Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙAΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΑΙΩΤΙΚΗΣ ΝΙΚΌΛΑΟΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Προχθές που έκανα το λεγόμενο ζάπινγκ στην τηλεόραση έπεσα σ'ένα κανάλι απ'αυτά που δεν ανοίγω ποτέ εκ προθέσεως. Βέβαια αυτό δεν θα πει ότι θεωρώ τα καθιερωμένα κανάλια άξια λόγου ή ότι προσφέρουν κάτι στον πολιτισμό και την ανθρωπιά, αλλά πιστεύω ότι το RISE TV είναι ένα απ' αυτά που προάγει μια ψευτονενικότητα, αποβλακώνοντας τους νέους μ'έναν ανόητο ευρω-αμερικάνικο τρόπο ψευδοελευθερίας.
Τέλος πάντων εκεί ένας νεαρός "δημοσιογράφος" που τηρούσε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, έκανε μεθοδευμένες ερωτήσεις στον Μητροπολίτη Νικόλαο, ο οποίος απ'τη συζήτηση φάνηκε ότι είναι συγχρόνως κι ένας διακεκριμένος επιστήμονας. Επειδή μόνο λίγες ερωταποκρίσεις πρόλαβα να ακούσω, οι οποίες όμως μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, προσπάθησα να βρω κάποια κείμενα του Μηροπολίτη Νικολάου. Δεν βρήκα παρά κάποιες μικρές αράδες οι οποίες μ'εξέπληξαν αρνητικά. Το χειρότερο όμως είναι ότι τα έργα του Αγίου, είναι προσβάσιμα μόνο μέσω των εκδόσεών τους και φυσικά η απόκτησή τους απαιτεί οικονομικές θυσίες, που ένας συνταξιούχος των 450 ευρώ δεν μπορεί να κάνει. Φαίνεται λοιπόν ότι κατά την ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, η πίστη αλλά και η δόξα του θεού απαιτούν το ανάλογο χρηματικό τίμημα. Αυτό όμως που με συνετάραξε είναι ότι: εγώ, ένας άθεος κομουνιστής, προσφέρω τις σκέψεις μου ανάργυρα, γιατί πιστεύω, σαν το Σωκράτη, ότι οι συλλογισμοί δεν είναι απόλυτα δικοί μου αλλ'αποτέλεσμα κυρίως κρυφών μηχανισμών της θεάς Φύσης. Φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Νικόλαος τη σοφία του θεωρεί μόνο δικιά του κι όχι αποκάλυψη του θεού σ'αυτόν, γι'αυτό λοιπόν την εμπορεύεται.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (μια προσέγγιση μέσω ιντερνέτ)
Δημοσιογραφική ανακοίνωση: Από πολύ νωρίς το μεσημέρι κατέβηκε χθες στην πλατεία Συντάγματος ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος, προκειμένου να συμμετάσχει στο ειρηνικό συλλαλητήριο για την Μακεδονία. Ο κ. Νικόλαος είχε δηλώσει ότι θα έδινε το παρών, κάτι το οποίο τήρησε και έγινε δεκτός με ιδιαίτερο ενθουσιασμό απ'τον κόσμο που συγκεντρώθει. Σύμφωνα με το Rafina Pikermi News, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής είπε “Καιρός να ορθώσουμε ως λαός όλοι μαζί το ανάστημά μας και να αναστήσουμε την αξιοπρέπειά μας!”
Εγώ ρωτώ: Συνάδει άραγε αυτή η συμπεριφορά σε έναν χριστιανό. Άραγε οι Σλαβομακεδόνες δεν είναι χριστιανοί, ούτε ορθόδοξοι; Δεν είναι αδελφοί μας και πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας και ν'αναστήσουμε την αξιοπρέπειά μας απέναντι σ'αυτούς; Άραγε τι είδους αξιοπρέπεια είναι αυτή που οι αδελφοί μας προσβάλλουν; Είναι αυτή του εθνικισμού; Άραγε ο εθνικισμός δεν προϋποθέτει ότι μολονότι και οι δύο λαοί είναι δημιουργήματα του ίδιου θεού, αυτού των Εβραίων, εμείς είμαστε ανώτερος λαός απ'αυτούς ενώπιόν του;
Το σημείωμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας έχει ως εξής:
Επίσκοπος: Πρὸς Τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς καθ’ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως: Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πολλοὶ ρωτοῦν γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχει πρόβλημα μὲ τὴ συμμετοχή τους στὸ συλλαλητήριο τῆς Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου γιὰ τὴ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Ἐπειδὴ διάφορες δηλώσεις καὶ τοποθετήσεις καὶ ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς ἔχουν προκαλέσει σχετικὴ σύγχυση, θὰ ἤθελα νὰ πῶ στὴν ἀγάπη σας δυὸ λόγια. Ἕνα ἁγνὸ πατριωτικὸ συλλαλητήριο, ποὺ μάλιστα στηρίζει τὰ ὅσα ἔχει πεῖ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος στὴ σχετικὴ Ἀνακοίνωσή της, ἀποτελεῖ, ὅπως καὶ οἱ ἐκλογὲς ἢ ἕνα δημοψήφισμα, ἔκφραση τῆς λαϊκῆς βούλησης, ἀρκεῖ νὰ μὴν κακοποιηθεί από ἀκρότητες καὶ κρυφὲς ποταπὲς σκοπιμότητες. Τὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης, ἄσχετα μὲ τοὺς λόγους ποὺ ἀκούσθηκαν, ἦταν μία συγκλονιστικὴ λαϊκὴ κραυγή, μιὰ φωνὴ ἀναστεναγμοῦ πανεθνικοῦ διαμετρήματος, ὅ,τι καλύτερο εἶδε ἡ πατρίδα μας τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὁ τρόπος τῆς ἀντίδρασης καὶ τῆς πολεμικῆς αὐτῶν ποὺ τὸ ἀπορρίπτουν, ἀπὸ μόνος του φανερώνει τὴ σημασία καὶ τὴν ἀξία του. Εὐκαιρία νὰ μαζευτοῦμε ὅλοι μαζὶ καὶ στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ διατρανώσουμε τὴν ἀγάπη μας στὴν πατρίδα καὶ τὴν ἀνάγκη μας γιὰ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ ὑπερηφάνεια. Ἀρκετὰ ἔχουμε πληρώσει τὰ λάθη μας. Καιρὸς νὰ ὀρθώσουμε ὡς λαὸς ὅλοι μαζὶ τὸ ἀνάστημά μας καὶ νὰ ἀναστήσουμε τὴν ἀξιοπρέπειά μας.
Εγώ ρωτώ: Από πότε οι χριστιανοί διατρανώνουν την αγάπη τους με αναστεναγμούς εθνικού διαμετρήματος; Είναι οι χριστιανοί εθνικοί; Από πότε ο κλήρος συμμετέχει σε συγκλονιστικές κραυγές πανεθνικού ενθουσιασμού; Από πότε ο ο κλήρος διατρανώνει αγάπη για πατρίδα, εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια; Δεν είναι ο πατριωτισμός κάτι που μας χωρίζει από τους αδελφούς μας; Δεν είναι οι αδελφοί μας αυτοί στους οποίους πρέπει να διατρανώσουμε την αγάπη μας αντί του πανεθνικού ενθουσιασμού μας; Εγώ ξέρω ότι: Οι αναστεναγμοί εθνικού πάθους, οι κραυγές πανεθνικού ενθουσιασμού, και η εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, δεν θυμίζουν τον Ιησού ούτε τους Αποστόλους του. Δεν είδαμε τον Ιησού να οδηγεί τους Ισραηλίτες σε διαδήλωση ή σε μάχη κατά των Ρωμαίων, αφού μάλιστα σαν θεού υιός σίγουρα θα τους κατατρόπωνε. Σε μιαν εποχή που το Ισραήλ βρισκόταν κάτω από τη Ρωμαϊκή κατοχή και μαλιστα οι Εβραίοι εξαναγκάζοντο ν'αλλάξουν ακόμα και πίστη, ο Ιησούς δεν τους οδήγησε στην ελευθερία από το Ρωμαϊκό ζυγό.
Επίσκοπος: Ρωτοῦν μερικοὶ γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὶς δηλώσεις του. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας ἁπλὰ εἶπε ὅτι προτιμάει αὐτὸς τὰ δύσκολα κι ὄχι τὰ εὔκολα. Δὲν εἶπε νὰ μὴν κάνουμε ἐμεῖς τὰ εὔκολα. Ἐμεῖς λοιπὸν θὰ κάνουμε ὡς λαὸς τὸ εὐλογημένο καὶ τόσο ὡραῖο εὔκολο, τὸ νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζὶ καὶ νὰ συμβάλουμε στὴ δυνατὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ. Αὐτὸ εἶναι πράγματι εὔκολο, ἀλλὰ πολὺ οὐσιαστικό. Ὅσοι λοιπὸν μπορεῖτε καὶ τὸ θέλετε, μὴ διστάσετε νὰ τὸ κάνετε. Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μαζί σας. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου. Ἐννοεῖται ὅτι κι ἐγώ, πρῶτα ὁ Θεός, θὰ εἶμαι παρὼν στὸ Σύνταγμα τὴν ἐρχόμενη Κυριακή 4 Φεβρουαρίου στὶς 2:00μ.μ. μαζί σας.
Εγώ λέω: Αυτή η πρακτική δεν είναι ούτε εύκολη ούτε δύσκολη, είναι απλά αντιχριστιανική. Ο άγιος επίσκοπος δε μπορεί να μας βεβαιώσει αν η ευλογία του θεού είναι με τους διαδηλωτές, ή το αντίθετο! Ο άγιος επίσκοπος βάζει στο στόμα του τις βουλές του θεού. Αυτό είναι ύβρις. Ο θεός δεν είναι μόνο δικός μας θεός αλλά και των Σκοπιανών και μάλιστα δεν είμαστε εμείς τα ανώτερα παιδιά του! Είναι φανερό ότι η Εκκλησία μας δεν θέλει ισότιμη στάση απέναντι στην εκκλησία της γείτονος. Επίσης η Εκκλησία μας δεν θέλει οι κάτοικοι αυτής της χώρας να σφετεριστούν την ιστορία μας, γιατί εμείς είμαστε ανώτεροι απ'αυτούς και αυτό το "ανώτεροι" καταγίγνεται από τον θεό, ή τελος πάντων το κληρονομήσαμε από τον θεό των Εβραίων. Και μια υπενθύμηση: Μια και φτάσαμε ως εδώ, ας μιλήσουμε και για τον Χριστό ο οποίος ήταν μάλλον κατωτέρου διανοητικού ύψους από τους περισσότερους ιεράρχες μας. Αυτός είπε: Πιο εύκολα περνά η καμίλα από την τρύπα της βελόνας παρά ο πλούσιος την πόρτα του παραδείσου. Ε λοιπόν θα πει κάποιος, πιθανόν ο άγιος ιεράρχης μας, είμαι εγώ πλούσιος; Εγώ λέω: Πλούσιος για τον Χριστό, εκείνη την εποχή, ήταν αυτός που είχε δύο χιτώνες κι έπρεπε να δώσει τον ένα σ'αυτόν που δεν έχει. Επίσης συνιστούσε: Αν σε ραπίσει κάποιος στη μια παρειά γύρισε και την άλλην. Εγώ λέω: δεν μας ράπισαν κι εμείς βγήκαμε στο κλαρί για πόλεμο. Σκεψου να μας είχαν ραπίσει κιόλας! Επίσης είπε: Αγαπάτε αλλήλους! Κι εμείς εν χορώ δείχνουμε το μίσος μας.
