει αποτέλεσμα τη συνεχή αλλαγή του κινουμένου σωματίου. Τα κβαντικά σωμάτια δεν διατηρούν συνεχώς της ταυτότητά τους.  Αυτό λοιπόν που το είδαμε στο Ζήνωνα, το είδαμε επίσης πιο ολοκληρωμένα και στον Ηράκλετο:  Την ίδια ουσία δεν ξαναγγίζουμε, γιατί όλ'αλλάζουν βίαια και γρήγορα, καταλύονται-συντιθέμενα, Είναι-ΜηΌντας.   Ο Μπώμ βέβαια το αναφέρει γιατί το είδε με τα μάτια του στα πανάκριβα εργαστήρια, ενώ ο Ηράκλειτος το συνέλαβε μέσα στην αφηρημένη ερημιά της διαλεκτικής του σκέψης.

Επειδή ο κ. Δοξιάδης παράλληλα με την απαξίωση της Διαλεκτικής Σκέψης γενικά, μας εισάγει και στην απαξίωση της Μαρξιστικής Διαλεκτικής ειδικά, την οποία ονομάζει περιφρονητικά "Διαλεκτικό Υλισμό" και στη συνέχεια μας εισάγει στην απαξίωση της μαρξιστικής πολιτικής πρακτικής, πρέπει
 να κάνουμε μια γρήγορη κι αντιφατική περιγραφή της.
        Τι θα πει "Διαλεκτικός Υλισμός";  Απαντώ: Διαλεκτικός Υλισμός είναι η Λογική που δέχεται τον κόσμο:  Α. ως υλικό και όχι ως ιδεατό.  Β. εν εξελίξει, δηλαδή εν τω γίγνεσθαι και όχι στατικό και αιώνια αναλλοίωτο.                                                                                                 
       Έτσι βέβαια αντελήφθησαν τον κόσμο πρώτοι οι Ίωνες φυσικοί φιλόσοφοι: Οι Μιλήσιοι, Θαλής, Αναξίμανδρος και Αναξιμένης, ο Εφέσιος μέγας Ηράκλειτος, αλλά κι ο Ελεάτης της Μεγάλης Ελλάδας Ζήνων.  Μάλιστα αυτοί συνέλαβαν ότι ο υλισμός για να είναι αληθινός πρέπει να ακολουθείται από διαλεκτική και η διαλεκτική για να είναι αληθινή πρέπει να ακολουθείται από υλισμό. Πρέπει λοιπόν ο κ. Δοξιάδης να ξέρει ότι αληθινά μόνο μία διαλεκτική μπορεί να υπάρξει, αυτή του "Διαλεκτικού Υλισμού".   Αυτό γιατί ο κόσμος είναι σε αληθινό γίγνεσθαι και δεν μπορεί ποτέ να εκφραστεί από μια ιδεαλιστική ψευτοδιαλεκτική όπως η εγελιανή.  Γιατί ο ιδεαλισμός δεν μπορεί παρά να δέχεται ότι ο αληθινός κόσμος συνίσταται από έσχατα αιώνια κι αναλλοίωτα στοιχειώδη τα οποία δεν παραβιάζουν τα όρια μεταξύ τους και το γίγνεσθαι που παρουσιάζουν είναι φαινομενικό.  Έτσι οι υποτιθέμενες άλλες ιδεαλιστικές "διαλεκτικές", απλά εκπροσωπούν κάποιο δυναμικό-διαφορικό ορθολογισμό, που φυσικά δεν είναι αληθινή Διαλεκτική.

Αν λοιπόν ο κ. Δοξιάδης εννοεί αυτά που λέει, θα πρέπει να υποστεί κριτικό αντίλογο, αφού εδώ ως Έλληνες, τίποτα δεν δεχόμαστε χωρίς σκληρή κριτική.

Στο κείμενο που ακολουθεί, θα δει ο κ. Δοξιάδης ότι μεταξύ μαρξιστών υπάρχει ακόμα βίαιος διάλογος για το "Τι είναι η Διαλεκτική". Ένας βίαιος διάλογος που ακολουθείται από σεβασμό στις θέσεις των μαχομένων και ο οποίος δείχνει ότι η μαρξιστική διαλεκτική δεν μπαίνει όλη μαζί στο ίδιο τσουβάλι, όπως το "μπάχαλο" που μας παρουσιάζει ο κ. Δοξιάδης ως "Διαλεκτική".         

ΟΙ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ                                                                                            Επειδή η επιστήµη µέσα απ’τον ορθολογισµό και την τυπική λογική έκανε τεράστια άλµατα κι όποτε έγινε προσπάθεια η φερόµενη ως «Διαλεκτική Λογική» λόγω κακής αντίληψης και κακής χρήσης απέτυχε, για πολλούς µαρξιστές κι αριστερούς διανοητές έγινε διαλογικά ύποπτη.  Ο διακεκριµένος διανοητής της αριστεράς, Ε. Μπιτσάκης, στο δοκίμιό του "Η νομιμότητα της διαλεκτικής της φύσης" που ανακοίνωσε κατά το Γ΄συνέδριο της φιλοσοφικής εταιρίας θέτει το ερώτηµα: «Είναι η διαλεκτική επιστήµη κι έχουν οι νόµοι της status των επιστηµονικών νόµων»; και καταλήγει: «… η φιλοσοφία δεν είναι ειδική επιστήµη όπως π.χ. η φυσική ή η χηµεία. Οι νόµοι της κατά συνέπεια δεν µπορούν να έχουν status φυσικών και γενικά ειδικών επιστηµών». Συνεχίζοντας ο κ. Μπιτσάκης θέτει το ερώτηµα περί της διαλεκτικής λογικής: «Υπάρχει ή όχι διαλεκτική λογική»; Κι απαντά: «Η Διαλεκτική λογική είναι η λογική της αντίθεσης κι όχι της αντίφασης. Εκφράζει την ύπαρξη αντιθέσεων στα ίδια τα πράγµατα, δηλαδή την συγκεκριµένη και ιστορικά διαφοροποιούµενη ενότητα κατηγορηµάτων αµοιβαία αποκλειοµένων. Εκφράζει την ύπαρξη απλών αντιθέσεων, που συνιστούν µια σχετικά στάσιµη αντιθετική ολότητα ή ύπαρξη αντιθέσεων που η σχέση τους εξελίσσεται και που η αντίθεση µπορεί να λυθεί µε την καταστροφή του ενός πόλου της». Και τονίζε ότι: «Η λογική αντίφαση είναι απαράδεκτη καί για την διαλεκτική λογική. Η λογική της αντίθεσης δεν είναι αντιφατική».    Επίσης παραθέτει την άποψη του Η. Lefebvre:  «Η διαλεκτική νόηση ορίζεται κι αυτή από κανόνες και νόµους, διαψεύδει την τυπική λογική αλλά δεν την καταργεί, δεν πέφτει στο παράλογο. Η διαλεκτική δεν επιτρέπει για το ίδιο αντικείµενο και συγχρόνως να διατυπώνουµε αντιφατικές αποφάνσεις. Δεν επιτρέπεται να πούµε ότι αυτό το χαρτί είναι ταυτόχρονα λευκό και µαύρο. Από όπου και το αξίωµα ότι ―η θεωρία των αντιθέσεων δεν µπορεί να είναι αντιφατική».  Εδώ ο κ. Λεφέµπβρ ισχυρίζεται ότι «η αρχή της µη αντίφασης», επί της οποίας πατά «η αρχή της ταυτότητας» είναι η πεµπτουσία της λογικής και κατ’επέκταση της διαλεκτικής, µια που και η διαλεκτική λογική δεν πρέπει ν’αντιφάσκει, αφού σύµφωνα µε το παράδειγµα του, το άσπρο χαρτί δε µπορεί να είναι συγχρόνως και µαύρο.  Τονίζω επίσης ότι ο Ηράκλειτος, ο Χέγκελ κι ο Έγκελς, δέχονται, καθένας µε τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την αντιφατικότητα, ως ουσία της διαλεκτικής λογικής.   Έτσι λοιπόν οι ευρωπαϊστές της αριστεράς ονόµασαν “διαλεκτική” τις διαφορικές-δυναµικές διεργασίες του ορθολογισµού και στράφησαν κατά της αντιφατικότητας. Οι δυναµικές-διαφορικές διεργασίες του ορθολογισµού όµως ανακαλύφθησαν από ορθολογιστές µαθηµατικούς για την ορθολογική διερεύνηση και περιγραφή καταστάσεων εν εξελίξει. Επίσης στις λογικές διαδικασίες των ορθολογικών δυναµικών συστηµάτων, µολονότι η κίνηση θεωρείται µια αντιφατική διαδικασία, δεν παραβιάζεται η "Αρχή της Ταυτότητας".    Ακόµα όταν τη θέση της ταυτότητας σε µια διαλογική διαδικασία, παίρνει ένα δυναµικό σύστηµα σε εξέλιξη, το γίγνεσθαι που θα δηµιουργηθεί θεωρείται φαινοµενικό, κι έτσι η αναλλοίωτη έννοια της ταυτότητας µετατίθεται αλώβητη στα έσχατα αναλλοίωτα της υπόστασης του συστήµατος.  Συνοπτικά η Ορθολογική Αντιθετικότητα δέχεται ότι στο βάθος ο κόσµος κι η "Λογικο-γλωσσική Σύνταξη" που τον περιγράφει, συντίθεται από µια σειρά έσχατα πεπερασμένα αναλλοίωτα στοιχειώδη, (γνώσιµα ή όχι), που αλληλεπιδρούν χωρίς να παραβιάζουν τα έσχατα όρια µεταξύ τους, συνιστώντας δυναµικό ορθολογικό διαφορικό λογικο-γλωσσικό σύστηµα.  Ενώ η Διαλεκτική Αντιφατικότητα δέχεται ότι ο κόσµος και η γλώσσα που τον περιγράφει, είναι Όλον σε συνεχή εξέλιξη, η οποία δεν συντίθεται από έσχατα αναλλοίωτα στοιχειώδη, αλλά από αντιφατικά αυτοαναιρούµενα στοιχειώδη. Αυτά αλληλεπιδρώντας δεν αφήνουν απαραβίαστα περιθώρια µεταξύ τους συνιστώντας αντιφατικές ενότητες.                        

Έχοντας στον νου µας την διάκριση µεταξύ αντιφατικότητας κι αντιθετικότητας ας κάνουµε µιαν αναδροµή στις βασικές θέσεις του µαρξισµού.

