ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ  ΚΑΙ  ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ                                                                                                                                                                                                                                                                               Την εποχή των Μαρξ και Ένγκελς, ο κόσμος ήταν αντιληπτός με τον νευτώνειο τρόπο ο οποίος ήταν ορθολογικός-αντικειμενικός-ντετερμινιστικός.  Μετά την είσοδο των θεωριών της σχετικότητα και των κβάντα, ο ντετερμινισμός κι η αντικειμενική ορθολογικότητα αμφισβητήθηκαν βίαια, τουλάχιστον ως αλάθητο εργαλείο περιγραφής του κόσμου και συναγωγής αλάθητων συμπερασμάτων.  Από τότε η σύγχρονη επιστήμη αναζητά ένα νέο τρόπο προσέγγισης, περιγραφής και συναγωγής ορθών συμπερασμάτων για τον κόσμο. Μολονότι λοιπόν οι κλασικοί του μαρξισμού είχαν αποδεχθεί τον Διαλεκτικό Υλισμό ως βάση πάνω στην οποίαν θα οικοδομούσαν τα κοινωνικά τους οράματα, ουσιαστικά κάτω από την διαλογική πίεση του επιστημονικού γίγνεσθαι εκείνης της εποχής διολίσθησαν από την υλιστική διαλεκτική σκέψη σ'ένα είδος αντιθετικού-διαλεκτικού ορθολογισμού ο οποίος περισσότερο ταίριαζε με αριστοτελισμό παρά με υλιστική διαλεκτική.  Έτσι ακόμα και η "βίβλος" των κομουνιστών που είναι το "Κεφάλαιο", κυρίως βρίσκεται μέσα στα όρια του αριστοτελικού αντικειμενικού ορθολογισμού. Από αυτό δεν ξέφυγαν ποτέ οι μαρξιστές, ούτε στα συγγράμματά τους ούτε στις εφαρμογές του σοσιαλισμού τους.  Λέγεται ότι ο Λένιν "βούρτσισε" τα αρχαία ελληνικά του για να διαβάσει Αριστοτέλη στο πρωτότυπο, αλλά ακόμα λέγεται ότι και ο Στάλιν κοιμόταν με τον "Ηγεμόνα" του Μακιαβέλι στο προσκέφαλό του, κάτι που τον κατατάσσει στον αριστοτελισμό, αφού το έργο αυτό του Μακιαβέλι είναι υπόδειγμα αριστοτελικής ορθολογικής αντικειμενικής τυπικότητας στην κοινωνική πρακτική και στη συναγωγή συμπερασμάτων.  Αυτό το αποτέλεσμα είχαν οι εγελιανές καταβολές της μαρξιστικής διαλεκτικής, αφού ο ίδιος ο Χέγκελ δεν τόλμησε να αποκοπεί από τη μεταφυσική και τον ορθολογισμό. Ο ίδιος μάλιστα διακηρύσσει ότι "η  Επιστήμη της Λογικής" του έχει σαν απώτατο σκοπό της τελική συμφιλίωση με τον Ορθολογισμό.
Ο Ορθολογισμός όμως, από τις παρμενίδειες καταβολές του, έχει ορθώσει διαλογικά τείχη απέναντι στην ηρακλειτική διαλεκτική και μάλιστα έχει οργανωθεί ως αντίθετος τρόπος σκέψης προς αυτήν.  Η ηρακλειτική Διαλεκτική αποδεχόταν την αντιφατικότητα ως γενεσιουργό στη λογική του αιώνιου γίγνεσθαι, ενώ ο παρμενίδειος Ορθολογισμός, απέρριπτε την αντίφαση ως στοιχείο ψεύδους, αφού στο λογικό μηχανισμό της περιέχει το ΜηΕίναι (Είναι-ΜηΌντας).         Ως γνωστόν ο Παρμενίδης θέτει το ερώτημα αν το Μη-Είναι, δηλαδή το Μηδέν, μπορεί να υπάρξει;  και βέβαια απαντά ότι το Μη-Είναι, το Μη-Υπάρχον δεν μπορεί να υπάρξει και γι αυτό ούτε αληθινό γίγνεσθαι, ούτε αληθινό όλλυσθαι μπορεί να υπάρξει. Αφού αυτά προϋποθέτουν την αποδοχή της αντιφατικότητας η οποία περιέχει μέσα της ως βασικό συστατικό το Μη-Είναι, που είναι ανύπαρκτο. Σύμφωνα με τον Παρμενίδη το γίγνεσθαι που διαπιστώνουμε στην καθημερινότητά μας είναι φαινομενικός διάκοσμος και για να ανακαλύψουμε την Αταλάντευτη καρδιά της Αλήθεια, πρέπει στους λογικούς μηχανισμούς μας να αποφεύγουμε την αντίφαση επειδή Είναι-ΜηΌντας και να πατάμε μόνο στο Είναι, ακολουθώντας τον Ορθολογισμό.