Επίσκοπος Νικολαος: Μετὰ πολλῶν εὐχῶν,
Εγώ θα έλεγα: μετά πολλών ευχών και του χρόνου στα Σκόπια κατοχή.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ για την αμαρτωλότητα
Εφθασε ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποὺ τόσο ὅλοι περιμένουμε καὶ ποὺ τόσο βαθειὰ ὑπάρχει μέσα στὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ περίοδος αὐτὴ ἀνοίγει μὲ ἕνα ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ λέει «νῦν ἐγγύτερον ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν», καὶ ὁλοκληρώνεται τὴν Κυριακή τῶν Βαΐων μὲ ἕνα ἄλλο ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ὅπου ὁ Κύριος λέει «ὁ καιρός μου ἐγγὺς ἐστίν». Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἐγγύτητος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς εὐκαιρίας μας -αὐτὸ θὰ πεῖ «καιρός», νὰ συναντήσουμε τὸν Θεό, μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα ποὺ διαρκῶς ἡ Ἐκκλησία τὸ ἐπαναφέρει γιὰ νὰ ἀξιοποιεῖται τὸ φιλότιμο καὶ ἡ ἐσωτερική μας ἐπιθυμία γιὰ ἀγῶνα πνευματικό, μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ κάνουμε μιὰ βουτιὰ μέσα στὴν ἀλήθεια τοῦ ἑαυτοῦ μας, νὰ ξεπεράσουμε αὐτὰ ποὺ μὲ πρώτη ματιὰ βλέπουμε, καὶ νὰ διακρίνουμε τὸ βαθύτερο ὁ καθένας μας περιεχόμενό του. Καὶ ἐκεῖ θὰ συναντήσουμε δύο πράγματα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἁμαρτωλότητά μας καὶ τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ• δυὸ ποταμοὶ νὰ συναντοῦνται, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολὺ μεγάλοι. Δυστυχῶς ἡ ἁμαρτωλότητα εἶναι ἕνα βασικό ἰδίωμά μας -ὄχι ὅτι κάνουμε κακιὲς πράξεις ἢ ὅτι ἔχουμε συγκεκριμένες μόνον ἁμαρτίες, ἀλλὰ ὅτι «ἐν ἁμαρτίαις ὅλοι ὑπάρχομεν»-, τὸ ὁποῖο τὸ ἀπωθοῦμε καὶ δὲν θέλουμε νὰ τὸ κατανοήσουμε καὶ νὰ τὸ δεχθοῦμε. Ἢ καὶ ἂν τὸ δεχθοῦμε, τὸ ὁμολογοῦμε μὲ τὰ χείλη μας, μ’ ἕναν ἐντελῶς ἐπιφανειακὸ καὶ συνήθως παραπλανητικὸ γιὰ τὴν ἀλήθεια μας τρόπο. Ἡ Ἐκκλησία μας, ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μ.Τεσσαρακοστῆς, μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας μέσα ἀπὸ τὰ τροπάρια τῶν ἀκολουθιῶν, τὰ ὁποῖα τονίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπὸ μένα, δὲν ὑπάρχουν πράξεις ἁμαρτωλὲς ποὺ νὰ μὴν ἔχω κάνει. Μπορεῖ νὰ μὴν συμβαίνει στὴν πραγματικότητα αὐτό, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ψάξουμε καὶ νὰ βροῦμε εἶναι τήν συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, διότι αὐτὴ θὰ μᾶς δώσει τὴν αἴσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνάγκη γιὰ μετάνοια, θὰ μᾶς δώσει ἕνα ἄλλο πολὺ βασικὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖο εἶναι τὸ φρόνημα τῆς ταπείνωσης. Συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητος, συναίσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια καὶ φρόνημα ταπείνωσης. Μέσα στὴν καρδιά του μπορεῖ νὰ ζήσει κανεὶς τὴν ταπεινότητά του, ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός του. Αὐτὸ μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ προκύψουν δύο ἄλλα πολύ σημαντικὰ στοιχεῖα στὸν ἄνθρωπο. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ὅρασις• τὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς μέσα του νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια του καὶ νὰ δεῖ καὶ συγκεκριμένες ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες πραγματικὰ ἐκφράζουν τὴν ἁμαρτωλότητά του καὶ γιὰ τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ καταθέσει τὴν μετάνοιά του. Καὶ τὸ δεύτερο εἶναι ἡ συγκεκριμένη ἀπόφαση, ἡ ἀφυπνιστικὴ κίνηση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπόφαση νὰ ἀγωνιστεῖ κανεὶς καὶ νὰ πορευθεῖ τελικῶς στὸν ἀγῶνα πρὸς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ πρῶτο, λοιπὸν, ἡ συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητος• τὸ δεύτερο, ἡ συναίσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια. Καὶ τὸ τρίτο ἡ ταπείνωση, τὸ χαμήλωμα τῆς εἰκόνας μας, τὸ ἐσωτερικὸ σκύψιμο ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν μετάνοια. Τότε ὁ ἄνθρωπος βλέπει καὶ τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ γεγονότα καὶ τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Καὶ ἀμέσως βγαίνει αὐτὴ ἡ ἔντονη ἐπιθυμία καὶ ἡ ἀπόφαση νὰ προχωρήσουμε, νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ σηκώσουμε τὰ παραλελυμένα γόνατα καὶ τὰ πεσμένα χέρια μας, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὥστε νὰ κάνουμε τὰ ὀρθὰ βήματα πρὸς τὴν σωτηρία μας καὶ ὄχι αὐτὰ ποὺ μᾶς ξεγελοῦν καὶ μᾶς ἐκτροχιάζουν. Ἐφόδιο γι΄ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μας εἶναι ἡ αἴτηση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν προσευχή. Ἡ προσευχὴ στὸν ἐλεήμονα Θεὸ ἐκφράζει τὴν συνείδηση, ὄχι τῆς ἀδυναμίας μας, ἀλλὰ τῆς ἁμαρτωλότητός μας. Δὲν λέμε στὸν Θεὸ ὅτι εἴμαστε ἀδύναμοι, δὲν ἔχουμε δυνάμεις, ἔλα βοήθησέ μας, ἀλλὰ λέμε εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ καὶ γι’ αὐτὸ συγχώρεσέ μας καὶ ἐλέησέ μας. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα παράλληλα μὲ τὸν ἰσχυρὸ καὶ κραταιὸ Θεὸ νὰ ἔχει κανεὶς μέσα στὴν καρδιά του καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ. Δεύτερον, ἡ αἴσθηση ὅτι δὲν εἴμαστε ριγμένοι σ’ αὐτὸν τὸν ἀχανῆ κόσμο, μόνοι μας, ἀβοήθητοι, ἐγκαταλελειμμένοι, ἀλλὰ εἶναι παρὼν ὁ Θεός. Καὶ ὄχι μόνο εἶναι παρών, ἀλλὰ καὶ μαζί μας ὁ Θεός. «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Γι’ αὐτὸ καὶ προσευχόμαστε ὥστε, ἂν καὶ μὲ τὶς πράξεις μας ἴσως Τὸν ἀπομακρύνουμε, νὰ ἔλθει κοντά μας: «Κύριε τῶν δυνάμεων μεθ’ ἡμῶν γενού». Καὶ ἕνα τρίτο εἶναι ἡ ἐνίσχυση τῆς πορείας μας ἀπὸ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων μας. Εἴμαστε συντροφευμένοι μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἀγκαλιὰ ποὺ λέγεται Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν χάρι, τὴν παρρησία καὶ τὴν παρουσία καὶ τὴν εὐλογία τῶν ἁγίων μας: τῆς Παναγίας πρωτίστως, τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁγίων τοὺς ὁποίους ἔχουμε γύρω μας καὶ τοὺς ὁποίους ἐπικαλούμαστε. Ἂς ξεκινήσουμε λοιπόν τὴν πορεία τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς μὲ ἐσωτερικὴ ἡσυχία γιὰ νὰ δοῦμε βαθιὰ στὸ μέλλον τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ποθήσουμε νὰ ἔλθει ἡ βασιλεία Του. Αὐτὸ εἶναι ὁ «καιρός», ἡ κατάλληλη εὐκαιρία γιὰ τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας. Καὶ τότε ἂν ἀκολουθήσουμε αὐτὰ τὰ μέσα ποὺ προαναφέραμε τῆς ἐσωτερικῆς μετανοίας, τῆς προσπάθειας νὰ ἔχουμε κοντά μας τὸν Κύριο, νὰ μὴν Τὸν ἀπομακρύνουμε καὶ νὰ ἀντλήσουμε ἀπὸ τὴν δύναμή Του καὶ τὸ ἔλεός Του μὲ τὶς πρεσβεῖες καὶ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁγίων μας, θὰ δοῦμε πόσο πιὸ ἀπολεσματικὸς θὰ εἶναι ὁ ἀγώνας μας. Ἔτσι φιλοτιμούμενοι καὶ ἀγωνιζόμενοι, μ’ αὐτὴν τὴν δύναμη, μ’ αὐτὰ τὰ ἐφόδια, νὰ πορευθοῦμε τὸν δρόμο, νὰ διανύσουμε τὸ πέλαγος τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ φθάσουμε στὸν προορισμό μας ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στὴ ζωή μας.