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ                                                Κάθε κοινωνικό σύνολο αποτελείται από τάξεις και στρώµατα που τα συµφέροντά τους, δεν είναι απλά και µόνο διαφορετικά, αλλά σχεδόν πάντα συγκρούονται.  Οι οµάδες που έχουν κοινά συµφέροντα, οργανώνονται σε τάξεις και προσπαθούν να θεσµοθετούν νόµους που προωθούν τις επιδιώξεις τους.  Σ'αυτή τους την προσπάθειά υπάρχει σκληρός ανταγωνισµός. ΄Οποια τάξη υπερισχύσει, δηλαδή πάρει την εξουσία, οργανώνει νομοθετικό σύστηµα λειτουργίας µε το οποίο οριοθετεί τις δραστηριότητες όλων των ατόµων µέσα στο σύστηµα, αλλιώς αυτά απωθούνται βίαια στο περιθώριο. Το σύστηµα που η κάθε τάξη νοµοθετεί, ορίζει και ασκεί την εξουσία της τ'ονοµάζει δηµοκρατία, αφού οι όροι της λειτουργίας του είναι ίδιοι για όλα τα άτοµα του συνόλου, χωρίς όμως να λαµβάνεται υπόψιν το ταξικό πλαίσιο κι οι µηχανισµοί που εγγυούνται τη λειτουργία και την άµυνα του συστήµατος, που είναι το κράτος.  Μολονότι οι όροι της κάθε δηµοκρατίας είναι ίδιοι για όλους τους πολίτες ως άτοµα, κάθε νόµος που ευνοεί µια τάξη δυσχεραίνει την κατάσταση αυτών που έχουν αντίθετα ταξικά συµφέροντα.  Αυτό το σύστηµα λοιπόν που λέγεται δηµοκρατία, είναι τόσο πιο δηµοκρατικό για την τάξη που κυβερνά όσο πιο δικτατορικό για τις τάξεις που δε µετέχουν στην άσκηση της εξουσίας.     Το  αστικο-δηµοκρατικό σύστηµα, που θεωρείται απ’τους φίλους του συνώνυµο της δηµοκρατίας, έχει κι αυτό αντιφατική φύση. Είναι τόσο πιο δηµοκρατικό για την αστική τάξη, όσο πιο δικτατορικό για την εργατική τάξη.  Κι ενώ οι όροι της λειτουργίας αυτού του συστήµατος φαίνονται δίκαιοι και τυπικά όλοι µπορούν, σύµφωνα µε το νόµο, να συµµετέχουν στη λειτουργία αυτής της δηµοκρατίας ή τουλάχιστον να έχουν ίσα δικαιώµατα κι υποχρεώσεις, στην πράξη υπάρχει ένας παράγων που ρυθµίζει τα πάντα µε τον δικό του τρόπο. Ο παράγων αυτός είναι το χρήµα, που µ’αυτό κάποιος µπορεί να συµµετέχει παντού ενώ χωρίς αυτό πουθενά.  Οι άνθρωποι λοιπόν σ’αυτήν τη δηµοκρατία δεν είναι ίσοι, άλλοι γενιώνται δούλοι κι άλλοι ελεύθεροι. Ο γεννηµένος φτωχός είναι αδύνατο ν’ανταγωνιστεί τον γεννηµένο πλούσιο, στον αγώνα για ισότιµη κοινωνική µετοχή και καταξίωση.  Το κοινοβούλιο είναι για τον εργάτη «απαγορευτικό», αφού χρειάζονται πολλά λεφτά και γνωριµίες για να προβληθούν οι απόψεις του απ’τα «µέσα ενηµέρωσης». Κι αν οι εργαζόµενοι καταφέρουν την προβολή κάποιων, που να προωθούν τα συµφέροντά τους μέσα στο αστικό κοινοβούλιο, δεν διασφαλίζονται, αφού οι αντίπαλοί τους, άνθρωποι του χρήµατος, µπορούν να τους εξαγοράζουν έµµεσα ή άµεσα ή να κρίνουν παράνοµους όσους δεν εξαγοράζονται ή δεν κινούνται στα «νόµιµα» πλαίσια που τους έχουν καθορίσει.   Ακόµα αν οι εργαζόµενοι επιτύχουν να οργανωθούν, έτσι που να µπορέσουν κάποτε να πάρουν την εξουσία µε τους όρους που έχει θέσει η αστική τάξη, δε θα τους επιτραπεί.  Αφού το αστικό κράτος έχει µηχανισµούς «προστασίας» των θεσµών που σε κάθε τέτοια περίσταση επεµβαίνει "δικαίως", αφού η εργατική τάξη παίρνοντας την εξουσία, είναι φυσικό ν’αλλάξει όλες τις δοµές της οικοµοτεχνικής βάσης, το πολιτισµικό εποικοδόµηµα και τους µηχανισµούς προστασίας των θεσµών. Δηλαδή να ορίσει ένα άλλο είδος κρατικού µηχανισµού, λαϊκό ή προλεταριακό.   Η δηµοκρατία λοιπόν είναι ένα αντιφατικό γεγονός γιατί η κοινωνία έχει αντιφατική φύση. Επίσης δεν µπορεί να υπάρξει κεφάλαιο χωρίς µισθωτή εργασία, ούτε µισθωτή εργασία χωρίς κεφάλαιο, ενώ όμως κάθε 'Ένα απ'αυτά γεννά το Άλλο, έχοντας αντίθετα συµφέροντα, συγκρούονται κιόλας.                 
        Αντίθετα η εργατική τάξη έχει να προτείνει την δική της δηµοκρατία που λέγεται ανάλογα λαϊκή ή προλεταριακή. Εκεί το κοινοβούλιο είναι διαφορετικό, αποτελούµενο από τους εκπροσώπους των σωµατίων των εργαζοµένων, που είναι αναπάσα στιγµή ανακλητοί για να µην εξαγοράζονται και να ελέγχεται συνεχώς η τιµιότητα κι η αξία τους. Ο αριθµός των εκπροσώπων εξαρτάται από το ποσό των µελών των σωµατείων. Οι εργάτες µετάλλου που ίσως είναι περισσότεροι απ’τους ξυλουργούς θα έχουν περισσότερους εκπροσώπους. Οι βιοτέχνες ή οι ελεύθεροι επαγγελµατίες σε µια λαοκρατική χώρα δε θα έχουν κανέναν, γιατί δεν θα τους «παίρνει το µέτρο». Αυτοί αν θέλουν να εκπροσωπηθούν, πρέπει να συνασπιστούν µεταξύ τους.  Αυτό, µολονότι είναι δηµοκρατικό και πολύ φυσικό απ’την πλευρά της Λαϊκής Δηµοκρατίας, αφού οι εκπρόσωποι εκλέγονται ανάλογα µε το ποσό των εργαζοµένων σε κάποιον τοµέα, δηλαδή των ενεργών µελών της κοινωνίας, απ’την πλευρά των αστών είναι απαράδεκτο, γιατί η ανθρώπινη υπόσταση µε το ένδυµα του εργαζόµενου  µόνο, δεν περιέχει κατ'αυτούς όλη την αξία του ανθρώπου.  Κατά την αστική αντίληψη, ο άνθρωπος βαραίνει µαζί µε την περιουσία του και τη συµµετοχή του στη διακίνηση του χρήµατος µέσ'το σύστηµα. Έτσι αυτό που θεωρείται δηµοκρατία για τους εργαζοµένους, είναι στυγνή δικτατορία για τους αστούς και τ’αντίθετο.   Όταν λοιπόν µιλάµε γι'αστική δηµοκρατία, εννοούµε τη δηµοκρατική-δικτατορία των αστών, όταν µιλάµε για λαϊκή-δηµοκρατία, εννοούµε την δηµοκρατική-δικτατορία του λαού ή των εργαζοµένων.   Η δηµοκρατία και η δικτατορία συνιστούν µιαν αντιφατική σχέση, όπου ενώ το ένα γεννά το άλλο, συγχρόνως το µάχεται αναιρώντας το κιόλας.                                                                               
        Στην περίπτωση της δηµοκρατικής-δικτατορίας των αστών, έχουµε τη δηµοκρατία και την εξουσία του χρήµατος. Εκεί οι άνθρωποι αληθινά ψηφίζουν στο χρηµατιστήριο και στις τράπεζες µε τα λεφτά τους και την κίνηση κεφαλαίων µέσ’το κοινωνικό γίγνεσθαι.  Χωρίζονται σ’αυτούς που όταν «εργάζονται» κινείται το χρήµα και σε αυτούς που εργάζονται όταν κινηθεί το χρήµα.  Όλοι οι άλλοι βρίσκονται στο περιθώριο όπου µια επένδυση µπορεί να τους ξεθεµελιώσει αν ο υπολογιστής της τράπεζας δεν τους υπολογίσει.       Αυτό υπολογίζει µόνον ότι µπορεί ν’αποφέρει κέρδος.
      Αντίθετα στην περίπτωση της δηµοκρατική-δικτατορία του λαού έχουµε δηµοκρατία κι εξουσία της εργασίας, όπου αληθινά οι άνθρωποι ψηφίζουν µε τη µετοχή τους στη λήψη αποφάσεων, στους χώρους υλικής και πνευµατικής παραγωγής.                                                                                                  Υπάρχει η εντύπωση ότι η κρατικοποιηµένη οικονοµία είναι συνώνυµο του σοσιαλισµού, έτσι θα χρειαστεί να γίνει η εξής διευκρίνιση: Αφού η αντιφατική σχέση µισθωτής εργασίας και κεφαλαίου συνεχίζεται και στη διάρκεια του σοσιαλισµού, αν η συσσώρευση αξίας σε κρατικές αποθήκες κι οι κρατικές παραγωγικές επενδύσεις έχουν ανάγκη και γεννούν µισθωτή εργασία, είναι κεφάλαιο. Ακόµα αν το κεφάλαιο εξουσιάζεται από έναν γραφειοκρατικό µηχανισµό, έχουµε καπιταλισµό. Αν όµως ο κρατικός µηχανισµός δεν είναι γραφειοκρατικός, αλλά λαϊκός ή προλεταριακός, µολονότι η αντιφατική σχέση µισθωτής εργασίας και κεφαλαίου συνεχίζει να υπάρχει τότε έχουµε σοσιαλισµό.     Δηλαδή είναι ο φορέας της εξουσίας που ορίζει τι μορφή έχει πάρει η αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου. . . . Όταν την εξουσία έχει η εργασία έχουμε σοσιαλισμό, όταν την εξουσία έχει η γραφειοκρατική νεοαστική τάξη έχουμε καπιταλισμό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ Πέρα από όλα όσα επιγραµµατικά αναφέραµε, πρέπει να τονιστεί ότι απώτερο καθήκον του σοσιαλισµού δεν είναι απλά η ισονοµία κι η δικαιοσύνη.  Αυτά έχουν προταθεί κι από άλλα κοινωνικά συστήµατα ή φιλοσοφικές θεωρίες, µια που «το τι είναι δίκαιο», είναι πολυδιάστατο και όχι απόλυτο.    Η ισονοµία και η δικαιοσύνη είναι η σκάλα που ανεβάζει το Ον σε ένα άλλο υψηλότερο αισθητικό επίπεδο όπου ο άνθρωπος κοινωνώντας του τραγικού «ορθώνεται µπρος στον ισχυρό και γέρνει µπρος στον αδύνατο». Το ουσιαστικότερο στοιχείο του τραγικού είναι η αυτοθυσία, όπου ο πολιτισµός πρέπει ξανά να πατήσει για να µπορέσει να  δώσει καρπούς.  Ο σοσιαλισµός πέρα από όλα αυτά και µέσα απ’τη σοσιαλιστική παιδεία που είναι η κοινωνία του τραγικού, θέλει να οδηγήσει τον άνθρωπο σε µια Νέα υπερβατική ποιότητα. Τον Νέο, τον Σοσιαλιστικό Άνθρωπο.        Το πρόβληµα λοιπόν που δηµιουργήθηκε στο λεγόµενο υπαρκτό σοσιαλισµό, ήταν ότι δεν έλαβε αρκετά υπόψιν την ανέλιξη του πολιτισµικού επιπέδου της κοινωνίας και οι επίγονοι της επανάστασης δεν συνέχισαν το ασκητικό έργο των επαναστατών. Δεν µπορεί ποτέ στην επανάσταση τα ηγετικά στελέχη ν’απολαµβάνουν αγαθά που δεν απολαµβάνει ο λαός και ειδικά τα αδύναµα µέλη της κοινωνίας.  Επίσης αν ο σοσιαλισµός έχει σκοπό µόνο την βελτίωση των συνθηκών ζωής των κατωτέρων στρωµάτων, µε την επιτυχία του σκοπού του, χωρίς την άνοδο της σοσιαλιστικής κουλτούρας µπαίνει στον φαύλο κύκλο του καταναλωτισµού. Ο καταναλωτισµός είναι ο θάνατος του πολιτισµού, του σοσιαλισµού και του ανθρωπισµού.    Ο καταναλωτής συνεχώς θέλει ότι φαντάζεται πως δεν έχει· θέλει µε την κατανάλωση να καλύψει το κενό ανθρωπιάς που του γεννά ο ίδιος ο καταναλωτισµός, κι όταν δεν μπορεί να φανταστεί κάτι άλλο που του λείπει, κυλάει στη διαστροφή.                                                                                                                                 
      Αν η επανάσταση θέλει να αλλάξει τον κόσµο κι όχι απλά να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των κατωτέρων στρωµάτων, πρέπει να ξεκινήσει πάλι απ’τις πηγές του πολιτισµού, να τις ανανεώσει να τις ξαναεπεξεργαστεί  και να τις εντάξει µέσα την επαναστατική κοινωνική παιδεία.       Οι ρίζες του πολιτισµού βρίσκονται στο τραγικό πνεύµα, όπου γεννήθηκε η Διαλεκτική σκέψη κι η Δηµοκρατία. Η βάση του τραγικού πνεύµατος είναι η λατρεία της φύσης η οποία µε τα σύγχρονα δεδοµένα είναι η επιστηµονικότητα ως υπερβατική και τραγική τέχνη και ως αίσθηση της αυτοθυσίας του ατόµου για το κοινωνικό σύνολο.