    Βλέπουμε λοιπόν ότι από το 500 π.Χ. το θέμα της σύγχυσης της Διαλεκτικής σκέψης ως προς τον Ορθολογισμό είχε λυθεί, αλλά επειδή ο σύγχρονος πολιτισμός ήθελε ν'ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει μακριά από το στοργικό αλλά και κυριαρχικό αγκάλιασμα της ελληνικότητας, παραπατούσε διαλογικά έχοντας χάσει το δρόμο του για αρκετούς αιώνες.
       Ο Ορθολογισμός είναι γεννήτορας της μεταφυσικής και φυσικά της ιδεατής εκπροσώπησης όλων των όντων και των δραστηριοτήτων, αλλά και γι'αυτό του συγκεντρωτισμού, ο οποίος κατατρώγει τη δημοκρατία και την ατομική και προσωπική συμμετοχή στα πάντα.                                                                Ο Ορθολογικός προγραμματισμός θέλει πάντα ένα απόλυτα ελεγχόμενο συγκεντρωτικό σύστημα, ώστε να αποφεύγονται όσο το δυνατός τα λάθη αλλά και να υπάρχει απόλυτη ακρίβεια και "οικονομία" δράσης.    Το σύστημα αυτό όμως μολονότι φέρνει γρηγορότερα και ακριβέστερα αποτελέσματα, αποκόπτει την εργατική τάξη και τα κατώτερα στρώματα από τον χώρο των επιλογών και τελικά της διοίκησης, γεννώντας μια κρατική γραφειοκρατική νεο-δικτατορία.
       Το Χρήμα είναι αφηρημένη συσσωρευμένη εργασία, η γραφειοκρατία είναι αφηρημένη εργατική διοίκηση, το κόμμα εκπροσωπεί αφηρημένα την εργατική τάξη. Χωρίς αυτά όμως ο ανειδίκευτος και αγράμματος προλετάριος δεν μπορεί στην αρχή να προχωρήσει. Καθήκον όμως ενός διαλεκτικο-υλιστικού κομουνιστικού κόμματος είναι η σταδιακή προώθηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών στην εξουσία και γι'αυτό η κατάργηση όλων των έμπιστων διακεκριμένων αφηρημένων ειδώλων του προλεταριάτου από κάθε μορφή εκπροσώπησης κι απ'την όποια εξουσία.  Δηλαδή να μην υπάρχει εκπροσώπηση αλλά προλεταριακή αμεσότητα όπου: το κόμμα θα καταργηθεί, το χρήμα θα καταργηθεί, η γραφειοκρατία θα καταργηθεί. Αυτό οι μαρξιστές είχαν ιδεολογικά αντιμετωπίσει με τη θαυμάσια και αντιφατική σύλληψη του "δημοκρατικού-συγκεντρωτισμού", όπου θα έπρεπε να επιλέγουν δημοκρατικά αλλά να δρουν συγκεντρωτικά.  Η συγκεντρωτική και γραφειοκρατική εξουσία όμως αυτή τη θαυμάσια σύλληψη κατέτρωγε συστηματικά ως ανεδαφική και ουτοπική έως ότου την άφησε στα ιδεολογικά κιτάπια.
       Ο Ορθολογισμός βέβαια ως εργαλείο σκέψης είναι θαυμάσιος για την νευτώνεια αντικειμενική ορθολογική τυπικότητα, όπως και για τη συνεχή γέννηση συγκεντρωτισμού και καπιταλισμού.  Ο νέος κόσμος όμως της Σχετικότητας, των Κβάντα και του Σοσιαλισμού, αναπνέει με μιαν άλλη λογική, την Διαλεκτική.   Όπως δεν μπορεί η σύγχρονη φυσική με ντετερμινισμό κι αντικειμενική ορθολογικότητα, αφού αυτά δεν μπορούν πια να περιγράφουν τον κόσμο όπως είναι, έτσι κι ο Ορθολογισμός, ακόμα και ως δυναμικός-διαφορικός δεν μπορεί να οδηγεί τις σοσιαλιστικές κοινωνικές διαδικασίες, γιατί γεννά συγκεντρωτισμό και καπιταλισμό. Γι'αυτό όλες οι έντιμες και ηρωικές προσπάθειες του παρελθόντος μετέτρεπαν τον σοσιαλισμό σε συγκεντρωτικό έκτρωμα που είχε ως αποτέλεσμα την διάβρωση της δημοκρατίας και την παλινόρθωση του καπιταλισμού.
        Περί αυτού ο αναγνώστης ας επισκεφτεί το thodoroskavasis.blogspot.com και την ανάρτησή μου "Διαλεκτική Υλιστική Σκέψη", όπου θα πληροφορηθεί επιτέλους τι είναι η Διαλεκτική την οποία από άγνοια βασανίζουν αιώνες τώρα οι διάφοροι φιλόσοφοι και πολιτικοί, παραμερίζοντας την προσωκρατική διαλεκτική ως πρωτόγονη και αναχρονιστική.