Εγώ λέω: Μετά απ' αυτή τη μικρή διάλεξη μου έρχεται στο νου κάτι που ενώ θεωρείται αγιότης, συνιστά αμάρτημα. Κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η θεολογία που είναι µια βέβηλη αλαζονική και υβριστική πρακτική. Αυτός που την ασκεί βάζει τον λόγο του θεού στο στόµα του προσβάλλοντας και υποτιµώντας τον ίδιο το θεό. Δείχνει µε την πρακτική του ότι ο θεός αδυνατεί να επικοινωνήσει µε τα δηµιουργήµατά του έχοντας την ανάγκη της µεσολάβησης του σοφού θεολόγου ή του ιερέα. Επίσης ο θεολόγος ξεχνά ή σκόπιµα παραβλέπει ότι υπάρχει η καινή διαθήκη, όπου ο ίδιος ο Ιησούς, ο υιός του θεού, ορίζει την διαγωγή του πιστού. Ο Λόγος του Χριστού παραβιάζει αρκετούς ρεαλιστικούς κανόνες της Ιουδαϊκής πίστης, όπως αυτούς περί τιµωρίας κι αντεκδίκησης, όπου ακριβώς στην παραβίαση αυτών των κανόνων ορίζεται η συµπεριφορά του πιστού χριστιανού, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για θεολογία και φιλοσοφική ηδονή. Ο κλήρος λοιπόν πρέπει να εκπροσωπεί το πνεύµα του Χριστού το οποίο ως αφοπλιστικά απλό, αποτείνεται στους πτωχούς κι αγράµµατους και γενικά στους «πτωχούς τω πνεύµατι». Αφού, αν είναι κατανοητό από αυτούς, είναι κατανοητό από όλους. Απλά πράγµατα ως προς την κατανόηση, αλλά δύσκολα στην εφαρµογή, όπου ο πιστός πρέπει να υπερβεί τον Εαυτό και να ενδυθεί τον Άλλον, τον πλησίον: «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», «αν σε ραπίσει κάποιος γύρισε και την άλλη παρειά», «αν έχεις δύο χιτώνες δώσε τον έναν σ’αυτόν που δεν έχει». Αυτά συνιστούν την ουσία του χριστιανισµού κι αποτρέπουν µε την απλότητά τους από κάθε µεγαλόστοµη κοµπορρηµοσύνη. Αν οι µέτοχοι της χριστιανικής πίστης και κοινωνοί της θείας µετάληψης, που είναι οι ιερείς και οι πιστοί, ασκήσουν το καθήκον που ανέλαβαν µεταλαµβάνοντας το σώµα και το αίµα του ιερού θύµατος που είναι ο Χριστός, δηλαδή να τον ακολουθήσουν ως την απόλυτη πενία και το θάνατο, τότε όλα τα άλλα είναι περιττά. Ο λόγος του Χριστού είναι απλούστατος, ώστε να µην επιδέχεται διαφορετικές ερµηνείες. Η χριστιανική θεολογία λοιπόν είναι προσβλητική προς το πνεύµα του Ιησού και προς αυτόν τον ίδιον, αφού όσοι επιχειρούν θεολογικές ερµηνείες τον υποτιµούν ως απλοϊκό ή προτίθενται να τον υποκαταστήσουν ή να τον συµπληρώσουν ως πιο ευφυείς. Οι διανοούµενοι κι οι οραµατιστές του “υψηλού” ας αφήσουν την γραφίδα, ας αναµειχθούν ανώνυµοι µε το ανώνυµο πλήθος κι ας ανακουφίσουν πληγές. Ίσως εκεί, από δρόµους άλλους, συναντηθούν οι αληθινοί χριστιανοί, οι αληθινοί κοµουνιστές κι οι πάγανες τραγικοί. ―Κάτω από το ήθος της ανθρωπιάς και της αυτοθυσίας―. Άραγε η ορθόδοξη και αποστολική εκκλησία ποιάν ιερή αποστολή έχει; ―Έχει ως αποστολή το όραµα του χριστιανικού κοινοβίου αγάπης εκεί όπου όλα είναι κοινά και το χρήµα δεν χρειάζεται ή έχει αποστολή την αργυρώνητη εκτροπή των ηθών του καταναλωτικού βίου; Συµφωνούν µε το πνεύµα του Χριστού οι διακηρύξεις κάποιων ιεραρχών για τα οικονοµικά δικαιώµατα των κληρικών; Άραγε ταιριάζουν οι διακηρύξεις αυτές µε το πνεύµα της αυτοθυσίας του ιερού θύµατος που είναι ο ιερωµένος; ―Είναι οι παπάδες συνδικαλιστές που προασπίζουν τα οικονοµικά δικαιώµατά τους; Είναι η εκκλησία εργοστάσιο παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων ή εµπορική επιχείρηση; ―Είναι η εκκλησία µια οικονοµική σέχτα, η οποία πρωτίστως νοιάζεται για την ευφορία του οργανισµού και των µετόχων της, αδιαφορώντας για το καλό του κοινωνικού συνόλου και µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία που ένα µεγάλο µέρος του πληθισµού δοκιµάζεται, υποφέρει και πεινά; ―Άραγε πρέπει να συµµετέχει η εκκλησία στη εµπορευµατική και καταναλωτική κοινωνία όπως συµµετέχουν άλλες εµπορικο-κοινωνικές οµάδες; Για να δοθεί απάντηση σ’αυτό το ερώτηµα, πρέπει να δούµε ποιό είναι το βαθύτερο νόηµα της εµπορευµατοποίησης της κοινωνίας που κατά την γνώµη µου είναι µια ιδιότυπη πορνεία στην οποία η εκκλησία δεν πρέπει να συµµετέχει, αλλά ούτε να συµπορεύεται από ανάγκη µε αυτήν: ―Η έννοια της πορνείας είναι πολυσήµαντη και η χρήση της στις σύγχρονες γλώσσες, έχει κατά πολύ αλλάξει. Έτσι η συζήτηση για τη διερεύνηση µιας “διαλεκτικής της πορνείας” θα απαιτούσε µια νέα διαλογική ανάλυση και ίσως νέον ορισµό. Για να µπορέσουµε όµως να φτάσουµε στα θεµέλια αυτής της έννοιας, πρέπει να θέσουµε κάποια ερωτήµατα: Α. Είναι η γενετήσια ορµή βδελυρή ή µικρότερης σηµασίας απ'την πείνα, την ένδυση, τον ύπνο, την ασφάλεια, την κατοικία, την αξιοπρέπεια και τ’άλλα “αγαθά” διαβίωσης; Β. Είναι άραγε η διάθεση τροφίµων, κλίνης ή ρουχισµού έναντι αµοιβής, διαφορετικής σηµασίας από τη διάθεση ερωτικών περιπτύξεων έναντι αµοιβής; Δηλαδή είναι η πώληση της ερωτικής πράξης βδελυρή ενώ η πώληση φαγητού ή του ύπνου όχι; Επειδή σήµερα δεν ζούµε στον µεσαίωνα ούτε υπό την πολιτιστική δικτατορία του παπά ή του µουλά, είναι κοινή αίσθηση ότι η σεξουαλική πράξη δεν είναι βδελυρή, άρα η “βδελυρότητα” που την µετατρέπει σε πορνεία συνίσταται στο ότι προσφέρεται έναντι χρηµατικής αµοιβής. Δηλαδή είναι το Χρήµα που την κάνει βδελυρή και άρα πορνεία. Το ίδιο όµως θα µπορούσε να ισχύει για τη διάθεση έναντι αµοιβής και για όλα τα προϊόντα πρώτης ανάγκης, αλλά κι όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες. Η πόρνη προσφέρει το κορµί της ή σηµείο του κορµιού της για ένα προσυµφωνηµένο µικρό χρονικό διάστηµα, έναντι µιας προσυµφωνηµένης αµοιβής. Η εργάτρια προσφέρει για επίπονη εργασία όλο το σώµα της (ακόµα την προσοχή της δηλαδή και το µυαλό της) για προσυµφωνηµένο χρόνο οκτώ ωρών ηµερησίως, µε την ίδια περίπου αµοιβή µιας συνεύρεσης της πόρνης µε πελάτη. Επίσης η πόρνη µ’αυτή τη συναλλαγή τελειώνει τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή αν επισκεφτεί τον πελάτη στο σπίτι, αυτός δεν την αναγκάζει να µαγειρέψει ή να σφουγγαρίσει κιόλας, ενώ η εργάτρια που έχει ήδη “εκπορνευθεί” πουλώντας το κορµί της για την παραγωγή προϊόντων, αν έχει την κατάρα να είναι ευπαρουσίαστη, δέχεται ήπιες ή έντονες σεξουαλικές πιέσεις ή ακόµα και σεξουαλικούς εκβιασµούς από του ανωτέρους της, ανάλογα µε τις ανάγκες της ή την αδυναµία της να βρεί αλλού δουλειά. Δηλαδή πέραν της εργασίας της απαιτούν κι άλλες “υπηρεσίες”. Άραγε τι είναι η κοπέλα που ως εργαζόµενη, µ’αντάλλαγµα να µη χάσει τη θέση της ή την προσδοκία ανώτερης θέσης στη µισθολογική κλίµακα, ενδίδει στις σεξουαλικές απαιτήσεις των ανωτέρων της; Είναι ή δεν είναι πόρνη; Ή µήπως γίνεται πόρνη όταν σε κάθε συνεύρεση µε το αφεντικό ή τον ανώτερό της θεωρήσει ότι θα ήταν καλύτερα να πληρώνεται για τη συνεύρεση, χωρίς τουλάχιστον να δουλεύει στην παραγωγή κιόλας; Επίσης κατά τον προηγούµενο υπαινιγµό, πόρνη ή πόρνος δεν είναι µόνον αυτός που απλά πληρώνεται για την σεξουαλική προσφορά του, αλλά κι αυτός που προσφέρει ως αντάλλαγµα το σώµα, το πνεύµα και τις δεξιότητές του, για να αναρριχηθεί σε αξιώµατα, τα οποία τελικά µεταφράζονται σε χρήµα και δύναµη. Δηλαδή ο επιστάτης, ο διευθυντής, ο γραµµατέας, ο δηµοσιογράφος, ο στρατιωτικός, ο επιστήµονας, ο πολιτικός, ο γιατρός, ο δικαστής, ο κληρικός κ.