Βέβαια θα αντέτεινε ο κ. Δοξιάδης ότι αυτές οι αγγελόμορφες ουτοπίες, δεν πραγματοποιήθηκαν αλλά ούτε θα πραγματοποιηθούν.  Αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι: όταν τον 18ο αιώνα κάποιοι μιλούσαν για αστική δημοκρατία, τότε φάνταζε ουτοπία, μολονότι προϋπήρχε και το παράδειγμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας στην αρχαιότητα.  Επίσης δεν πρέπει ακόμα να ξεχνάμε ότι ουτοπία ήταν κι η κάθοδος απ'τα δέντρα κάποιων ονειροπόλων πιθήκων, οι οποίοι συνεχίζουν ακόμα βαδίζουν απομακρυνόμενοι στον ορίζοντα του πολιτισμού.    Ή μήπως δεν ήταν ουτοπία το όνειρο του ανθρώπου να πετάξει.  Η ουτοπία και το όραμα συνιστούν μιαν αντιφατική σχέση που ενώ το ένα γεννά το άλλο το μάχεται κρίνοντάς το κιόλας.

Έχοντας αυτά στο νου ή ακόμα κάποια άλλη εκδοχή της διαλεκτικής, ας προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε προς τα που κατευθύνεται η κριτική της διαλεκτικής από τον κ. Δοξιάδη.

Δοξιάδης: Σε μια δήλωση της T. Χριστοδουλοπούλου πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου είχα διαβάσει τη φράση «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί διαλεκτικά, φιλοσοφικά, πολιτικά να γίνει κόμμα μνημονιακό μέσα σε μία ημέρα επειδή υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο.»   Mου ξύπνησε μια γλυκόπικρη μνήμη της νεότητάς μου (η φράση, όχι η Τ. Χριστοδουλοπούλου) όταν στα χρόνια της δικτατορίας είχα περάσει κι εγώ απ'την Αριστερά, κάνοντάς με ταυτόχρονα να αναρωτηθώ: πόσοι άνθρωποι χωρίς την εμπειρία μιας τέτοιας ένταξης καταλαβαίνουν σήμερα τη σημασία της λέξης «διαλεκτικά» στη συγκεκριμένη δήλωση; Κι ακόμη περισσότερο: πόσοι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν αυτή τη σημασία μπορούν να εμβαθύνουν στο τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στο συλλογικό νου του Σύριζα;  Στην τελευταία ερώτηση θ'απαντούσα: πολλοί λίγοι. Γιατί η κατανόηση της λέξης «διαλεκτικά», σε ένα τέτοιο πλαίσιο, είναι κλειδί στην εννόηση ενός ολόκληρου διανοητικού κόσμου, ενός συνολικού συστήματος γνωσιακών μηχανισμών που κυριαρχεί στο νου των κυβερνώντων μας, του καθενός ξεχωριστά αλλά και αυτού που είναι της μόδας να ονομάζεται “συλλογικότητα”.  Όποιος δεν ξέρει το νόημα της λέξης “διαλεκτικά” σε αυτό το πλαίσιο, το βάρος και τις σημασίες που κουβαλάει, δεν έχει τα διανοητικά εργαλεία για να καταλάβει σε βάθος το πως ακριβώς σκέφτονται στο Σύριζα—είναι σαν να κοιτά μικρο-οργανισμούς με μεγεθυντικό φακό αντί για μικροσκόπιο, ή τα αστέρια με κυάλια αντί για τηλεσκόπιο.

Εγώ λέω:  Ως εδώ ο κ. Δοξιάδης ξεκινά την κριτική της διαλεκτικής χωρίς να μας έχει δείξει εξ'αρχής τι αντιλαμβάνεται αυτός ως διαλεκτική, ώστε να γίνει δυνατή η ακολουθία των συνειρμών της κριτικής του.  Επίσης αν το αντικείμενο της κριτικής του, είναι πράξεις και λεγόμενα "αριστερών" υπουργών, πρέπει οπωσδήποτε να "έχουν ή όχι σχέση με τη διαλεκτική";    Η έννοια "διαλεκτική" ακόμα και στις μέρες μας, από τη μια έχει γίνει μια νάιλον κάλτσα που τραβώντας την από δω κι από κει να χωράει μέσα τα πάντα, ενώ απ'την άλλη και μέσα από την κατασυκοφάντησής της δεν χωράει τίποτα.    Δεν μπορεί λοιπόν να οργανώσει μια κριτική για τον αντιδιαλεκτικό τρόπο που σκέπτονται κάποιοι "ψευδοδιαλεκτικοί" και να επισυνάψει όλες τις αδυναμίες της σκέψης τους στη Διαλεκτική Λογική, χωρίς να τη στηρίξει στη γνώση του περί Διαλεκτικής.  Αυτή η πρακτική ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων η σοφιστική.  Οι αρχαίοι μάλιστα σ'αυτή την περίσταση είχαν και παραδείγματα:  Ο Αριστείδης είναι Έλληνας, ο Αριστείδης είναι δίκαιος, άρα όλοι οι Έλληνες είναι δίκαιοι.      Μάλιστα αυτή η τεχνική κριτικής θεωρείται θαυμάσια σ' ένα εκκλησίασμα ανοησίας που είναι έτοιμο να χειροκροτήσει ό,τι του φαντάζει αντικομουνιστικό, αλλά όμως απέχει πολύ από το να είναι φιλοσοφικό δοκίμιο που αναζητά της αλήθεια.                                                                        
       Η προσπάθεια να κρίνει κάποιος τη διαλεκτική και τον κομμουνισμό μέσ'τα όρια του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει μικροπολιτική διάθεση και όχι προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση σ' ένα φιλοσοφικό ερώτημα, αφού αυτό το κόμμα δεν δηλώνει πια κομουνιστικό, ούτε χρησιμοποιεί τη μαρξιστική διαλεκτική.  Είναι σαν να κρίνω γενικά τον κοινοβουλευτισμό των αστών απ'τη δημοκρατία της Τουρκίας ή τις δημοκρατίες της λατινικής Αμερικής. Άραγε ο κ. Δοξιάδης πιστεύει ατράνταχτα ότι Αυτός και το Εκκλησίασμά του κατέχουν το θέμα τόσο, που δε χρειάζεται διευκρίνηση;   Αν ναι, μπορεί να παραβιάζει σπάζοντας βίαια ξεκλείδωτες πόρτες αποχωρητηρίων αντί για χρηματοκιβώτια, και ν'αποκομίζει κόπρανα αντί για τιμαλφή.

Δοξιάδης: Για το λόγο αυτό, οι περισσότερες αναλύσεις που προσπαθούν να μπουν στις ενδόμυχες σκέψεις των κυβερνώντων (του ΣΥΡΙΖΑ), και από εκεί να διαβάσουν τα κίνητρά τους, μας μιλούν για δυο εναλλακτικές: ή α) ότι είναι οι απόλυτα κυνικοί αρριβίστες, ικανοί να υπογράψουν τα πάντα και να κάνουν όλους τους συμβιβασμούς για να μείνουν στην εξουσία, πλήρως ασυνείδητοι και αναίσθητοι, ή β) είναι υποκριτές που έχουν ένα σκοτεινό και καταχθόνιο σχέδιο, σοφά μελετημένο, βάσει του οποίου προχωρούν βήμα-βήμα προς τη μετατροπή της κοινωνίας μας σε κομμουνιστική.