λπ, οι οποίοι προσφέρουν υπηρεσίες έναντι αµοιβής, αλλά και κοινωνικής διάκρισης σε υψηλά ιστάµενα άτοµα ή σε οργανισµούς που είναι όλοι µαζί εξαρτηµένοι. (Μέσα στα επαγγέλµατα περιέλαβα και λειτουργήµατα όπως του γιατρού, για να δείξω ότι κι αυτά, όταν η προσφορά τους είναι εξαρτηµένη από κάποιον οικονοµικό οργανισµό, όπου ο εργαζόµενος εκπορνεύεται από τις οικονοµικές σχέσεις και τις εκβιαστικές πιέσεις της διοίκησης, παραβλέποντας αρκετές φορές το καθήκον του για το οικονοµικό συµφέρον του οργανισµού, είναι πορνεία. Επίσης ακόµα κι όταν ασκεί ιδιωτικά το επάγγελµα του γιατρού, εκπορνεύεται εξ ανάγκης δια του οικονοµικού ανταλλάγµατος που έχει ως αποτέλεσµα η σχέση του µε τους πελάτες. Εκπορνεύεται ν’αποκτήσει χρήµατα δια του λειτουργήµατός του, να εκπορνευτεί στα καταστήµατα για να αποκτήσει τα αναγκαία για να ζήσει). Γενικά η πορνεία είναι η προσφορά του σώµατος και του πνεύµατος πνεύµατος του ανθρώπου επί πληρωµή γι αλλότρια εξυπηρέτηση, συµφέρον ή αλλότρια ακολασία. Κι επειδή το οικονοµικό συµφέρον, όπως και κάθε συµφέρον τελικά µεταφράζεται σε χρήµα, συµπίπτει πάντα µε κάποιου είδους “ακολασία”. Αυτό γιατί κάθε προσφορά επί πληρωµή έχουσα σχεδόν πάντα ως σκοπό κι αποτέλεσµα το κέρδος, µε την υπεραξία υπερβαίνει την προσφορά του εργασιακού ανταλλάγµατος, έχοντας ως αποτέλεσµα την κλοπή και τον εκβιασµό. Το αφεντικό εκβιάζει την ανάγκη, την αδυναµία και την ανέχεια του ανθρώπου, εκπορνεύοντας τον στη έµµισθη δουλεία και στη συνέχεια κλέβει και την υπεραξία της δουλειάς του. Είναι βέβαιο ότι κάθε είδους πορνείας είναι αµάρτηµα, δηλαδή αστοχία στην αρµονία των κοινωνικών σχέσεων, αφού η προσφορά δεν είναι αγαπητική, αλλά φαρµακωµένη απ' το συµφέρον, την συναλλαγή, την εκµετάλλευση της ανάγκης και τον εκβιασµό, που πατά στην ανισότητα. Με λίγα λόγια η πορνεία είναι γενικά σύµφυτη µε την εµπορική συναλλαγή, δηλαδή µε τον καπιταλισµό. Όµως στο στάδιο του νεοφιλελευθερισµού, ο άνθρωπος αλλά και ολόκληροι λαοί οδηγούνται βίαια στην καταναγκαστική πορνεία. Εκεί µετατρέπεται κάθε τι βίαια σε εµπόρευµα και ό,τι δεν µπορεί να γίνει εµπόρευµα, όπως η αγάπη, η εντιµότητα, η ανθρωπιά, ο πολιτισµός, η αισθητική, η αληθινή τέχνη ή ό,τι απορρέει απ'την όποια ιδεολογική ή θρησκευτική πειθαρχία, ποδοπατείται βίαια και παραδειγµατικά µε περιφρόνηση. Ακόµα και στα ελεύθερα µικροεπαγγέλµατα, (εξαρτώµενα απ’τις ελεγχόµενες πρώτες ύλες), περιορίζεται η ελευθερία επιλογής κι η ανεξαρτησία παραγωγής. Οι µικρές αγροτικές παραγωγικές δραστηριότητες, ελέγχονται απόλυτα απ’την παραγωγή, το εµπόριο και την χρήση των µεταλλαγµένων φυτών ή σπόρων. Η εκπόρνευση µέσω της χρήσης µεταλλαγµένων σπόρων, συµβαδίζει και µε τον εκβιασµό της διασποράς µικροβίων που πλήττουν τις φυσικές καλλιέργειες, ενώ οι µεταλλαγµένες είναι απ’ τη δηµιουργία τους ανθεκτικές στα συγκεκριµένα µικρόβια. Έτσι αναφαίνεται κι η εκπόρνευση των επιστηµόνων, οι οποίοι αντί να υπηρετούν τον λαό, υποτάσσονται για προσωπικό κέρδος στις καταστροφικές για το περιβάλλον και τη φύση, κερδοσκοπικές απαιτήσεις των µονοπωλίων. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και το αστικό κοινοβούλιο: Ο ιµπεριαλισµός δια των λεγοµένων “µέσων ενηµέρωσης” προωθεί δικά του πρόσωπα ή ευάλωτα στο χρήµα και τον εκβιασµό, για να είναι ελεγχόµενα. Ενώ αυτοί που αντιδρούν κινούµενοι µέσα σε ιδεολογικά πλαίσια, δυσφηµίζονται, απαξιώνονται και παραµερίζονται. Η εκπόρνευση λοιπόν στους κόλπους του καπιταλιστικού συστήµατος είναι κανόνας, αφού το σύστηµα θέλοντας και µη, είναι απ’τη φύση του καταναλωτικό κι αργυρώνητο. Εκείνο όµως που εκπλήσσει περισσότερο, είναι η εκπόρνευση της ιερής του θεού πίστης: Οι περισσότεροι εκπρόσωποι του θεού επί της γης εκτελούν τα καθήκοντά τους µε µισθό, που παραδόξως είναι ανάλογος µε την θέση στην ιεραρχία. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κοιµούνται στο δρόµο και ψαχουλεύουν, φανερά ή κρυφά τα σκουπίδια, ενώ οι περισσότεροι εκπρόσωποι του θεού είναι σαν βαρέλια. Οι πιστοί κι οι ιερείς βέβαια προσεύχονται στον θεό για τους πτωχούς κι αφού κάνουν έτσι το ιερό χριστιανικό τους καθήκον, καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες φαγητού και προϊόντα πολυτελείας κρυφά ή φανερά. Αυτοί πουλάνε πίστη και θρησκεία, κι έτσι εκπορνεύουν τον ίδιο το Θεό, ανταλλάσσοντας έναντι αµοιβής το “προϊόν” της πίστης των ανθρώπων σ’Αυτόν.
Επισηµαίνω ότι: Οι κοινωνικοί επαναστάτες ποτέ µα ποτέ δεν παίρνουν µισθό για να κάνουν το καθήκον τους, µάλιστα πολλοί απ’αυτούς αναλώνουν την περιουσία τους, αν διαθέτουν κάποια, για τον σκοπό τους. Κι επειδή ο ιερωµένος δεν είναι παραγωγός προϊόντων ούτε έµπορος, που διαθέτει το εµπόρευµά του επί πληρωµή, δεν µπορεί παρά να είναι ειρηνικός κοινωνικός επαναστάτης. Αυτός, απώτερο σκοπό έχει την κοινωνία του λεγομένου κοινοβίου αγάπης, όπου η εργασία και το προϊόν είναι ανάργυρη, δηλαδή ιερή προσφορά στον πλησίον και γι’αυτό το χρήµα δε χρειάζεται. Στο κοινόβιο αγάπης του χριστιανικού οράµατος το ψωµί και το νερό, το ένδυµα και η κλίνη, η περίθαλψη και η παιδεία, είναι ιερά. Αυτό “προσφέρει σε όλους ανάλογα µε τις ανάγκες τους και προσδοκά από όλους ανάλογα µε τις δυνάµεις τους”.
Ως υστερόγραφο: ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Οι πολιτικοί της δεξιάς κι η ηγεσία της ορθόδοξης πίστης ωθούν τον ελληνικό λαό στην απαξίωση του ιστορικού καθήκοντός του ως ηγέτιδας χώρας του πολιτισµού και της ειρήνης. Κάθε τόσο για ασήµαντη αφορµή βγάζουµε και κραδαίνουµε όλα τα ιστορικά µας κιτάπια απαξιώνοντάς τα. Κάνουµε εµείς οι ίδιοι κάθε φιλότιµη και κωµική προσπάθεια την ελληνικότητα (και την ορθοδοξία), που είναι παγκοσµίως ιερή να µετατρέψουµε σε κωµωδία. Είπε η διακεκριµένη ελληνίστρια Ρωµιγύ: “Στον σύγχρονο κόσµο όλοι οι λαοί συνειδητά ή ασυνείδητα σκέπτονται ελληνικά και άρα είναι Έλληνες”. Δηλαδή η αποδοχή του ελληνικού πολιτισµού κάνει όλους τους λαούς Έλληνες. Όλοι οι λαοί στα σχολεία τους από την παιδική ηλικία διδάσκονται να είναι Έλληνες κι έτσι έχουν µιαν ασυνείδητη ή συνειδητή αποδοχή της ελληνικότητας. Εµείς όµως µόλις το αντιληφθούµε, αντί να χαρούµε οργιζόµαστε, νοµίζοντας ότι µας την κλέβουν. Αυτό εκµεταλλεύονται κατά καιρούς διάφοροι πολιτικοί για να αποκοµίζουν οφέλη. Παρουσιάζουν στον ελληνικό λαό µια ψευδή πραγµατικότητα, η οποία είναι γεµάτη εχθρούς που απειλούν την ιστορία και την ελληνικότητά µας και έτσι καλλιεργούν αντί για τη φιλία της χώρας µας µε τους άλλους λαούς, την εχθρότητα. Το κακό όµως δεν είναι ότι αυτοί οι επίορκοι πολιτικοί διαιρούν τον ελληνικό λαό και τους λαούς της περιοχής, αλλά είναι κι οι εκπρόσωποι της της ιεράς πίστης του Χριστού, που ως ορθόδοξοι δεν θέλουν ελευθερία ανάµεσα στις χριστιανικές επισκοπές των λαών, αλλά θέλουν εξουσία πάνω στους άλλους ορθόδοξους, θεωρώντας έτσι ότι εκείνοι είναι παιδιά άλλου κατώτερου θεού. ―Εμείς τι κάνουµε λοιπόν; Αντί να προβάλλουµε και να καλλιεργούµε την αδελφοσύνη και τη φιλία των λαών µέσ’τα όρια του ελληνο-ορθόδοξου πολιτισµού, αλαλάζουµε απωθώντας µακριά µε µίσος “τους κλέφτες της ιστορίας και της πίστης µας” (τους συνανθρώπους µας). Οργανώνουµε πανηγύρια µίσους µε την εκκλησία να πρωτοστατεί και να καλεί τους σλαυοµακεδόνες να απαρνηθούν τον ενδόµυχο πόθο τους για την ελληνικότητα. Όπως τότε που ο πρόεδρος της Τουρκίας Οζάλ οµολόγησε στις ελληνικές εφηµερίδες ότι θεωρεί τον εαυτό του Ίωνα κι άφηνε να εννοηθεί ότι ένιωθε Έλληνας. Τότε όλοι του επετέθησαν γιατί πίστεψαν ότι ήταν ανάξιος της ελληνικότητας ή ότι έκλεβε την ελληνικότητα που ήταν ιδιοκτησία µας. ―Λοιπόν ας µάθουν όλοι: η ελληνικότητα δεν κλέβεται, αφού όλοι οι λαοί, εκτός απ’ότι αυτοχαρακτηρίζονται, είναι Έλληνες. Είχε πει ο Ισοκράτης κι επικροτούσε ο Αλέξανδρος: όσοι κοινωνούν του ελληνικού πολιτισµού είναι Έλληνες. Προτείνω λοιπόν στην ιεραρχία την Αγίας Αποστολικής Εκκλησίας και στον κ.Μίκη Θεοδωράκη να κάνουν το καθήκον τους. Δηλαδή, αντί για πανηγύρια µίσους, να οργανώσουν ένα πανηγύρι χαράς και αγάπης στη Θεσσαλονίκη για όλους τους Μακεδόνες: Έλληνες, Σκοπιανούς και Βούλγαρους, όπου θα πιούν, θα χορέψουν και θα τραγουδήσουν τραγούδια αγάπης και ειρήνης του Μίκη.
Προχθές που έκανα το λεγόμενο ζάπινγκ στην τηλεόραση έπεσα σ'ένα κανάλι απ'αυτά που δεν ανοίγω ποτέ εκ προθέσεως. Βέβαια αυτό δεν θα πει ότι θεωρώ τα καθιερωμένα κανάλια άξια λόγου ή ότι προσφέρουν κάτι στον πολιτισμό και την ανθρωπιά, αλλά πιστεύω ότι το RISE TV είναι ένα απ' αυτά που προάγει μια ψευτονενικότητα, αποβλακώνοντας τους νέους μ'έναν ανόητο ευρω-αμερικάνικο τρόπο ψευδοελευθερίας.
Τέλος πάντων εκεί ένας νεαρός "δημοσιογράφος" που τηρούσε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, έκανε μεθοδευμένες ερωτήσεις στον Μητροπολίτη Νικόλαο, ο οποίος απ'τη συζήτηση φάνηκε ότι είναι συγχρόνως κι ένας διακεκριμένος επιστήμονας. Επειδή μόνο λίγες ερωταποκρίσεις πρόλαβα να ακούσω, οι οποίες όμως μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, προσπάθησα να βρω κάποια κείμενα του Μηροπολίτη Νικολάου. Δεν βρήκα παρά κάποιες μικρές αράδες οι οποίες μ'εξέπληξαν αρνητικά. Το χειρότερο όμως είναι ότι τα έργα του Αγίου, είναι προσβάσιμα μόνο μέσω των εκδόσεών τους και φυσικά η απόκτησή τους απαιτεί οικονομικές θυσίες, που ένας συνταξιούχος των 450 ευρώ δεν μπορεί να κάνει. Φαίνεται λοιπόν ότι κατά την ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, η πίστη αλλά και η δόξα του θεού απαιτούν το ανάλογο χρηματικό τίμημα. Αυτό όμως που με συνετάραξε είναι ότι: εγώ, ένας άθεος κομουνιστής, προσφέρω τις σκέψεις μου ανάργυρα, γιατί πιστεύω, σαν το Σωκράτη, ότι οι συλλογισμοί δεν είναι απόλυτα δικοί μου αλλ'αποτέλεσμα κυρίως κρυφών μηχανισμών της θεάς Φύσης. Φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Νικόλαος τη σοφία του θεωρεί μόνο δικιά του κι όχι αποκάλυψη του θεού σ'αυτόν, γι'αυτό λοιπόν την εμπορεύεται.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (μια προσέγγιση μέσω ιντερνέτ)
Δημοσιογραφική ανακοίνωση: Από πολύ νωρίς το μεσημέρι κατέβηκε χθες στην πλατεία Συντάγματος ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος, προκειμένου να συμμετάσχει στο ειρηνικό συλλαλητήριο για την Μακεδονία. Ο κ. Νικόλαος είχε δηλώσει ότι θα έδινε το παρών, κάτι το οποίο τήρησε και έγινε δεκτός με ιδιαίτερο ενθουσιασμό απ'τον κόσμο που συγκεντρώθει. Σύμφωνα με το Rafina Pikermi News, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής είπε “Καιρός να ορθώσουμε ως λαός όλοι μαζί το ανάστημά μας και να αναστήσουμε την αξιοπρέπειά μας!”
Εγώ ρωτώ: Συνάδει άραγε αυτή η συμπεριφορά σε έναν χριστιανό. Άραγε οι Σλαβομακεδόνες δεν είναι χριστιανοί, ούτε ορθόδοξοι; Δεν είναι αδελφοί μας και πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας και ν'αναστήσουμε την αξιοπρέπειά μας απέναντι σ'αυτούς; Άραγε τι είδους αξιοπρέπεια είναι αυτή που οι αδελφοί μας προσβάλλουν; Είναι αυτή του εθνικισμού; Άραγε ο εθνικισμός δεν προϋποθέτει ότι μολονότι και οι δύο λαοί είναι δημιουργήματα του ίδιου θεού, αυτού των Εβραίων, εμείς είμαστε ανώτερος λαός απ'αυτούς ενώπιόν του;
Το σημείωμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας έχει ως εξής:
Επίσκοπος: Πρὸς Τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς τῆς καθ’ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως: Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πολλοὶ ρωτοῦν γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχει πρόβλημα μὲ τὴ συμμετοχή τους στὸ συλλαλητήριο τῆς Κυριακῆς 4 Φεβρουαρίου γιὰ τὴ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Ἐπειδὴ διάφορες δηλώσεις καὶ τοποθετήσεις καὶ ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς ἔχουν προκαλέσει σχετικὴ σύγχυση, θὰ ἤθελα νὰ πῶ στὴν ἀγάπη σας δυὸ λόγια. Ἕνα ἁγνὸ πατριωτικὸ συλλαλητήριο, ποὺ μάλιστα στηρίζει τὰ ὅσα ἔχει πεῖ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος στὴ σχετικὴ Ἀνακοίνωσή της, ἀποτελεῖ, ὅπως καὶ οἱ ἐκλογὲς ἢ ἕνα δημοψήφισμα, ἔκφραση τῆς λαϊκῆς βούλησης, ἀρκεῖ νὰ μὴν κακοποιηθεί από ἀκρότητες καὶ κρυφὲς ποταπὲς σκοπιμότητες. Τὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης, ἄσχετα μὲ τοὺς λόγους ποὺ ἀκούσθηκαν, ἦταν μία συγκλονιστικὴ λαϊκὴ κραυγή, μιὰ φωνὴ ἀναστεναγμοῦ πανεθνικοῦ διαμετρήματος, ὅ,τι καλύτερο εἶδε ἡ πατρίδα μας τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὁ τρόπος τῆς ἀντίδρασης καὶ τῆς πολεμικῆς αὐτῶν ποὺ τὸ ἀπορρίπτουν, ἀπὸ μόνος του φανερώνει τὴ σημασία καὶ τὴν ἀξία του. Εὐκαιρία νὰ μαζευτοῦμε ὅλοι μαζὶ καὶ στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ διατρανώσουμε τὴν ἀγάπη μας στὴν πατρίδα καὶ τὴν ἀνάγκη μας γιὰ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ ὑπερηφάνεια. Ἀρκετὰ ἔχουμε πληρώσει τὰ λάθη μας. Καιρὸς νὰ ὀρθώσουμε ὡς λαὸς ὅλοι μαζὶ τὸ ἀνάστημά μας καὶ νὰ ἀναστήσουμε τὴν ἀξιοπρέπειά μας.
Εγώ ρωτώ: Από πότε οι χριστιανοί διατρανώνουν την αγάπη τους με αναστεναγμούς εθνικού διαμετρήματος; Είναι οι χριστιανοί εθνικοί; Από πότε ο κλήρος συμμετέχει σε συγκλονιστικές κραυγές πανεθνικού ενθουσιασμού; Από πότε ο ο κλήρος διατρανώνει αγάπη για πατρίδα, εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια; Δεν είναι ο πατριωτισμός κάτι που μας χωρίζει από τους αδελφούς μας; Δεν είναι οι αδελφοί μας αυτοί στους οποίους πρέπει να διατρανώσουμε την αγάπη μας αντί του πανεθνικού ενθουσιασμού μας; Εγώ ξέρω ότι: Οι αναστεναγμοί εθνικού πάθους, οι κραυγές πανεθνικού ενθουσιασμού, και η εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, δεν θυμίζουν τον Ιησού ούτε τους Αποστόλους του. Δεν είδαμε τον Ιησού να οδηγεί τους Ισραηλίτες σε διαδήλωση ή σε μάχη κατά των Ρωμαίων, αφού μάλιστα σαν θεού υιός σίγουρα θα τους κατατρόπωνε. Σε μιαν εποχή που το Ισραήλ βρισκόταν κάτω από τη Ρωμαϊκή κατοχή και μαλιστα οι Εβραίοι εξαναγκάζοντο ν'αλλάξουν ακόμα και πίστη, ο Ιησούς δεν τους οδήγησε στην ελευθερία από το Ρωμαϊκό ζυγό.
Επίσκοπος: Ρωτοῦν μερικοὶ γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὶς δηλώσεις του. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας ἁπλὰ εἶπε ὅτι προτιμάει αὐτὸς τὰ δύσκολα κι ὄχι τὰ εὔκολα. Δὲν εἶπε νὰ μὴν κάνουμε ἐμεῖς τὰ εὔκολα. Ἐμεῖς λοιπὸν θὰ κάνουμε ὡς λαὸς τὸ εὐλογημένο καὶ τόσο ὡραῖο εὔκολο, τὸ νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζὶ καὶ νὰ συμβάλουμε στὴ δυνατὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ. Αὐτὸ εἶναι πράγματι εὔκολο, ἀλλὰ πολὺ οὐσιαστικό. Ὅσοι λοιπὸν μπορεῖτε καὶ τὸ θέλετε, μὴ διστάσετε νὰ τὸ κάνετε. Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μαζί σας. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου. Ἐννοεῖται ὅτι κι ἐγώ, πρῶτα ὁ Θεός, θὰ εἶμαι παρὼν στὸ Σύνταγμα τὴν ἐρχόμενη Κυριακή 4 Φεβρουαρίου στὶς 2:00μ.μ. μαζί σας.
Εγώ λέω: Αυτή η πρακτική δεν είναι ούτε εύκολη ούτε δύσκολη, είναι απλά αντιχριστιανική. Ο άγιος επίσκοπος δε μπορεί να μας βεβαιώσει αν η ευλογία του θεού είναι με τους διαδηλωτές, ή το αντίθετο! Ο άγιος επίσκοπος βάζει στο στόμα του τις βουλές του θεού. Αυτό είναι ύβρις. Ο θεός δεν είναι μόνο δικός μας θεός αλλά και των Σκοπιανών και μάλιστα δεν είμαστε εμείς τα ανώτερα παιδιά του! Είναι φανερό ότι η Εκκλησία μας δεν θέλει ισότιμη στάση απέναντι στην εκκλησία της γείτονος. Επίσης η Εκκλησία μας δεν θέλει οι κάτοικοι αυτής της χώρας να σφετεριστούν την ιστορία μας, γιατί εμείς είμαστε ανώτεροι απ'αυτούς και αυτό το "ανώτεροι" καταγίγνεται από τον θεό, ή τελος πάντων το κληρονομήσαμε από τον θεό των Εβραίων. Και μια υπενθύμηση: Μια και φτάσαμε ως εδώ, ας μιλήσουμε και για τον Χριστό ο οποίος ήταν μάλλον κατωτέρου διανοητικού ύψους από τους περισσότερους ιεράρχες μας. Αυτός είπε: Πιο εύκολα περνά η καμίλα από την τρύπα της βελόνας παρά ο πλούσιος την πόρτα του παραδείσου. Ε λοιπόν θα πει κάποιος, πιθανόν ο άγιος ιεράρχης μας, είμαι εγώ πλούσιος; Εγώ λέω: Πλούσιος για τον Χριστό, εκείνη την εποχή, ήταν αυτός που είχε δύο χιτώνες κι έπρεπε να δώσει τον ένα σ'αυτόν που δεν έχει. Επίσης συνιστούσε: Αν σε ραπίσει κάποιος στη μια παρειά γύρισε και την άλλην. Εγώ λέω: δεν μας ράπισαν κι εμείς βγήκαμε στο κλαρί για πόλεμο. Σκεψου να μας είχαν ραπίσει κιόλας! Επίσης είπε: Αγαπάτε αλλήλους! Κι εμείς εν χορώ δείχνουμε το μίσος μας.