Εγώ λέω: Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε στις εκλογές σαν αστικοδημοκρατικό κόμμα και φυσικά κάνει ό,τι κάνουν όλα τα αστικοδημοκρατικά κόμματα σ'αυτή την περίσταση, εξαπατά το λαό. Αυτό όμως τον κ. Δοξιάδη πρέπει να χαροποιεί γιατί αν δεν υπέγραφαν το μνημόνιο και βρισκόμασταν έξω από τη ζώνη του Ευρώ, θα έχανε πολλά προνόμια. Τα παραδάκια του πλέον θα ήταν δραχμούλες και δεν θα μπορούσε να βγαίνει αυτός και η ευφυής παρέα του για αναψυχή στη Ρώμη, στο Παρίσι ή το Λονδίνο, αλλά στη Λούτσα, στη Σουβάλα ή στα Παλούκια μαζί μ'εμάς, που βρισκόμαστε στον πάτο της λαμπρής οικονομικής πυραμίδας.  Και μάλιστα επιθυμούμε, αλλά δεν ελπίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να μας οδηγήσει βήμα-βήμα στον κομουνισμό.  Επειδή ξέρουμε πολύ καλά ότι ούτε το θέλει ούτε το μπορεί. Εξάλλου γενικά η ελευθερία απορρέει από την εξουσία να είσαι ελεύθερος κι η εξουσία να είσαι ελεύθερος, που είναι ο δρόμος για τον κομουνισμό, είναι μια διαδικασία βίαιη κι ένα όραμα μακρινό.   Από τα λεγόμενά του λοιπόν φαίνεται ότι ο κ. Δοξιάδης έχει σκοτάδι κι για την Διαλεκτική αλλά και για τον Κομμουνισμό, μόλαταύτα μας διδάσκει τις αδυναμίες της διαλεκτικής και μας αποτρέπει από τον κομουνισμό. Επίσης μας τρομοκρατεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μας οδηγεί σιγά-σιγά στον κομουνισμό.  Είναι φανερό ότι ο κ. Δοξιάδης συγχέει τη διαλεκτική με το στραβό ορθολογισμό των πρώην ψευδοσοσιαλιστικών καθεστώτων και τον κομουνισμό με τον ψευδοσοσιαλισμό κάποιων κρατικο-μονοπωλιακών κρατών.   Με το ίδιο τρόπο θα μπορούσα να ειρωνεύομαι τον Ορθολογισμό, λέγοντας ότι βλέπει τον κόσμο ακίνητο και το αστικό καθεστώς απ'τα καμώματα των"δημοκρατιών" της Λατινικής Αμερικής ή ακόμα και κάποιων μεγάλων ιμπεριαστικών μητροπόλεων που έχουν μετατραπεί σε κολαστήρια.                                                                                                                               Όμως ακόμα θα μπορούσα να ρωτήσω τον κ. Δοξιάδη αν είναι ευχαριστημένος από την πτώση της επάρατης Σοβιετικής Ένωσης και αν η χώρα μας ωφελήθηκε απ'αυτό.    Αν ναι τότε θα πρέπει να είναι ευτυχισμένος με την κατάντια μας, μια κατάντια που δεν θα είχαμε αν ήμασταν ένα κουτσό "ψευδοσοσιαλιστικό" καθεστώς, αφού θα είχαμε τουλάχιστον τον τρόπο να επιζήσουμε, κάτι που τώρα δεν μπορούμε χωρίς τα φανερά ή τα κρυφά μνημόνια, που υπογράφουν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις μας. Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις μας των οποίων οι "ημέρεροι" κατάκλεψαν το δημόσιο και τις τράπεζες κι έσυραν τη χώρα δέσμια στους τοκογλύφους, κάνοντας την ευάλωτη στην τουρκική βαρβαρότητα.

Δοξιάδης: Ξεφεύγει όμως ένα τρίτο ενδεχόμενο, που έχει το πλεονέκτημα ότι είναι κοντύτερα στον τρόπο που έχουν μάθει να σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι εξ απαλών πολιτικών ονύχων, εκπαιδευμένοι καθώς είναι και στη θεωρία (λιγότερο όμως, γιατί θέλει διάβασμα) αλλά και περισσότερο στην πράξη (συμπεριλαμβανομένης και της καφενειακής) αυτού που οι ίδιοι αποκαλούν μαρξιστική-λενινιστική σκέψη. Για να καταλάβουμε το τρίτο αυτό ενδεχόμενο, που έχει μέσα του κομμάτια και από τα δύο πρώτα, χρειάζεται η ειδικότερη γνώση, γνώση στην οποία κυριαρχεί η ειδική σημασία της λέξης “διαλεκτικά”. Αυτή είναι ακριβώς η σημασία με την όποια τη χρησιμοποιεί στο παραπάνω απόφθεγμα η τέως υπουργός που έγινε διάσημη στο πανελλήνιο όταν μας είπε ότι οι πολιτικοί πρόσφυγες και οι μετανάστες «λιάζονται». Και αυτή η σοφία της άλλωστε, όπως θα δούμε, ίσως να ήταν μια κατά κάποιο τρόπο διαλεκτική ερμηνεία του φαινομένου.  

Εγώ Λέω: Η διαλεκτική την οποία καταγγέλει ο κ. Δοξιάδης είναι ακριβώς όπως η δημοκρατία των αστικών καθεστώτων. Αν στη θέση των ψευδοσοσιαλιστών βάλουμε τους κεντρο-δέξιο-αριστερούς ψευδοδημοκράτες, εκεί στη θέση της λέξης "διαλεκτικά" θα μεσουρανούσε η λέξη "δημοκρατικά".
       Αυτό όμως ξέρουμε τι σημαίνει δεκαετίες τώρα: φυλακίσεις, βασανισμούς αθώων πολιτών κι αληθινών διανοουμένων.   Ακόμα στο σύγχρονο δημοκρατικό λεξιλόγιο, δημοκρατία σημαίνει η ελευθερία του ατόμου να αρπάζει τους πόρους των τραπεζών και την αποπληρωμή των κλεμμένων δημοκρατικά από τον απρόσωπο λαό, ο οποίος μπορεί να πεινάει.  Πρόοδος σημαίνει ανεργία και ελπίδα για ένα πιάτο φαΐ και μια τρύπα για ύπνο. Επίσης σημαίνει την εξουθένωση της χώρας απ'τους δανειστές ώστε να λεηλατηθεί τελείως, κάτι που έχει συνέπειες την ανεργία, την πείνα και τη δυστυχία.                                                                                                                                                 
     Ο κ. Δοξιάδης φαίνεται κατενθουσιασμένος απ'αυτή την κατάσταση, αφού ακόμα και τώρα αντί να αναρωτιέται, στρέφεται με βεβαιότητα κι αυταρέσκεια, τυφλά ενάντια στον κομμουνισμό. Τον "κομμουνισμό" που η χώρα μας δεν έζησε, αλλά που όμως ζει τον εφιάλτη της αστικής δημοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Αυτό όμως δεν προβληματίζει τον κ. Δοξιάδη, αφού τον πιάνει τρόμος με τον κομουνισμό που θα μας επιβάλλει σιγά-σιγά ο ύπουλος κ.Τσίπρας.  Αυτόν τον κομουνισμό που πληροφορείται από δημοσιεύσεις και μυθιστορήματα αντικομμουνιστών ποιητών, που πιθανόν γι'αυτό πήραν και βραβείο Νόμπελ.

Δοξιάδης: Τονίζω πριν συνεχίσω ότι η σημασία της λέξης «διαλεκτική» σε όσα ακολουθούν είναι ειδική. Όσοι έχετε απαντήσει τη λέξη στον Αριστοτέλη ή τους Στωϊκούς, στην ιστορία της φιλοσοφίας, στο Χέγκελ ή στον Κώστα Αξελό, ξεχάστε όσα μάθατε. Σε αυτά που ξέρετε η διαλεκτική μπορεί να είναι συνώνυμο της λογικής, μπορεί να είναι μέθοδος για την αναζήτηση της αλήθειας μέσω της συζήτησης, μπορεί να είναι ένα σχήμα δυναμικής εξέλιξης των φαινομένων ή της σκέψης, που προχωράει από τη θέση, στην αντίθεση, στη σύνθεση. Αυτά στην κομμουνιστική έννοια της διαλεκτικής δεν ισχύουν, όπως δεν ισχύουν και σε περιπτώσεις που υιοθετείται ο όρος σε εκδοχές της μετακομμουνιστικής αριστεράς.    Η χρήση αυτή της λέξης ξεκινά από τα γραπτά του Μαρξ, και τη διαλεκτική ως μέρος του συστήματος που ονομάζει «διαλεκτικό υλισμό». Εδώ βρίσκουμε τα πρώτα παραδείγματα της εφαρμογής της παράξενης εκδοχής της που διατηρούν, όμως, σε σύγκριση με όσα ακολούθησαν, ακόμη κάποια επαφή με την κλασσική αντίληψη της λογικής. Αυτή σβήνει εντελώς όταν η διαλεκτική αυτού του τύπου τελειοποιείται (που λέει ο λόγος) μέσα από τη χρήση της από τον Λένιν, τους μπολσεβίκους του και, κατά δική τους διδασκαλία, τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης στις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους. Ήδη, στη δεκαετία του 1920, η διαλεκτική για την οποία μιλάμε έχει πάρει την τελειωτική μορφή της.

Εγώ λέω: Ο κ. Δοξιάδης δεν έχει ιδέα περί διαλεκτικής και την ξέρει από μεμονωμένης ατάκες κάποιων "φωτισμένων" παπαγάλων.  Όλοι όσοι ενέφερε σαν εκπροσώπους της διαλεκτικής σκέψης, εκτός από τον Χέγκελ είναι ορθολογιστές. Ακόμα η διαλεκτική δεν συμπίπτει απλά με την Λογική, αφού Λογική είναι κι ο ορθολογισμός, όπου η αντιφατικότητα απορρίπτεται ως αναληθής, ενώ στη διαλεκτική θεωρείται γενέθλιος τόπος. Βέβαια ο μαρξισμός φέρει αρκετά πλήγματα από την εγελιανή λογική, η οποία λόγω του ιδεαλισμού και της θρησκοληψίας της, δια της "Αρχής της Άρνησης της Άρνησης" και του σχήματος "Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση", αναγκάζεται την αντιφατικότητα να μετατρέπει σε αντιθετικότητα δίνοντας αναφορά στον ορθολογισμό.      Επίσης ο Αξελός τον οποίον φέρνει σαν παράδειγμα "διαλεκτικής" μίμησης δηλώνει ακόμα Μαρξιστής.                                                     Στη συνέχεια ο κ. Δοξιάδης κατηγορεί και τον Μαρξ για τη διαλεκτική του χωρίς φυσικά να έχει διαβάσει το Κεφάλαιο, όπου ο Μαρξ εκεί δεν μιλά για διαλεκτική, αλλά την χρησιμοποιεί σε κάποια μέρη σαν εργαλείο. Εκεί δείχνει ότι ο καπιταλισμός όπως τα πάντα στον κόσμο δεν είναι αιώνιος, αλλά μέσα από την εξέλιξή του προετοιμάζει την κατάρρευσή του.  Μήπως ο κ. Δοξιάδης πιστεύει ότι υπάρχει κάτι στον κόσμο αιώνιο, εκτός από το Θεό και τις Ιδέες του Πλάτωνα τα οποία είναι ανύπαρκτα;   Ακόμα ο κ. Δοξιάδης προτίθεται να διδάξει διαλεκτική και στον Λένιν, αφού μάλιστα ορίζει ότι στη δεκαετία του 20 η διαλεκτική είχε πάρει την τελειωτική της μορφή.  Και βέβαια ο κ. Δοξιάδης δεν γνωρίζει ότι η διαλεκτική έχει πάρει την τελειωτική της μορφή 2500 χρόνια πριν, με τους προσωκρατικούς και ειδικά στον Λόγο, δηλαδή τη λογικο-γλωσσική σύνταξη της διαλεκτικής του Ηράκλειτου.   Η σύγχρονη διαλεκτική ψάχνεται, αλλά ακόμα δεν έχει φτάσει στο στόχο της, που είναι ο Λόγος του Ηράκλειτου, εξαιτίας της σύγχυσης που έχει δημιουργήσει ο Χέγκελ με την ψευτοδιαλεκτική του και που ίσως μέσα σ'αυτή τη σύγχυση βρίσκεται παράπλευρα κι "από σπόντα" ο κ. Δοξιάδης.   Ο κ. Δοξιάδης με τη φόρα που πήρε κρίνοντας τους Μαρξ και Λένιν αποκαλύπτει ότι είναι ενδεδυμένος με τη βεβαιότητα του αδαούς.