Επίσκοπος Νικολαος: Μετὰ πολλῶν εὐχῶν,
Εγώ θα έλεγα: μετά πολλών ευχών και του χρόνου στα Σκόπια κατοχή.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ για την αμαρτωλότητα
Εφθασε ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποὺ τόσο ὅλοι περιμένουμε καὶ ποὺ τόσο βαθειὰ ὑπάρχει μέσα στὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ περίοδος αὐτὴ ἀνοίγει μὲ ἕνα ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ λέει «νῦν ἐγγύτερον ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν», καὶ ὁλοκληρώνεται τὴν Κυριακή τῶν Βαΐων μὲ ἕνα ἄλλο ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ὅπου ὁ Κύριος λέει «ὁ καιρός μου ἐγγὺς ἐστίν». Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἐγγύτητος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς εὐκαιρίας μας -αὐτὸ θὰ πεῖ «καιρός», νὰ συναντήσουμε τὸν Θεό, μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα ποὺ διαρκῶς ἡ Ἐκκλησία τὸ ἐπαναφέρει γιὰ νὰ ἀξιοποιεῖται τὸ φιλότιμο καὶ ἡ ἐσωτερική μας ἐπιθυμία γιὰ ἀγῶνα πνευματικό, μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ κάνουμε μιὰ βουτιὰ μέσα στὴν ἀλήθεια τοῦ ἑαυτοῦ μας, νὰ ξεπεράσουμε αὐτὰ ποὺ μὲ πρώτη ματιὰ βλέπουμε, καὶ νὰ διακρίνουμε τὸ βαθύτερο ὁ καθένας μας περιεχόμενό του. Καὶ ἐκεῖ θὰ συναντήσουμε δύο πράγματα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἁμαρτωλότητά μας καὶ τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ• δυὸ ποταμοὶ νὰ συναντοῦνται, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολὺ μεγάλοι. Δυστυχῶς ἡ ἁμαρτωλότητα εἶναι ἕνα βασικό ἰδίωμά μας -ὄχι ὅτι κάνουμε κακιὲς πράξεις ἢ ὅτι ἔχουμε συγκεκριμένες μόνον ἁμαρτίες, ἀλλὰ ὅτι «ἐν ἁμαρτίαις ὅλοι ὑπάρχομεν»-, τὸ ὁποῖο τὸ ἀπωθοῦμε καὶ δὲν θέλουμε νὰ τὸ κατανοήσουμε καὶ νὰ τὸ δεχθοῦμε. Ἢ καὶ ἂν τὸ δεχθοῦμε, τὸ ὁμολογοῦμε μὲ τὰ χείλη μας, μ’ ἕναν ἐντελῶς ἐπιφανειακὸ καὶ συνήθως παραπλανητικὸ γιὰ τὴν ἀλήθεια μας τρόπο. Ἡ Ἐκκλησία μας, ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μ.Τεσσαρακοστῆς, μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας μέσα ἀπὸ τὰ τροπάρια τῶν ἀκολουθιῶν, τὰ ὁποῖα τονίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπὸ μένα, δὲν ὑπάρχουν πράξεις ἁμαρτωλὲς ποὺ νὰ μὴν ἔχω κάνει. Μπορεῖ νὰ μὴν συμβαίνει στὴν πραγματικότητα αὐτό, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ψάξουμε καὶ νὰ βροῦμε εἶναι τήν συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, διότι αὐτὴ θὰ μᾶς δώσει τὴν αἴσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνάγκη γιὰ μετάνοια, θὰ μᾶς δώσει ἕνα ἄλλο πολὺ βασικὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖο εἶναι τὸ φρόνημα τῆς ταπείνωσης. Συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητος, συναίσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια καὶ φρόνημα ταπείνωσης. Μέσα στὴν καρδιά του μπορεῖ νὰ ζήσει κανεὶς τὴν ταπεινότητά του, ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός του. Αὐτὸ μᾶς δίνει τὴν δυνατότητα νὰ προκύψουν δύο ἄλλα πολύ σημαντικὰ στοιχεῖα στὸν ἄνθρωπο. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ὅρασις• τὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς μέσα του νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια του καὶ νὰ δεῖ καὶ συγκεκριμένες ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες πραγματικὰ ἐκφράζουν τὴν ἁμαρτωλότητά του καὶ γιὰ τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ καταθέσει τὴν μετάνοιά του. Καὶ τὸ δεύτερο εἶναι ἡ συγκεκριμένη ἀπόφαση, ἡ ἀφυπνιστικὴ κίνηση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπόφαση νὰ ἀγωνιστεῖ κανεὶς καὶ νὰ πορευθεῖ τελικῶς στὸν ἀγῶνα πρὸς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τὸ πρῶτο, λοιπὸν, ἡ συνείδηση τῆς ἁμαρτωλότητος• τὸ δεύτερο, ἡ συναίσθηση τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια. Καὶ τὸ τρίτο ἡ ταπείνωση, τὸ χαμήλωμα τῆς εἰκόνας μας, τὸ ἐσωτερικὸ σκύψιμο ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν μετάνοια. Τότε ὁ ἄνθρωπος βλέπει καὶ τὸν ἑαυτό του καὶ τὰ γεγονότα καὶ τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν ζωή του. Καὶ ἀμέσως βγαίνει αὐτὴ ἡ ἔντονη ἐπιθυμία καὶ ἡ ἀπόφαση νὰ προχωρήσουμε, νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ σηκώσουμε τὰ παραλελυμένα γόνατα καὶ τὰ πεσμένα χέρια μας, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὥστε νὰ κάνουμε τὰ ὀρθὰ βήματα πρὸς τὴν σωτηρία μας καὶ ὄχι αὐτὰ ποὺ μᾶς ξεγελοῦν καὶ μᾶς ἐκτροχιάζουν. Ἐφόδιο γι΄ αὐτὸν τὸν ἀγῶνα μας εἶναι ἡ αἴτηση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν προσευχή. Ἡ προσευχὴ στὸν ἐλεήμονα Θεὸ ἐκφράζει τὴν συνείδηση, ὄχι τῆς ἀδυναμίας μας, ἀλλὰ τῆς ἁμαρτωλότητός μας. Δὲν λέμε στὸν Θεὸ ὅτι εἴμαστε ἀδύναμοι, δὲν ἔχουμε δυνάμεις, ἔλα βοήθησέ μας, ἀλλὰ λέμε εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ καὶ γι’ αὐτὸ συγχώρεσέ μας καὶ ἐλέησέ μας. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα παράλληλα μὲ τὸν ἰσχυρὸ καὶ κραταιὸ Θεὸ νὰ ἔχει κανεὶς μέσα στὴν καρδιά του καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ. Δεύτερον, ἡ αἴσθηση ὅτι δὲν εἴμαστε ριγμένοι σ’ αὐτὸν τὸν ἀχανῆ κόσμο, μόνοι μας, ἀβοήθητοι, ἐγκαταλελειμμένοι, ἀλλὰ εἶναι παρὼν ὁ Θεός. Καὶ ὄχι μόνο εἶναι παρών, ἀλλὰ καὶ μαζί μας ὁ Θεός. «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Γι’ αὐτὸ καὶ προσευχόμαστε ὥστε, ἂν καὶ μὲ τὶς πράξεις μας ἴσως Τὸν ἀπομακρύνουμε, νὰ ἔλθει κοντά μας: «Κύριε τῶν δυνάμεων μεθ’ ἡμῶν γενού». Καὶ ἕνα τρίτο εἶναι ἡ ἐνίσχυση τῆς πορείας μας ἀπὸ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων μας. Εἴμαστε συντροφευμένοι μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἀγκαλιὰ ποὺ λέγεται Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν χάρι, τὴν παρρησία καὶ τὴν παρουσία καὶ τὴν εὐλογία τῶν ἁγίων μας: τῆς Παναγίας πρωτίστως, τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁγίων τοὺς ὁποίους ἔχουμε γύρω μας καὶ τοὺς ὁποίους ἐπικαλούμαστε. Ἂς ξεκινήσουμε λοιπόν τὴν πορεία τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς μὲ ἐσωτερικὴ ἡσυχία γιὰ νὰ δοῦμε βαθιὰ στὸ μέλλον τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ποθήσουμε νὰ ἔλθει ἡ βασιλεία Του. Αὐτὸ εἶναι ὁ «καιρός», ἡ κατάλληλη εὐκαιρία γιὰ τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας. Καὶ τότε ἂν ἀκολουθήσουμε αὐτὰ τὰ μέσα ποὺ προαναφέραμε τῆς ἐσωτερικῆς μετανοίας, τῆς προσπάθειας νὰ ἔχουμε κοντά μας τὸν Κύριο, νὰ μὴν Τὸν ἀπομακρύνουμε καὶ νὰ ἀντλήσουμε ἀπὸ τὴν δύναμή Του καὶ τὸ ἔλεός Του μὲ τὶς πρεσβεῖες καὶ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁγίων μας, θὰ δοῦμε πόσο πιὸ ἀπολεσματικὸς θὰ εἶναι ὁ ἀγώνας μας. Ἔτσι φιλοτιμούμενοι καὶ ἀγωνιζόμενοι, μ’ αὐτὴν τὴν δύναμη, μ’ αὐτὰ τὰ ἐφόδια, νὰ πορευθοῦμε τὸν δρόμο, νὰ διανύσουμε τὸ πέλαγος τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ νὰ φθάσουμε στὸν προορισμό μας ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ στὴ ζωή μας.
Εγώ λέω: Μετά απ' αυτή τη μικρή διάλεξη μου έρχεται στο νου κάτι που ενώ θεωρείται αγιότης, συνιστά αμάρτημα. Κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η θεολογία που είναι µια βέβηλη αλαζονική και υβριστική πρακτική. Αυτός που την ασκεί βάζει τον λόγο του θεού στο στόµα του προσβάλλοντας και υποτιµώντας τον ίδιο το θεό. Δείχνει µε την πρακτική του ότι ο θεός αδυνατεί να επικοινωνήσει µε τα δηµιουργήµατά του έχοντας την ανάγκη της µεσολάβησης του σοφού θεολόγου ή του ιερέα. Επίσης ο θεολόγος ξεχνά ή σκόπιµα παραβλέπει ότι υπάρχει η καινή διαθήκη, όπου ο ίδιος ο Ιησούς, ο υιός του θεού, ορίζει την διαγωγή του πιστού. Ο Λόγος του Χριστού παραβιάζει αρκετούς ρεαλιστικούς κανόνες της Ιουδαϊκής πίστης, όπως αυτούς περί τιµωρίας κι αντεκδίκησης, όπου ακριβώς στην παραβίαση αυτών των κανόνων ορίζεται η συµπεριφορά του πιστού χριστιανού, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για θεολογία και φιλοσοφική ηδονή. Ο κλήρος λοιπόν πρέπει να εκπροσωπεί το πνεύµα του Χριστού το οποίο ως αφοπλιστικά απλό, αποτείνεται στους πτωχούς κι αγράµµατους και γενικά στους «πτωχούς τω πνεύµατι». Αφού, αν είναι κατανοητό από αυτούς, είναι κατανοητό από όλους. Απλά πράγµατα ως προς την κατανόηση, αλλά δύσκολα στην εφαρµογή, όπου ο πιστός πρέπει να υπερβεί τον Εαυτό και να ενδυθεί τον Άλλον, τον πλησίον: «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου», «αν σε ραπίσει κάποιος γύρισε και την άλλη παρειά», «αν έχεις δύο χιτώνες δώσε τον έναν σ’αυτόν που δεν έχει». Αυτά συνιστούν την ουσία του χριστιανισµού κι αποτρέπουν µε την απλότητά τους από κάθε µεγαλόστοµη κοµπορρηµοσύνη. Αν οι µέτοχοι της χριστιανικής πίστης και κοινωνοί της θείας µετάληψης, που είναι οι ιερείς και οι πιστοί, ασκήσουν το καθήκον που ανέλαβαν µεταλαµβάνοντας το σώµα και το αίµα του ιερού θύµατος που είναι ο Χριστός, δηλαδή να τον ακολουθήσουν ως την απόλυτη πενία και το θάνατο, τότε όλα τα άλλα είναι περιττά. Ο λόγος του Χριστού είναι απλούστατος, ώστε να µην επιδέχεται διαφορετικές ερµηνείες. Η χριστιανική θεολογία λοιπόν είναι προσβλητική προς το πνεύµα του Ιησού και προς αυτόν τον ίδιον, αφού όσοι επιχειρούν θεολογικές ερµηνείες τον υποτιµούν ως απλοϊκό ή προτίθενται να τον υποκαταστήσουν ή να τον συµπληρώσουν ως πιο ευφυείς. Οι διανοούµενοι κι οι οραµατιστές του “υψηλού” ας αφήσουν την γραφίδα, ας αναµειχθούν ανώνυµοι µε το ανώνυµο πλήθος κι ας ανακουφίσουν πληγές. Ίσως εκεί, από δρόµους άλλους, συναντηθούν οι αληθινοί χριστιανοί, οι αληθινοί κοµουνιστές κι οι πάγανες τραγικοί. ―Κάτω από το ήθος της ανθρωπιάς και της αυτοθυσίας―. Άραγε η ορθόδοξη και αποστολική εκκλησία ποιάν ιερή αποστολή έχει; ―Έχει ως αποστολή το όραµα του χριστιανικού κοινοβίου αγάπης εκεί όπου όλα είναι κοινά και το χρήµα δεν χρειάζεται ή έχει αποστολή την αργυρώνητη εκτροπή των ηθών του καταναλωτικού βίου; Συµφωνούν µε το πνεύµα του Χριστού οι διακηρύξεις κάποιων ιεραρχών για τα οικονοµικά δικαιώµατα των κληρικών; Άραγε ταιριάζουν οι διακηρύξεις αυτές µε το πνεύµα της αυτοθυσίας του ιερού θύµατος που είναι ο ιερωµένος; ―Είναι οι παπάδες συνδικαλιστές που προασπίζουν τα οικονοµικά δικαιώµατά τους; Είναι η εκκλησία εργοστάσιο παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων ή εµπορική επιχείρηση; ―Είναι η εκκλησία µια οικονοµική σέχτα, η οποία πρωτίστως νοιάζεται για την ευφορία του οργανισµού και των µετόχων της, αδιαφορώντας για το καλό του κοινωνικού συνόλου και µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία που ένα µεγάλο µέρος του πληθισµού δοκιµάζεται, υποφέρει και πεινά; ―Άραγε πρέπει να συµµετέχει η εκκλησία στη εµπορευµατική και καταναλωτική κοινωνία όπως συµµετέχουν άλλες εµπορικο-κοινωνικές οµάδες; Για να δοθεί απάντηση σ’αυτό το ερώτηµα, πρέπει να δούµε ποιό είναι το βαθύτερο νόηµα της εµπορευµατοποίησης της κοινωνίας που κατά την γνώµη µου είναι µια ιδιότυπη πορνεία στην οποία η εκκλησία δεν πρέπει να συµµετέχει, αλλά ούτε να συµπορεύεται από ανάγκη µε αυτήν: ―Η έννοια της πορνείας είναι πολυσήµαντη και η χρήση της στις σύγχρονες γλώσσες, έχει κατά πολύ αλλάξει. Έτσι η συζήτηση για τη διερεύνηση µιας “διαλεκτικής της πορνείας” θα απαιτούσε µια νέα διαλογική ανάλυση και ίσως νέον ορισµό. Για να µπορέσουµε όµως να φτάσουµε στα θεµέλια αυτής της έννοιας, πρέπει να θέσουµε κάποια ερωτήµατα: Α. Είναι η γενετήσια ορµή βδελυρή ή µικρότερης σηµασίας απ'την πείνα, την ένδυση, τον ύπνο, την ασφάλεια, την κατοικία, την αξιοπρέπεια και τ’άλλα “αγαθά” διαβίωσης; Β. Είναι άραγε η διάθεση τροφίµων, κλίνης ή ρουχισµού έναντι αµοιβής, διαφορετικής σηµασίας από τη διάθεση ερωτικών περιπτύξεων έναντι αµοιβής; Δηλαδή είναι η πώληση της ερωτικής πράξης βδελυρή ενώ η πώληση φαγητού ή του ύπνου όχι; Επειδή σήµερα δεν ζούµε στον µεσαίωνα ούτε υπό την πολιτιστική δικτατορία του παπά ή του µουλά, είναι κοινή αίσθηση ότι η σεξουαλική πράξη δεν είναι βδελυρή, άρα η “βδελυρότητα” που την µετατρέπει σε πορνεία συνίσταται στο ότι προσφέρεται έναντι χρηµατικής αµοιβής. Δηλαδή είναι το Χρήµα που την κάνει βδελυρή και άρα πορνεία. Το ίδιο όµως θα µπορούσε να ισχύει για τη διάθεση έναντι αµοιβής και για όλα τα προϊόντα πρώτης ανάγκης, αλλά κι όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες. Η πόρνη προσφέρει το κορµί της ή σηµείο του κορµιού της για ένα προσυµφωνηµένο µικρό χρονικό διάστηµα, έναντι µιας προσυµφωνηµένης αµοιβής. Η εργάτρια προσφέρει για επίπονη εργασία όλο το σώµα της (ακόµα την προσοχή της δηλαδή και το µυαλό της) για προσυµφωνηµένο χρόνο οκτώ ωρών ηµερησίως, µε την ίδια περίπου αµοιβή µιας συνεύρεσης της πόρνης µε πελάτη. Επίσης η πόρνη µ’αυτή τη συναλλαγή τελειώνει τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή αν επισκεφτεί τον πελάτη στο σπίτι, αυτός δεν την αναγκάζει να µαγειρέψει ή να σφουγγαρίσει κιόλας, ενώ η εργάτρια που έχει ήδη “εκπορνευθεί” πουλώντας το κορµί της για την παραγωγή προϊόντων, αν έχει την κατάρα να είναι ευπαρουσίαστη, δέχεται ήπιες ή έντονες σεξουαλικές πιέσεις ή ακόµα και σεξουαλικούς εκβιασµούς από του ανωτέρους της, ανάλογα µε τις ανάγκες της ή την αδυναµία της να βρεί αλλού δουλειά. Δηλαδή πέραν της εργασίας της απαιτούν κι άλλες “υπηρεσίες”. Άραγε τι είναι η κοπέλα που ως εργαζόµενη, µ’αντάλλαγµα να µη χάσει τη θέση της ή την προσδοκία ανώτερης θέσης στη µισθολογική κλίµακα, ενδίδει στις σεξουαλικές απαιτήσεις των ανωτέρων της; Είναι ή δεν είναι πόρνη; Ή µήπως γίνεται πόρνη όταν σε κάθε συνεύρεση µε το αφεντικό ή τον ανώτερό της θεωρήσει ότι θα ήταν καλύτερα να πληρώνεται για τη συνεύρεση, χωρίς τουλάχιστον να δουλεύει στην παραγωγή κιόλας; Επίσης κατά τον προηγούµενο υπαινιγµό, πόρνη ή πόρνος δεν είναι µόνον αυτός που απλά πληρώνεται για την σεξουαλική προσφορά του, αλλά κι αυτός που προσφέρει ως αντάλλαγµα το σώµα, το πνεύµα και τις δεξιότητές του, για να αναρριχηθεί σε αξιώµατα, τα οποία τελικά µεταφράζονται σε χρήµα και δύναµη. Δηλαδή ο επιστάτης, ο διευθυντής, ο γραµµατέας, ο δηµοσιογράφος, ο στρατιωτικός, ο επιστήµονας, ο πολιτικός, ο γιατρός, ο δικαστής, ο κληρικός κ.