Δοξιάδης: Δύο άκρως ενήμεροι και άκρως ευφυείς μάρτυρες των χειροτέρων εφιαλτών του εικοστού αιώνα (κομμουνιστικού και φασιστικού) έχουν αναλύσει στα βιβλία τους την κομμουνιστική διαλεκτική, όπως την έμαθαν στο δικό τους πέρασμα από την Αριστερά.     Ο πρώτος είναι ο Άρθουρ Καίσλερ, που περιγράφει πως, ως νεαρός κομμουνιστής στη Γερμανία της αρχής της δεκαετίας του 1930, εκπλήσσεται όταν βλέπει την κομματική εφημερίδα να διαστρέφει πλήρως τα γεγονότα της επικαιρότητας. Συγκεκριμένα, τον εντυπωσιάζει ένα κύριο άρθρο όπου δηλώνεται ότι οι κυβερνώντες τότε σοσιαλιστές υποστηρίζουν τους Ναζί —αυτό ενώ είναι πασίγνωστο ότι η κυβέρνησή έχει μόλις διεξαγάγει μια εκτεταμένη αστυνομική επιχείρηση, διαλύοντας τους μηχανισμούς τους. Ακούγοντάς τον να εξανίσταται, μας λέει ο Καίσλερ, «ο Έντγκαρ (ο καθοδηγητής του) χαμογέλασε. “Βλέπεις ακόμη τα πράγματα με μηχανιστική ματιά”, μου είπε και στη συνέχεια μου εξήγησε τη διαλεκτική προσέγγιση. Η πράξη της αστυνομίας, είπε, ήταν μια απλή προκάλυψη, για να κρύψει τις πραγματικές διαθέσεις της κυβέρνησης. Αν και είναι πιθανό μερικοί σοσιαλιστές ηγέτες να είναι υποκειμενικά εναντίον των Ναζί, εξήγησε, το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι αντικειμενικά εργαλείο του Ναζισμού. Στ᾽αλήθεια, μάλιστα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι ο κύριος εχθρός, γιατί έχει διασπάσει την εργατική τάξη, αποσπώντας ένα μέρος της. … Πρόταξα την αντίρρηση (λέει ο Καίσλερ) ότι τη διάσπαση την είχαν κάνει οι ίδιοι οι κομμουνιστές, όταν αποχώρησαν το 1919 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. “Πάλι σκέφτεσαι μηχανιστικά”, μου είπε πάλι ο Έντγκαρ. “Tυπικά αν το δεις είμασταν η μειοψηφία. Αλλά εμείς ενσαρκώναμε την επαναστατική αποστολή του προλεταριάτου. Κι έτσι, αρνούμενοι να ενταχθούν στη δική μας γραμμή, οι σοσιαλιστές ηγέτες διέσπασαν την εργατική τάξη κι έγιναν λακέδες της αντίδρασης».

Εγώ λέω: Θα παρακάμψω το ότι ο κ. Δοξιάδης χρησιμοποιεί μυθιστορήματα για δεδομένα κρίσης.  Μας παρουσιάζει τον Α. Καίσλερ να κάνει κριτική στον σοσιαλισμό και μάλιστα την εποχή που μεσουρανούσε σαν γενικός γραμματέας του κόμματος ο Στάλιν.  Ο Άρθουρ Καίσλερ, μολονότι εξαίρετος λογοτέχνης, βλέπει πράγματι την τότε εξελισσόμενη κατάσταση μηχανιστικά.          
     Στο έργο του "Το Μηδέν και το Άπειρο", μολονότι κάνει και επισημάνσεις που πλήττουν τη "σοσιαλιστική εκδοχή" του Στάλιν, δεν βάζει όμως στη άλλη μεριά της ζυγαριάς το έργο του Στάλιν, που ήταν ένας άθλος και τις συνθήκες που συνέτρεχαν για να πάρει αυτές τις σκληρές αποφάσεις.       Επίσης ο κ. Δοξιάδης χρησιμοποιεί την άκρως άκομψη διαλογική ατάκα που εξομοιώνει τον φασισμό και τον κομουνισμό.  Εμείς οι Έλληνες μόνο την θηριωδία του φασισμού, της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού έχουμε νοιώσει στην πλάτη μας. Αυτήν του κομουνισμού την διαβάζουμε στα βιβλία κάποιων συγγραφέων όπως και ο κ. Δοξιάδης αλλά δεν την είδαμε.   Ο κύριος Δοξιάδης λοιπόν δεν μας λέει τίποτα δικό του, αλλά αντλεί τις φιλοσοφικές του εμπνεύσεις από μυθιστορήματα ή δημοσιεύσεις βραβευμένων για την αντικομουνιστική τους δραστηριότητα. Κι επειδή μπορεί να ακούμε από τη μια μεριά το ένα και από την άλλη το αντίθετο, σαν λογικοί άνθρωποι θα πρέπει στην άλλη μεριά της ζυγαριάς που έθεσε μονόπατα ο Καίσλερ να βάλουμε και τον αντίλογο που απαιτεί η διαλεκτική.
       Η εξίσωση κομουνισμού και φασισμού οδηγεί στο συνειρµό της οµοιότητας Χίτλερ και Στάλιν. Ξεχνάμε όμως ότι ο Χίτλερ ξεκίνησε έναν παγκόσµιο πόλεµο, σηκώνοντας το γάντι της Αγγλικής αποικιοκρατικής επιθετικότητας και µατοκύλησε τον κόσµο. Έναν πόλεμο που είχε το χαρακτήρα της παγκόσμιας μοιρασιάς του κόσμου από τους ισχυρούς.   Ο Στάλιν, στο πόλεµο αυτόν, ήταν πρωταγωνιστής µε το µέρος των συµµάχων κι έσωσε τον κόσµο από τον ναζισµό στις περίφηµες µάχες του Λένινγκραντ, όπου συγκρούστηκε ο πολιτισμός ενάντια στη βαρβαρότητα, του Στάλινγκραντ όπου πρωτοστάτησε η ανδρεία και του Κούρσκ όπου συγκρούστηκε πλέον η πολεµική βιοµηχανία των ναζί µε αυτήν των κοµουνιστών. Εκεί εκτός από τα κανόνια και τα αεροπλάνα, παρατάχθησαν περίπου 20.000 άρµατα µάχης και από τις δύο πλευρές, όπου η ναζιστική πανίσχυρη πολεµική βιοµηχανία ηττήθηκε κατά κράτος από τη νεοσύστατη σοσιαλιστική.                           
       Ο Στάλιν ποτέ δεν επεδίωξε την αποικιοκρατία κι έτσι του επισυνάπτεται μόνον η σκληρότητα κατά του λαού του.  (Μια σκληρότητα όμως που άσκησε στον εαυτό του και την οικογένειά του, αφού οι δύο του γιοί σκοτώθηκαν στον πόλεμο, ενώ η κόρη του Σβετλάνα δεν βρήκε τίποτα στις ξένες τράπεζες, όπως συμβαίνει με τα παιδιά των διεφθαρμένων ηγετών του καπιταλισμού). Αν στο σεντούκι του Μαρά βρέθηκε μόνο ένα πεντόφραγκο, στο σεντούκι του Στάλιν δεν βρέθηκε ούτε ένα καπίκι.   Μην ξεχνάµε όμως ότι αυτή η σκληρότητα µετέτρεψε την µισοφεουδαρχική Ρωσία µέσα σε είκοσι χρόνια και εν μέσω πολέμου, σε µιαν ανεξάρτητη, τεράστια βιοµηχανική και πυρηνική δύναµη.  Αυτή η βιοµηχανική επανάσταση, είχε ήδη πραγµατοποιηθεί στην Ευρώπη σε διάρκεια τεσσάρων αιώνων, µ'εκατοµµύρια θύµατα σ'αυτές τις χώρες κι ακόµα πολύ περισσότερα στις αποικίες τους. Ενώ λοιπόν η ευρωπαϊκή βιοµηχανική επανάσταση θεωρήθηκε εποποιεία, αυτή του Στάλιν παράδοξα θεωρήθηκε έγκληµα κατά της ανθρωπότητας.  Ο κ. Καίσλερ βέβαια δεν είδε όλο το βάθος των γεγονότων, αφού πράγματι έβλεπε τον γίγνεσθαι εκείνης της εποχής μηχανιστικά, όπως πολλοί επικριτές του Στάλιν και του σοσιαλισμού.   Οι περισσότεροι εξ αυτών των επικριτών, είδαν τα πάντα από τη πλευρά του δικού τους συμφέροντος, αφού ζυγίζοντας "τι έδωσαν και τι πήραν" όταν ήταν στις γραμμές των κομουνιστών, έκριναν ότι χάνουν, κι έτσι πήραν την πένα κι αντί να πολεμήσουν το φασισμό και τον ιμπεριαλισμό την έστρεψαν κατά του λαού.  Ξέχασαν πως όταν ο λαός την εποχή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης έδινε τα πάντα, έπρεπε κι οι επαναστάτες να κάνουν το ίδιο, κι επειδή οι επαναστάτες δεν διαθέτουν παρά μόνο τη ζωή τους, αυτήν έβαζαν ενέχειρο. Κι όταν τα προγράμματα που αυτοί οδηγούσαν κατέρρεαν, πλήρωναν με τη ζωή τους.  Αν διαβάσει κάποιος προσεχτικά "το Μηδέν και το Άπειρο" του Καίσλερ, αποκομίζει την προβεβλημένη αντισταλινική όψη, αλλά μπορεί να ξεθάψει και την συγκεκαλυμμένη.  Γιατί ένας καλός λογοτέχνης για να είναι ολοκληρωμένο το έργο του πρέπει, με κάποιο τρόπο έστω και αρνητικό ή παράπλευρο, ν'αναδείξει και την αντίθεση όψη της κατάστασης που περιγράφει. Στον ήρωα Ρουμπάσωφ και τον παρα-ήρωα Ιβάνωφ παραβάλλει και τον αντι-ήρωα Γκλέτκιν. Ο πρώτος είναι "ονειροπόλος", ο δεύτερος είναι ο "συμβιβαστής" και ο τρίτος είναι ο εκπρόσωπος ενός "ρεαλισμού" μιας χώρας που βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, αλλά και στην κλασική θέση μιας επανάστασης που τρώει τα παιδιά της.  Μήπως ο κ. Δοξιάδης στεναχωρήθηκε για τη θανατική καταδίκη αυτών των επαναστατών που πλήρωναν με τη ζωή τους τα λάθη τους; Εξάλλου αυτοί ήξεραν ότι αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, αυτοί θα ήταν στη θέση του κατήγορου και οι κατήγοροι στη θέση των καταδικασθέντων. Όπως σήμερα στην Ελλάδα ο κατήγορος Παπαγγελόπουλος που καταδίωκε τους επίορκους και τους κλέφτες, τώρα βρίσκεται στη θέση του διωκόμενου, ενώ οι κλέφτες δικαιωμένοι ροκανίζουν τη λεία ανενόχλητοι.

Δοξιάδης: Το δεύτερο παράδειγμα είναι από τον μεγάλο ποιητή και δοκιμιογράφο, τον νομπελίστα Τσέσλαφ Μίλος. Έχοντας ζήσει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο επεβλήθη ο κομμουνισμός στην πατρίδα του, την Πολωνία, ο Μίλος βλέπει τη διαλεκτική στην πράξη ως το εργαλείο εκείνο που αφαιρεί από τους υπηκόους του νέου καθεστώτος κάθε δυνατότητα διανοητικής άμυνας. Τι κι αν κάποιοι διανοούμενοι σαν κι αυτόν αντιτάσσουν σε συζητήσεις γεγονότα, στοιχεία, αριθμούς—είναι τόσο ανίκανοι να αντικρούσουν έναν έμπειρο κομματικό διαλεκτικό όσο ένας στρατιώτης του πεζικού ένα τανκ. Γράφει ο Μίλος: «Η μία και μοναδική μέθοδος είναι σωστή. Τα πάντα την αποδεικνύουν σωστή. Διαλεκτική: κάνω την πρόβλεψη ότι το σπίτι θα καεί, μετά περιχύνω το φούρνο βενζίνη. Το σπίτι καίγεται. Η πρόβλεψή μου επιβεβαιώνεται. Διαλεκτική: προβλέπω ότι ένα έργο τέχνης ασυμβίβαστο με τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού είναι άχρηστο. Κατόπιν βάζω τον καλλιτέχνη σε ένα περιβάλλον όπου το έργο του είναι όντως άχρηστο. Η πρόβλεψή μου επιβεβαιώνεται».

Εγώ λέω: Τι μπούρδες είναι αυτές; Είναι αυτό που οι εχθροί του σοσιαλισμού θεωρούν διαλεκτική;  Αν ένας ανόητος "κομισάριος", ο οποίος μπορεί να έχει κάποια βλάβη στο νου, μας παρουσιάσει ως διαλεκτική ένα απλούστατο ντετερμινιστικό γεγονός, όπως αυτό του παραδείγματος, εμείς πρέπει να κατηγορήσουμε τη Διαλεκτική;  Μήπως πρέπει να κατηγορήσουμε και τον χριστιανισμό για τις "πράξεις πίστης" της Ιερά Εξέτασης της παπικής εκκλησίας ή για τις σταυροφορίες;

Δοξιάδης: Σύμφωνα με τον Καίσλερ και τον Μίλος η διαλεκτική, σε αυτό το πλαίσιο, είναι το άκρο αντίθετο από αυτό που την ήθελε ο Αριστοτέλης, δηλαδή μεθοδολογία της λογικής σκέψης. Στην κομμουνιστική εκδοχή αυτό που ονομάζεται διαλεκτική είναι ουσιαστικά μια μεθοδολογία παραχάραξης της αλήθειας, που όμως υποδύεται—εδώ έχουμε μέρος του παλαιοκομμουνιστικού σύνδρομου της επανάστασης-ως-επιστήμης—και θέλει να διεκδικεί τον τίτλο της λογικής σκέψης, και μάλιστα της επιστημονικής. Αυτό η κομμουνιστική διαλεκτική το κάνει καταργώντας πλήρως, ή και συχνά αντιστρέφοντας, τη σχέση αιτίου-αιτιατού, παραδοχής-συμπεράσματος, αλλά και συχνότατα, όπως στο παράδειγμα του Καίσλερ, καταδικάζοντας το οποιοδήποτε πραγματικό γεγονός δεν αρέσει στον διαλεκτικό ως “υποκειμενική” αντίληψη, ενώ η “αντικειμενική”—χωρίς πρόσθετη στήριξη—είναι αυτή που ορίζει ο ίδιος. Έτσι είναι διότι έτσι νομίζουμε.

Εγώ λέω: Η διαλεκτική φυσικά είναι μια λογική αντίθετη απ'αυτή του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, του Νεύτωνα και του Παρμενίδη.  Είναι αυτή του Ηράκλειτου και του Ζήνωνα.  Στην πρώτη η αντίφαση και το γίγνεσθαι θεωρούνται αναληθή και φαινομενικά, ενώ στη δεύτερη θεωρούνται πηγή ζωής και αληθινά.        Επειδή όμως ο κόσμος μας είναι σε συνεχές γίγνεσθαι, η διαλεκτική τον παρουσιάζει όπως αληθινά είναι, ενώ ο Αριστοτελικός ορθολογισμός του βάζει ξύλινα παπουτσάκια για να μην μπορεί να αλλάζει τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της ορθολογικής έρευνας.          
        Τι σχέση έχει λοιπόν αυτή η μικρή παρόλα με τη διαλεκτική;
Σύμφωνα με τον κ. Δοξιάδη, η αντιμετώπιση του κόσμου και της κοινωνίας ως συνεχές γίγνεσθαι από τους μαρξιστές είναι παραχάραξη της ιστορίας και της επιστήμης, ενώ η αντιμετώπιση του κόσμου και της ιστορίας ως ανεξέλικτα και αιώνια δεν είναι παραχάραξη της επιστήμης και του κοινωνικού γίγνεσθαι;   Γι' αυτές τις αντιλήψεις και με τη χρήση αυτής του του είδους αριστοτελικής τυπικότητας, η Ιερά Εξέταση που συνέστησαν οι Νάνοι έστελνε συνεχώς στην πυρά Γίγαντες.         
       Αν συμφωνούσαν με τον κ. Δοξιάδη, τα όντα που ακροπάτησαν στο επικίνδυνο μονοπάτι του Νέου, μπορεί τώρα να είμασταν ευτυχισμένα πρόβατα, που η μόνη ανησυχία μας θα ήταν το καλό χόρτο και ο κακός λύκος.

Εγώ λέω: Ναι ο κόσμος θα προχωρήσει και κάποια στιγμή θα συντρίψει τον καπιταλισμό και το ιμπεριαλισμό, αφού τίποτα δεν είναι αιώνιο, ακόμα θα συντρίψει και τον σοσιαλισμό όταν θα έχει επιτελέσει το καθήκον του, και θα οδηγηθεί στο μεγαλύτερο όραμα του ανθρώπου που είναι κι η μεγαλύτερη ουτοπία: την αταξική κοινωνία του κομμουνισμού ή το κοινόβιο αγάπης του χριστιανισμού, όπου θα προσφέρουμε με αγάπη ό,τι μπορούμε και θ' απολαμβάνουμε με σεβασμό ό,τι έχουμε ανάγκη.  Και βέβαια αυτό το "ό,τι μπορούμε" και το "ό,τι έχουμε ανάγκη" θα έχει οριοθετηθεί από τον γίγαντα άνθρωπο και όχι από τον νάνο του καπιταλισμού, του καταναλωτισμού και της ματαιοδοξίας.                                                                                                                   
         Είδαμε στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας νάνους με στολές και μοναστικούς μανδύες να κυκλώνουν εγέρωχους γίγαντες, να τους φυλακίζουν, να τους βασανίζουν, να τους εκτελούν και να τους καίνε στην πυρά. Θα πω μερικούς γιατί ο κατάλογος αυτών των γιγάντων είναι μεγαλύτερος απ'αυτόν των Νάνων. Τον Τζ. Μπρούνο, το Μπελογιάννη, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Μόμπυ Σάνς, τον Διομήδη Κομνινό, την Σταματίνα Κανελοπούλου και άλλους μικρούς-άγωστους γίγαντες. Δε θα μιλήσω για τους Νάνους που τους σταύρωσαν, γιατί σέβομαι τις οικογένειες και τα παιδιά τους.

Δοξιάδης: Αυτή η έννοια της διαλεκτικής εξηγεί τέλεια την κάθε αλλαγή στρατηγικής ενός κομμουνιστικού κόμματος, κάθε αλλαγή πορείας (όπως τη νομίζουν όσοι «δε βλέπουν τα πράγματα διαλεκτικά»), κάθε λάθος (παρομοίως) ή ασυνέπεια (επίσης.) Έτσι, ας πούμε, στη δεκαετία του 1920 και στις αρχές του 1930, που οι σοσιαλιστές καταδικάζονται βάσει της διαλεκτικής ως «σοσιαλφασίστες» όπως μας το λέει και ο Καίσλερ πιο πάνω, δηλαδή ως «αντικειμενικά» φασίστες που διασπούν την εργατική τάξη αφαιρώντας ψήφους και μέλη από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Όμως το 1934, όταν η Κομμουνιστική Διεθνής αλλάζει τακτική, και υιοθετεί τη θεωρία του «λαϊκού μετώπου», οι σοσιαλιστές γίνονται αίφνης σύμμαχοι, και κύριος εχθρός είναι ο ναζισμός. Τα παλιά επιχειρήματα εναντίον τους ξεχνιώνται, κι όποιος τα επικαλείται σκέφτεται «μηχανιστικά». Έλα όμως που το 1939 ο Στάλιν τα κάνει πλακάκια με τον Χίτλερ, μέσω του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Αν το δει αυτό κανείς με «μηχανιστική σκέψη» ή μείνει στο «υποκειμενικό», το Σύμφωνο μοιάζει να παραβιάζει όσα έλεγαν οι κομμουνιστές τα προηγούμενα έξι χρόνια. Κι όμως, με εφαρμογή της διαλεκτικής η συνθηκολόγηση με τον Χίτλερ αναδεικνύεται (ο όρος «αποδεικνύεται» εδώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως παρωδία) σε άκρως συνεπής με τα προηγούμενα και «αντικειμενικά» σωστή. (Παρεμπιπτόντως, οι έλληνες κομμουνιστές απέφυγαν τη γελοιοποίηση να πρέπει να δοξάσουν το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, καθώς ήταν στις φυλακές του Μεταξά. Κι αυτό ήταν πραγματικά ένα κάποιο κέρδος για τη φήμη τους, κυρίως στην Κατοχή: η ανάγνωση των κομματικών εφημερίδων των—τότε ελεύθερων ακόμη—γάλλων κομμουνιστών, είναι πραγματικά ανατριχιαστική.) Φυσικά, όταν ενάμιση χρόνο μετά ο Χίτλερ επιτίθεται στη Σοβιετική Ένωση, όλα αυτά αλλάζουν πάλι, και έρχονται τούμπα. Αλλά όποιος το επισημάνει, και πάλι, «σκέφτεται μηχανιστικά».

Εγώ λέω:  Αυτή είναι μια μυθιστορηματική κριτική στο έργο και τους ελιγμούς του ΚΚΣΕ, όταν η θηριώδης μηχανή του ναζισμού ήταν έτοιμη να στραφεί ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Τότε η ηγεσία της έπρεπε να κερδίσει χρόνο από τη σύγκρουση των εχθρών της Γερμανών και Άγγλων.   Μην ξεχνάμε ότι με την ανάληψη της εξουσίας από τους σοβιετικούς, η κοινωνία των εθνών εξεστράτευσε εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης για να απελευθερώσει τον ευσεβή και υποτακτικό στον Τσάρο ρώσικο λαό από τους μπολσεβίκους. Οι σοβιετικοί λοιπόν είχαν πικρή πείρα από τους Εγγλέζους, από τους Γερμανούς και γενικά από την μεγαλοψυχία του ιμπεριαλισμού.  Και φυσικά ήξεραν ότι αυτός ο πόλεμος δεν ήταν δικός τους, αλλά πόλεμος μοιρασιάς μεταξύ Εγγλέζων που ήταν στη κορυφή και Γερμανών που ανέρχοντο. Επίσης ήξεραν ότι μόνον όταν προλάβουν να οργανωθούν και να εξοπλισθούν θα μπορούσαν να αποκρούσουν τους Γερμανούς. Η συμφωνία Μολότοφ-Ρίμπεντροφ τους έδινε αυτόν τον λίγο χρόνο. Και όπως είδαμε ήταν οι Σοβιετικοί που γονάτισαν τους Ναζί με τις δυνάμεις τους.   Ο κ Δοξιάδης κάνει ιστορικές αναλύσεις μέσα από μυθιστορήματα και όχι από ιστορικά γεγονότα κι τα αποτέλεσματά τους.   Είναι απ'αυτούς που μαγεύονται από το παραμύθι και παραβλέπουν αυτά που είναι απολύτως υπαρκτά.            Στην περίπτωση αυτή θα λέγαμε:       Χέστηκε η Φατμέ στο Γενί-Τζαμί, κι αυτοί αντί να την ξεσκατίσουν την ψειρίζουν.

Δοξιάδης: Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 είχα κι εγώ προσωπική εμπειρία αυτής της έννοιας της διαλεκτικής. Συμμετέχοντας σε κομματικές συζητήσεις, στα λεγόμενα «ακτίφ», ή μιλώντας με τον καθοδηγητή μου (τον άμεσο προϊστάμενο, κομμουνιστή) προσπαθούσα στην αρχή να υποστηρίξω απόψεις που μου φαίνονταν λογικές, ή επέμενα να προσπαθώ να καταλάβω τα φαινόμενα και σε συνάρτηση με κάποια διαβάσματά μου, με όσο μυαλό μου είχε δώσει ο Θεός. Εις μάτην. Κάθε φορά που εξέφραζα διαφωνία με την (πάντοτε προαπο-φασισμένη) κομματική γραμμή, μου εξηγούνταν ότι «η λογική μου είναι μηχανιστική», ότι αυτά που λέω μπορεί να ισχύουν «υποκειμενικά», αλλά ότι η χρήση της διαλεκτικής δείχνει ότι «αντικειμενικά» έχω λάθος. Μπρος σε ένα τέτοιο οδοστρωτήρα, και στην αδυναμία να κερδίσεις μάχη με τη διαλεκτική ανώτερου κομματικού στελέχους, έχεις δύο εναλλακτικές: ή την αποδέχεσαι ή φεύγεις. Έφυγα κι εγώ κάποια στιγμή (τρία χρόνια έμεινα περίπου) αλλά έως ότου να φύγω συμβιβάστηκα με αυτό τον τρόπο σκέψης. Ο τρόπος που το κάνεις είναι μαθαίνοντας να χρησιμοποιείς και εσύ αυτή την ωραία, βολικότατη διαλεκτική. Αν καταφέρεις και παραμερίσεις τη λογική σου, η μέθοδος έχει άλλωστε μεγάλες χαρές: μπορεί να αποδείξεις τα πάντα, ακόμη και ότι η μέρα είναι νύχτα, ότι ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από τη γη, ή ότι οι πολίτες της Βόρειας Κορέας είναι πιο ευτυχείς από της Βόρειας Καρολίνας. Για ένα φοιτητή των μαθηματικών, που είχε μάθει να χύνει πολύ ιδρώτα για μια απόδειξη, ήταν ευχάριστη ανάπαυλα.

Εγώ λέω: Δεν φταιεί η διαλεκτική, ούτε ο κομουνισμός αν κάποιοι κομουνιστές είναι ανόητοι ή βλάκες, ούτε μπορώ όμως γι'αυτό τον λόγο να συστρατευτώ με τη δεξιά που έφερε τη χώρα σιγά-σιγά και μεθοδικά σε μια πορεία εβδομήντα ετών σ'αυτό το αποτέλεσμα (αντί για τον "κομουνισμό" του Τσίπρα).  Εμένα δεν με νιάζει ούτε τι γίνεται στη Βόρειο Καρολίνα, ούτε τι γίνεται στη Βόρειο Κορέα, με νοιάζει ότι η χώρα μας καταρρέει κι ο κόσμος πεινάει. Με νοιάζει ότι εξευτελιζόμεθα συνεχώς από τους Τούρκους γιατί είμαστε αδύναμοι οικονομικά, αφού πάρα πολλοί πολιτικοί μας είναι κλέφτες και το σύστημα τους καλύπτει κι έτσι δεν επιστρέφουν τα κλεμμένα.   Επίσης αυτό είναι το αποτέλεσμα της αναξιοκρατίας που επεβλήθει από τους ταγματασφαλίτες όταν τους έδωσαν την εξουσία να επανδρώσουν το κράτος οι Εγγλέζοι σύμμαχους μας. Οι οποίοι σύμμαχοι τις μόνες μάχες στη Ελλάδα έδωσαν κατά των Ελλήνων και όχι κατά των Γερμανών.  Στη χώρα μας ακόμα προωθούνται οι ανάξιοι κι οι λακέδες των ξένων. Αν σύμφωνα με τον κ.Δοξιάδη σωθήκαμε από τον κομουνισμό, δεν σωθήκαμε από τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό και μάλιστα πέσαμε στην αγκαλιά των τοκογλύφων.  Αφού μολονότι πρόβατα, μπήκαμε στον ανταγωνιστικό "λάκο των λεόντων" και βρυχόμεθα-βελάζοντας.    Ποιος θα είναι το γεύμα στο τραπέζι σήμερα;  Η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία; Ή μήπως τα μικρότερα θηρία: το Βέγιο ή η Ολλανδία; Εμπρός λοιπόν, με οδηγό τον Μεγα-Αλέξανδρο με το σπαθί στο χέρι ας καβαλήσουμε τον Βουκεφάλα κι ας ρίξουμε στο τραπέζι την Ιταλία, την Ισπανία ή την Πορτογαλία, κι ας χαρούμε μαζί με τους ισχυρούς το μιαρό γεύμα.    Την ώρα του γεύματος όμως αντί της Ιταλίας, εμείς χάνουμε το ένα πόδι που μας το τρώνε οι άλλοι, κι εμείς τους ευγνωμονούμε αφού μας έσωσαν από τον κομουνισμό.  Προσοχή λοιπόν μακριά από τον κομουνισμό γιατί μας απεμπολεί από το ιερό μας χρέος να κατακτήσουμε τον κόσμο και να κάνουμε όλους τους άλλους λαούς αυτό που τούς αξίζει: δούλους μας.                                     
     Μήπως υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι η Ελλάδα ξαναγύρισε στην τουρκο-μετεπαναστατική εποχή και απειλείται να χάσει μέρος του ζωτικού της χώρου και ίσως ακόμα την ανεξαρτησία της;  Βέβαια θα πει κάποιος: από την επανάσταση και μετά δεν είχαμε ποτέ ανεξαρτησία, αφού από τότε οι Μαυροκορδάτοι άρχισαν να παίρνουν τα περίφημα "Δάνεια της Αγγλίας" μέρος των οποίων αν δεν απατώμαι χρωστάμε ακόμα.   Ακόμα και τώρα με την κρίση του κορονοϊού θα πάρουμε δάνεια για την ανασυγκρότηση των επιχειρήσεων που επλήγησαν. Το μεγαλύτερο ποσό απ'τα χρήματα του δανείου θα φάνε κάποιοι επιτήδειοι, ασκώντας δημοκρατικά την ατομική ελευθερία τους και θα πληρωθούν δημοκρατικά από τους φτωχούς που είναι οι περισσότεροι, γιατί αυτό η τοκογλυφική δημοκρατία προστάζει.

Δοξιάδης: Και επανέρχομαι στη δήλωση της Tασίας Χριστοδουλοπούλου, από όπου ξεκίνησα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δε μπορεί διαλεκτικά, φιλοσοφικά, πολιτικά να γίνει μνημονιακό κόμμα μέσα σε μία ημέρα επειδή υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο.» Τι πάει να πει αυτό, και συγκε κριμένα το «διαλεκτικά»; «Ο ΣΥΡΙΖΑ δε μπορεί διαλεκτικά να γίνει μνημονιακό κόμμα επειδή υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο». Δηλαδή; Σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης της κυρίας Χριστοδουλοπούλου δηλαδή–που σίγουρα δεν είναι μόνο δικός της μέσα στο κόμμα–ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υπέγραψε ένα μνημόνιο αλλά αυτό δεν τον κάνει μνημονιακό. Γιατί; Γιατί έτσι της λέει η χρήση της διαλεκτικής. Διαλεκτική: Το να υπογράφει ο ΣΥΡΙΖΑ μνημόνια μπορεί υποκειμενικά να φαίνεται σε εμάς μνημονιακό, αλλά αντικειμενικά δεν είναι. Είναι μάλιστα αντι-μνημονιακό, αφού, ας πούμε, αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέγραφε τα μνημόνια θα έπεφτε η κυβέρνηση, και τότε θα ερχόταν μια άλλη κυβέρνηση στην εξουσία, αντικειμενικά μνημονιακή. Ενώ, υπογράφοντάς τα ο αντικειμενικά αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ μας σώζει απ'τους μνημονιακούς. Αυτοί, οι μνημονιακοί, λένε ότι τώρα κι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μνημονιακός. Αλλά αυτή τους η αντίληψη είναι υποκειμενική, όπως μας δείχνει η διαλεκτική.

Μπλεχτήκατε; Εξασκηθείτε λίγο με τρία παραδείγματα διαλεκτικής σκέψης:

Δοξιάδης 1) Ο Αλέξης Τσίπρας προεκλογικά είχε κατηγορήσει τη φαυλότητα των αναξιοκρατικών διορισμών ημετέρων και το νεποτισμό. Μόλις όμως ήρθε στην εξουσία το κόμμα του διόρισε ημέτερους και συγγενείς. Αυτό μπορεί να σας φαίνεται υποκειμενικά φαύλο και νεποτικό, αλλά αντικειμενικά δεν είναι. Διαλεκτική: οι τωρινοί διοριζόμενοι, ημέτεροι και συγγενείς, διορίζονται για να παραμείνει στην εξουσία μια κυβέρνηση που μάχεται τις φαύλες και νεποτικές κυβερνήσεις, άρα το μέτρο είναι διαλεκτικά αντιφαύλο και αντινεποτικό.

Εγώ αναρωτιέμαι:  Μήπως το ελληνικό κοινοβούλιο έχει γεμίσει με νεοπρίγκιπες της αριστεράς ή έχουμε πήξει από γόνους νεοδημοκρατικών και πασοκικών οικογενειών; Μήπως ο διορισμός της κόρης της κ. Χριστοδουλοπούλου σαν υπάλληλος στη βουλή θα στοιχειοθετούσε νεποτισμό; Δεν θα αναφέρω ονόματα γιατί μπορεί κάποιοι απ'αυτούς τους πρίγκιπες να είναι συγχρόνως άξιοι, κι έτσι απλά υπενθυμίζω την πάγια πρακτική των βασιλικών οικογενειών της πατρίδας μας. Διώξαμε τη βασιλική οικογένεια των Γλίξμπουργκ και φέραμε δέκα βασιλικές οικογένειες να μας βρίσκονται για ώρα ανάγκης.  Στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια συμβαίνει το εξής απαράδεκτο: αν μία οικογένεια έχει ένα μέλος της στο κοινοβούλιο δεν δικαιούται άλλο. Αυτό όμως το απαράδεκτο συμβαίνει και στις μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρίες, όπως  π.χ. στην Μπάγερ.                                                                     
           Κ. Δοξιάδη δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Δοξιάδης 2) Κάποιοι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ δε δήλωσαν τις μεγάλες ακίνητες περιουσίες τους. Αν το δείτε μηχανιστικά, αυτό είναι παράνομο και ανήθικο. Αλλά δείτε το διαλεκτικά. Διαλεκτική: οι υπουργοί που δε δήλωσαν τις περιουσίες τους αντικατέστησαν τους προηγούμενους, που ήταν μνημονιακοί. Άρα η πράξη τους να μη δηλώσουν είναι αντιμνημονιακή, και άρα αντικειμενικά νόμιμη και ηθική.

Εγώ λέω: Χωρίς να συμφωνώ ή ν'αμφιβάλλω για την ύπαρξη επιόρκων στο ΣΥΡΙΖΑ αναρωτιέμαι: Άραγε η χώρα μας έχει συρθεί στα σκλαβοπάζαρα των τοκογλύφων επειδή κάποιοι ΣΥΡΙΖαίοι δεν δήλωσαν τις περιουσίες τους ή γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αν δεν έκλεψαν οι ίδιες, επέτρεψαν να λεηλατηθεί η χώρα από αετονύχηδες συνενόχους;                                                   
           Κ. Δοξιάδη δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Δοξιάδης: 3) Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε προεκλογικά τη δεξιά για υπερεθνικισμό, και είχε πάγιες αντιδεξιές θέσεις όπως το διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Όταν έγινε κυβέρνηση συνεργάστηκε με ένα ακροδεξιό υπερεθνικιστικό κόμμα, που είναι εναντίον του διαχωρισμού Εκκλησίας-Κράτους…. Έτσι νομίζετε; Κάνετε λάθος. Σκέφτεστε μηχανιστικά. Διαλεκτική: Υποκειμενικά οι ΑΝΕΛ είναι ακροδεξιοί και υπεθνικιστές. Αντικειμενικά όμως είναι προοδευτικοί διεθνιστές. Αυτό το βλέπετε από τη συνεργασία τους με τον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι προοδευτικό και διεθνιστικό κόμμα. Άρα ίδιοι είναι και όσοι συνεργάζονται μαζί τους. Αντικεμενικά, πάντα.

Εγώ αναρωτιέμαι: Μήπως σας χαλάει που υπήρχε το κόμμα των ΑΝΕΛ στην κυβέρνηση και σύμφωνα με τις δικές σας αντιλήψεις υπήρξε αντίλογος στην "εθνική προδοσία" του ΣΥΡΙΖΑ;    Μήπως όταν μπήκατε στην κυβέρνηση διορθώσατε την εθνική προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ όπως υποσχεθήκατε;     Κ. Δοξιάδη δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Δοξιάδης: Συμπερασματικά, να πω μόνο ότι ο Αλέξης Τσίπρας είπε μια μεγάλη αλήθεια όταν παραδέχτηκε ότι έχει αυταπάτες. Αυτό που δεν είπε όμως, και προσωπικά δε νομίζω ότι είναι σε θέση να καταλάβει, είναι ότι η αυταπάτη είναι ο μόνιμος τρόπος σκέψης τους, του ίδιου και των συντρόφων του. Είναι ο τρόπος που τους δίδαξε η κομμουνιστική τους παιδεία. Ο διαλεκτικός τρόπος σκέψης.

Αλλά, θα μου πείτε, εγώ είμαι αντικειμενικά ένας αντιδραστικός διανοούμενος. Και, βέβαια, για να επικαλούμαι τον Αριστοτέλη αντί τον Μαρξ, σκέφτομαι εν προκειμένω μηχανιστικά.

Εγώ λέω: Δεν αρκεί η επίκληση του Αριστοτέλη! Αν ο Αριστοτέλης άκουγε τους ισχυρισμούς σας θα έκανε καινούριο συκώτι απ'τα γέλια, γιατί τότε στην αγορά κάνανε πολύ κέφι με κάποιους σοφιστές σαν του λόγου σας.

Ας συνοψίσουμε: Α. Πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ να διόρισε κάποιους. Όμως δεν έχει γεμίσει τη Βουλή με γόνους των νέων βασιλικών οικογενειών, ούτε το δημόσιο με δικούς του ψηφοφόρους.                        Β. Πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει στις γραμμές του και διεφθαρμένους πολιτικούς οι οποίοι αποκρύπτουν τα εισοδήματά τους. Όμως είναι πολύ σοβαρό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφερε στη χώρα στον γκρεμό αλλά το ΠΑΣΟΚ και η Νεα Δημοκρατία. Επίσης μόλις έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία το σκάνδαλο ΝΟΒΑΡΤΙΣ θάφτηκε απ'το "δικαστικό σκάνδαλο Παπαγγελόπουλου". Έτσι οι διώκτες των απατεώνων έγιναν διωκόμενοι και οι κλέφτες ροκανίζουν ανενόχλητοι τη λεία. 

Κι εγώ τώρα ρωτώ τον κύριο Δοξιάδη:  Γιατί αντιπολιτεύται τον ΣΥΡΙΖΑ;  Μήπως έχουν διαφορετικές απόψεις;  Μήπως ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει το συμβολαιό του με το λαό και να βγει από το Ευρώ;  Όχι βέβαια! Μήπως υπάρχει κάποιος νεοφιλελευθερος που δεν θέλει τον νεποτισμό; Μήπως υπάρχει κάποιος νεοφιλελευθερος που δεν θέλει τη ρεμούλα και θέλει να ξεσκεπαστούν οι κλέφτες; Μήπως υπάρχει κάποιο αστικό κόμμα που χρησιμοποιεί άλλη "διαλεκτική" απ'αυτή που κατηγορείται ότι χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ;  Όχι βέβαια!                                                                
      Ο κ. Δοξιάδης φέρεται σαν γεροντοκόρη της πολιτικής που δεν της έκανε ο γαμπρός πρόταση γάμου. Μπήκε στις γραμμές της αριστεράς, αλλά διαπίστωσε ότι άλλοι κρατούσαν τα λεγόμενα οφίτσια και τότε την κοπάνησε. Τώρα επιστρατεύει όλα τα διαλογικά μέσα που έχει, μήπως ο Μητσοτάκης στρέψει το βλέμμα του και τον προσλάβει επαγγελματία σωτήρα, όπως τον Γεωργιάδη κι άλλους.    Τα πράγματα τρέχουν, η χώρα καταρρέει όλα ξεπουλιώνται, βιαστείται να προλάβεται το ξεπούλημα για να σωθεί η χώρα.

Εγώ λέω: Επειδή συνηθίζεται να προσφέρουν οι υποτελείς στον Ηγεμόνα ως δώρο ό,τι καλύτερο έχουν, άλλος ένα κυβώτιο φλουριά, άλλος ένα ολόλευκο άτι κι άλλος την πανέμορφη κόρη του για δούλα.  Ο Νικολό Μακιαβέλι γονάτισε μπροστά στον Λαουρέντιο το Μεγαλοπρεπή των Μεδίκων, του φίλησε το χέρι και του πρόσφερε ταπεινά το συγγραμμά του ο "Ηγεμόνας". Σηκώνοντας το βλέμμα του υποταχτικά  παρακέλεσε τον Ηγεμόνα να στρέψη το βλέμμα του και να δει πόσο άδικα υποφέρει.  Ο Λαουρέντιος των Μεδίκων δεν έστρεψε το βλέμμα του.  Αυτοί οι ηγεμόνες, έπαιζαν τον "ηγεμόνα" στα πέντε τους δάχτυλα προτού ο Νικολό Μακιαβέλι γράψει τη "Ηγεμόνα" του.

Υστερόγραφο:  Φαίνεται ότι ο Μεγαλοπρεπής Δομένικος των Μεντσίκων, τελικά έστρεψε το βλέμμα του και ο Νικολό Ντοξιάλι πήρε τη θέση που ποθούσε τόσο, μάλιστα είναι πανέτοιμος να χρησιμοποιήσει τη "διαλεκτική" που διδάκτηκε όταν μαθήτευσε στις γραμμές του "Σταλινισμού".

Υπενθυμίζω: Ο κ. Μητσοτάκης κάποτε είχε αναρτήσει ένα μικρό δοκίμιο περί διαλεκτικής σκέψης, το οποίο μολονότι άρτιο, έχει χαθεί. Ας το δώσει στον κ. Δοξιάδη να το διαβάσει. Ίσως γίνει σοφότερος.              
      Επίσης τονίζω ότι μια τέτοια κριτική σε θέματα που άπτονται στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, είναι προσβλητική προς την ελληνικότητα. Την παρατήρηση αυτή κάνει ένας καταραμένος κομουνιστής σ'έναν λαμπρό πατριώτη.  Δεν απαξιώνουμε τον ελληνικό πολιτισμό για να παρασύρουμε στην απαξίωση και κάποιους εχθρούς μας!

Στη μικρή αυτή κριτική δεν παρέλειψα τίποτα από το δοκίμιο περί πολιτικής και διαλεκτικής του κ. Απόστολου Δοξιάδη.   Έτσι ο αναγνώστης μπορεί να κρίνει απρόσκοπτα κι εμένα τον κρίνοντα.   Επίσης, αν θέλει για συντομία, μπορεί να διαμορφώσει εκ των προτέρων την κρίση του, αρκεί να παραβάλλει την τυπική αξία του κ. Δοξιάδη με την δική μου. Ο κ. Δοξιάδης είναι ένας διακεκριμένος συγγραφέας με σπουδές στο εξωτερικό, με διακεκριμένες φιλίες και διασυνδέσεις, ενώ εγώ είμαι ένας "διανοητής του δρόμου", που την αρχική φιλοσοφική του κατάρτηση απέκτησα σε ηλικία προσχολική από καταραμένους μακρονησιώτες εκ των οποίων κάποιοι έμαθαν γράμματα στη εξορία.

Τους τιμώ!