λπ, οι οποίοι προσφέρουν υπηρεσίες έναντι αµοιβής, αλλά και κοινωνικής διάκρισης σε υψηλά ιστάµενα άτοµα ή σε οργανισµούς που είναι όλοι µαζί εξαρτηµένοι. (Μέσα στα επαγγέλµατα περιέλαβα και λειτουργήµατα όπως του γιατρού, για να δείξω ότι κι αυτά, όταν η προσφορά τους είναι εξαρτηµένη από κάποιον οικονοµικό οργανισµό, όπου ο εργαζόµενος εκπορνεύεται από τις οικονοµικές σχέσεις και τις εκβιαστικές πιέσεις της διοίκησης, παραβλέποντας αρκετές φορές το καθήκον του για το οικονοµικό συµφέρον του οργανισµού, είναι πορνεία. Επίσης ακόµα κι όταν ασκεί ιδιωτικά το επάγγελµα του γιατρού, εκπορνεύεται εξ ανάγκης δια του οικονοµικού ανταλλάγµατος που έχει ως αποτέλεσµα η σχέση του µε τους πελάτες. Εκπορνεύεται ν’αποκτήσει χρήµατα δια του λειτουργήµατός του, να εκπορνευτεί στα καταστήµατα για να αποκτήσει τα αναγκαία για να ζήσει). Γενικά η πορνεία είναι η προσφορά του σώµατος και του πνεύµατος πνεύµατος του ανθρώπου επί πληρωµή γι αλλότρια εξυπηρέτηση, συµφέρον ή αλλότρια ακολασία. Κι επειδή το οικονοµικό συµφέρον, όπως και κάθε συµφέρον τελικά µεταφράζεται σε χρήµα, συµπίπτει πάντα µε κάποιου είδους “ακολασία”. Αυτό γιατί κάθε προσφορά επί πληρωµή έχουσα σχεδόν πάντα ως σκοπό κι αποτέλεσµα το κέρδος, µε την υπεραξία υπερβαίνει την προσφορά του εργασιακού ανταλλάγµατος, έχοντας ως αποτέλεσµα την κλοπή και τον εκβιασµό. Το αφεντικό εκβιάζει την ανάγκη, την αδυναµία και την ανέχεια του ανθρώπου, εκπορνεύοντας τον στη έµµισθη δουλεία και στη συνέχεια κλέβει και την υπεραξία της δουλειάς του. Είναι βέβαιο ότι κάθε είδους πορνείας είναι αµάρτηµα, δηλαδή αστοχία στην αρµονία των κοινωνικών σχέσεων, αφού η προσφορά δεν είναι αγαπητική, αλλά φαρµακωµένη απ' το συµφέρον, την συναλλαγή, την εκµετάλλευση της ανάγκης και τον εκβιασµό, που πατά στην ανισότητα. Με λίγα λόγια η πορνεία είναι γενικά σύµφυτη µε την εµπορική συναλλαγή, δηλαδή µε τον καπιταλισµό. Όµως στο στάδιο του νεοφιλελευθερισµού, ο άνθρωπος αλλά και ολόκληροι λαοί οδηγούνται βίαια στην καταναγκαστική πορνεία. Εκεί µετατρέπεται κάθε τι βίαια σε εµπόρευµα και ό,τι δεν µπορεί να γίνει εµπόρευµα, όπως η αγάπη, η εντιµότητα, η ανθρωπιά, ο πολιτισµός, η αισθητική, η αληθινή τέχνη ή ό,τι απορρέει απ'την όποια ιδεολογική ή θρησκευτική πειθαρχία, ποδοπατείται βίαια και παραδειγµατικά µε περιφρόνηση. Ακόµα και στα ελεύθερα µικροεπαγγέλµατα, (εξαρτώµενα απ’τις ελεγχόµενες πρώτες ύλες), περιορίζεται η ελευθερία επιλογής κι η ανεξαρτησία παραγωγής. Οι µικρές αγροτικές παραγωγικές δραστηριότητες, ελέγχονται απόλυτα απ’την παραγωγή, το εµπόριο και την χρήση των µεταλλαγµένων φυτών ή σπόρων. Η εκπόρνευση µέσω της χρήσης µεταλλαγµένων σπόρων, συµβαδίζει και µε τον εκβιασµό της διασποράς µικροβίων που πλήττουν τις φυσικές καλλιέργειες, ενώ οι µεταλλαγµένες είναι απ’ τη δηµιουργία τους ανθεκτικές στα συγκεκριµένα µικρόβια. Έτσι αναφαίνεται κι η εκπόρνευση των επιστηµόνων, οι οποίοι αντί να υπηρετούν τον λαό, υποτάσσονται για προσωπικό κέρδος στις καταστροφικές για το περιβάλλον και τη φύση, κερδοσκοπικές απαιτήσεις των µονοπωλίων. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και το αστικό κοινοβούλιο: Ο ιµπεριαλισµός δια των λεγοµένων “µέσων ενηµέρωσης” προωθεί δικά του πρόσωπα ή ευάλωτα στο χρήµα και τον εκβιασµό, για να είναι ελεγχόµενα. Ενώ αυτοί που αντιδρούν κινούµενοι µέσα σε ιδεολογικά πλαίσια, δυσφηµίζονται, απαξιώνονται και παραµερίζονται. Η εκπόρνευση λοιπόν στους κόλπους του καπιταλιστικού συστήµατος είναι κανόνας, αφού το σύστηµα θέλοντας και µη, είναι απ’τη φύση του καταναλωτικό κι αργυρώνητο. Εκείνο όµως που εκπλήσσει περισσότερο, είναι η εκπόρνευση της ιερής του θεού πίστης: Οι περισσότεροι εκπρόσωποι του θεού επί της γης εκτελούν τα καθήκοντά τους µε µισθό, που παραδόξως είναι ανάλογος µε την θέση στην ιεραρχία. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που κοιµούνται στο δρόµο και ψαχουλεύουν, φανερά ή κρυφά τα σκουπίδια, ενώ οι περισσότεροι εκπρόσωποι του θεού είναι σαν βαρέλια. Οι πιστοί κι οι ιερείς βέβαια προσεύχονται στον θεό για τους πτωχούς κι αφού κάνουν έτσι το ιερό χριστιανικό τους καθήκον, καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες φαγητού και προϊόντα πολυτελείας κρυφά ή φανερά. Αυτοί πουλάνε πίστη και θρησκεία, κι έτσι εκπορνεύουν τον ίδιο το Θεό, ανταλλάσσοντας έναντι αµοιβής το “προϊόν” της πίστης των ανθρώπων σ’Αυτόν.
Επισηµαίνω ότι: Οι κοινωνικοί επαναστάτες ποτέ µα ποτέ δεν παίρνουν µισθό για να κάνουν το καθήκον τους, µάλιστα πολλοί απ’αυτούς αναλώνουν την περιουσία τους, αν διαθέτουν κάποια, για τον σκοπό τους. Κι επειδή ο ιερωµένος δεν είναι παραγωγός προϊόντων ούτε έµπορος, που διαθέτει το εµπόρευµά του επί πληρωµή, δεν µπορεί παρά να είναι ειρηνικός κοινωνικός επαναστάτης. Αυτός, απώτερο σκοπό έχει την κοινωνία του λεγομένου κοινοβίου αγάπης, όπου η εργασία και το προϊόν είναι ανάργυρη, δηλαδή ιερή προσφορά στον πλησίον και γι’αυτό το χρήµα δε χρειάζεται. Στο κοινόβιο αγάπης του χριστιανικού οράµατος το ψωµί και το νερό, το ένδυµα και η κλίνη, η περίθαλψη και η παιδεία, είναι ιερά. Αυτό “προσφέρει σε όλους ανάλογα µε τις ανάγκες τους και προσδοκά από όλους ανάλογα µε τις δυνάµεις τους”.
Ως υστερόγραφο: ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Οι πολιτικοί της δεξιάς κι η ηγεσία της ορθόδοξης πίστης ωθούν τον ελληνικό λαό στην απαξίωση του ιστορικού καθήκοντός του ως ηγέτιδας χώρας του πολιτισµού και της ειρήνης. Κάθε τόσο για ασήµαντη αφορµή βγάζουµε και κραδαίνουµε όλα τα ιστορικά µας κιτάπια απαξιώνοντάς τα. Κάνουµε εµείς οι ίδιοι κάθε φιλότιµη και κωµική προσπάθεια την ελληνικότητα (και την ορθοδοξία), που είναι παγκοσµίως ιερή να µετατρέψουµε σε κωµωδία. Είπε η διακεκριµένη ελληνίστρια Ρωµιγύ: “Στον σύγχρονο κόσµο όλοι οι λαοί συνειδητά ή ασυνείδητα σκέπτονται ελληνικά και άρα είναι Έλληνες”. Δηλαδή η αποδοχή του ελληνικού πολιτισµού κάνει όλους τους λαούς Έλληνες. Όλοι οι λαοί στα σχολεία τους από την παιδική ηλικία διδάσκονται να είναι Έλληνες κι έτσι έχουν µιαν ασυνείδητη ή συνειδητή αποδοχή της ελληνικότητας. Εµείς όµως µόλις το αντιληφθούµε, αντί να χαρούµε οργιζόµαστε, νοµίζοντας ότι µας την κλέβουν. Αυτό εκµεταλλεύονται κατά καιρούς διάφοροι πολιτικοί για να αποκοµίζουν οφέλη. Παρουσιάζουν στον ελληνικό λαό µια ψευδή πραγµατικότητα, η οποία είναι γεµάτη εχθρούς που απειλούν την ιστορία και την ελληνικότητά µας και έτσι καλλιεργούν αντί για τη φιλία της χώρας µας µε τους άλλους λαούς, την εχθρότητα. Το κακό όµως δεν είναι ότι αυτοί οι επίορκοι πολιτικοί διαιρούν τον ελληνικό λαό και τους λαούς της περιοχής, αλλά είναι κι οι εκπρόσωποι της της ιεράς πίστης του Χριστού, που ως ορθόδοξοι δεν θέλουν ελευθερία ανάµεσα στις χριστιανικές επισκοπές των λαών, αλλά θέλουν εξουσία πάνω στους άλλους ορθόδοξους, θεωρώντας έτσι ότι εκείνοι είναι παιδιά άλλου κατώτερου θεού. ―Εμείς τι κάνουµε λοιπόν; Αντί να προβάλλουµε και να καλλιεργούµε την αδελφοσύνη και τη φιλία των λαών µέσ’τα όρια του ελληνο-ορθόδοξου πολιτισµού, αλαλάζουµε απωθώντας µακριά µε µίσος “τους κλέφτες της ιστορίας και της πίστης µας” (τους συνανθρώπους µας). Οργανώνουµε πανηγύρια µίσους µε την εκκλησία να πρωτοστατεί και να καλεί τους σλαυοµακεδόνες να απαρνηθούν τον ενδόµυχο πόθο τους για την ελληνικότητα. Όπως τότε που ο πρόεδρος της Τουρκίας Οζάλ οµολόγησε στις ελληνικές εφηµερίδες ότι θεωρεί τον εαυτό του Ίωνα κι άφηνε να εννοηθεί ότι ένιωθε Έλληνας. Τότε όλοι του επετέθησαν γιατί πίστεψαν ότι ήταν ανάξιος της ελληνικότητας ή ότι έκλεβε την ελληνικότητα που ήταν ιδιοκτησία µας. ―Λοιπόν ας µάθουν όλοι: η ελληνικότητα δεν κλέβεται, αφού όλοι οι λαοί, εκτός απ’ότι αυτοχαρακτηρίζονται, είναι Έλληνες. Είχε πει ο Ισοκράτης κι επικροτούσε ο Αλέξανδρος: όσοι κοινωνούν του ελληνικού πολιτισµού είναι Έλληνες. Προτείνω λοιπόν στην ιεραρχία την Αγίας Αποστολικής Εκκλησίας και στον κ.Μίκη Θεοδωράκη να κάνουν το καθήκον τους. Δηλαδή, αντί για πανηγύρια µίσους, να οργανώσουν ένα πανηγύρι χαράς και αγάπης στη Θεσσαλονίκη για όλους τους Μακεδόνες: Έλληνες, Σκοπιανούς και Βούλγαρους, όπου θα πιούν, θα χορέψουν και θα τραγουδήσουν τραγούδια αγάπης και ειρήνης του Μίκη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου