Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ 1821

 O κ. Βερεμής και η Ελληνική Επανάσταση.                                                                                                                                                                                                                     Οι γραφειοκράτες κι οι υποταγμένοι νάνοι τελικά εκδικούνται τους αντάρτες γίγαντες.  Οι ιστορικές αλήθειες χρησιμοποιούνται σαν νάιλον κάλτσες τις οποίες οι ιστορικοί ερευνητές κι οι αφηγητές τραβάνε από δω κι από κει μέχρι να τις φέρνουν στα μέτρα του δικού τους ύψους. Έτσι μολονότι αυτοί δεν έχουν ποτέ σηκώσει σπαθί, γιατί είναι πολύ βαρύ, βρίσκουν τον τρόπο να νικάνε μέσα από την "ιστορική" αλήθεια μάχες στις οποίες δεν έλαβαν ποτέ μέρος.    
                                                                                                                                                                   Γλωσσάρι της επανάστασης του 1821:
        Εμφύλιος:  Η πάλη μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών.   Όμως στην ελληνική επανάσταση δεν υπήρχαν ούτε στρατιωτικοί ούτε πολιτικοί.  Υπήρχαν λαϊκοί αγωνιστές, οι οποίοι με το σπαθί, το αίμα τους και τις περιουσίες τους απελευθέρωσαν την Πελοπόννησο και μέρος της Στερεάς και οι προδότες, αυτοί οι οποίοι παρουσιάζοντο ως εκσυγχρονιστές που με τη βοήθεια και τα δάνεια των Εγγλέζων πάλευαν να οργανώσουν ένα διεφθαρμένο κράτος, το οποίο όπου κατάφερε να οργανωθεί και να εξουσιάσει, ήταν πιο καταπιεστικό κι άδικο απ'τους Τούρκους.                                                                                                                                                                                                                                          Κατά τις εκτιμήσεις αυτών των ιστορικών, "η δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη υπήρξε μια τραγωδία της οποίας οι αυτουργοί δε μπόρεσαν να βρεθούν", μολονότι μετά το θάνατό του οι Μαυροκορδάτοι κι οι Ζαΐμηδες έστησαν πανηγύρι. Κάτι που ήταν πιο προκλητικό κι από το ίδιο το φονικό. Επίσης σύμφωνα με τον κ. Βερεμή ο Κολοκοτρώνης στεναχωρήθηκε τόσο πολύ με τον χαμό του γιου του που πήγε και παραδόθηκε.   Ο λογικός όμως άνθρωπος δίνει μιαν άλλη ερμηνεία στην παράδοση του Κολοκοτρώνη:  Ο Κολοκοτρώνης ο οποίος είχε ισχυρό στρατό και θα μπορούσε να εκδικηθεί, έβαλε στην πάντα το προσωπικό του πάθος και με τον τρόπο του έδειξε τη μεγαλοψυχία του, δεχόμενος με τη θυσία του γιου του, το αίμα να σταματήσει εκεί.  Οι Μαυροκορδάτοι, οι Ζαΐμηδες κι οι κονζαμπάσιδες όμως άλλο κατάλαβαν, το είδαν σαν ευκαιρία ισχύος. Συνέλαβαν τον Κολοκοτρώνη και τους οπλαρχηγούς που τον ακολουθούσαν και τους φυλάκισαν, ακόμα κάποιους όπως τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τους δολοφόνησαν.  Μετά για να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση και να ισχυροποιήσουν την εξουσία τους επετέθησαν στην Πελοπόννησο και την ερήμωσαν, όπως ακριβώς θα έκαναν κι οι Τούρκοι.
        Αυτό βέβαια θυμίζει και τον δικό μας "εμφύλιο", όπου οι Εγγλέζοι κι οι πράκτορές τους ταγματασφαλίτες των γερμανών, δεν ήθελαν μια δίκαιη διευθέτηση των αντιθέσεων μεταξύ των λαϊκών αγωνιστών και των λακέδων των ξένων δυνάμεων και μολονότι οι λαϊκοί αγωνιστές παρέδωσαν τα όπλα τους για να αποφευχθεί ο εμφύλιος, κατ'εντολή του Τσώρτσιλ άρχισαν το πανηγύρι των αυθαιρεσιών και των φόνων.
                                                                                                                                                                  Τώρα ας πάμε στην επάρατη άλωση της Τριπολιτσάς: Ας δούμε πρώτα "ποιοι ήταν ποιοι" και μετά ας αρχίσουμε το κλάμα.  Στην Πελοπόννησο κατέφθασαν και κατάκτησαν με τη βία των όπλων κάποιοι νομάδες από τη Μογγολία. Αυτοί αφού πλημμύρισαν στο αίμα τον τόπο, κατέστησαν τους αυτόχθονες δούλους, πήραν τα σπίτια τους και τις πόλεις τους και έγιναν αφεντάδες ελέω Θεού, Αλάχ και Σουλτάνου.    Όποιοι Έλληνες διαμαρτύροντο ή εξεγείροντο σφαγιάζοντο βάναυσα με τη βοήθεια των προσκεκινημένων συνεργατών τους.                                                                                                                      Εκείνη την εποχή είχε έλθει στην Ελλάδα ένας νέγρος γιατρός φιλέλληνας για να βοηθήσει τον ελληνικό λαό. Αυτός αναφέρει ότι στις περιοχές τις οποίες περιηγήθηκε υπήρχε ερήμωση. Παντού κόκαλα άταφων νεκρών κι όσοι ζωντανοί είχαν μείνει, είχαν κρυφτεί στα βουνά σε σπηλιές.
      Ρωτώ τον κ. Βερεμή, αν ήταν κι αυτός μαζί με τους Έλληνες που πάτησαν την Τριπολιτσά τι θα έκανε;  Θα πήγαινε στα "φτωχικά σπιτάκια των βαρβάρων κατακτητών" και θα έδινε στα παιδάκια σοκολατάκια; Θα άφηνε όλους αυτούς τους μακελάρηδες να την κοπανήσουν και να ανασυνταχτούν κάπου αλλού για να ξανάρθουν με το σπαθί στο χέρι; Ή μήπως θα γινόταν κάτι άλλο; Αυτοί δηλαδή οι "Τούρκοι", οι οποίοι ήταν πολύ πιθανόν να μην ήταν Τούρκοι αλλά Έλληνες κι αλλόφυλοι που είχαν τουρκέψει, θα πήγαιναν με τη σειρά τους να δουλεύουν στα κτήματα των Ελλήνων για μεροκάματο;
     Εξ αλλου τότε λειτουργούσε ο νόμος των Τούρκων κατά τον οποίον, αν κάποια πολιορκημένη πόλη δεν παραδίδετο, ήταν κανόνας τα παιδιά και τα κορίτσια να πουληθούν δούλοι κι άλλοι να περαστούν για το κέφι των νικητών και για παραδειγματισμό από το μαχαίρι. Κι αν οι μακελάρηδες δεν είχαν χορτάσει αίμα έφτιαχναν και μνημεία θριάμβου. Δηλαδή πυραμίδες κεφαλών. (Κάτι που συνήθιζαν κι οι ταγματασφαλίτες κατά την γερμανική κατοχή).
     Ακόμα και σήμερα οι προύχοντές μας μπορεί δικαίως να θρηνούν και να διαμαρτύρονται για τις γενοκτονίες των Εβραίων και των Αρμενίων, δεν κάνουν όμως κάποια σημαντική καμπάνια για τις γενοκτονίες των Ελλήνων, την ώρα μάλιστα που οι Τούρκοι καμαρώνουν γι'αυτές και κάθε Αύγουστο κάνουν κι ένα πανηγύρι εικονικής σφαγής των Ελλήνων αμάχων στη χαμένη πατρίδα τους Σμύρνη.
                                                                                                                                                                        Οι κοι. Βερεμής και κομπανία προσφέρουν άδικο έργο στην ιστορία, δείχνοντας ότι οι καημένοι οι Τούρκοι ήταν κάποιοι καλοβαλμένοι φιλήσυχοι και φιλεύσπλαχνοι πολίτες, οι οποίοι σφαγιάστηκαν απ'τους βάρβαρους Μωραΐτες. Μάλιστα αυτούς τους Μωραΐτες, οι Μαυροκορδάτοι τιμώρησαν παραδειγματικά κι όπως έπρεπε, αφού ήταν μια κυβέρνηση μ'ευρωπαϊκό πολιτισμικό προσανατολισμό.
                                                                                                                                                                       Τώρα ότι το άλογο του Κολοκοτρώνη περνώντας από τους δρόμους της Τρίπολης τσαλαβουτούσε μέχρι το γόνατο στο αίμα των Τούρκων, είναι μια υπερβολή η οποία θρέφει το αίσθημα αντεκδίκησης των Τούρκων.  Ίσως κάποτε ο Κ. Βερεμής πάρει κάποιο βραβείο ιστορικής αντικειμενικότητας από το πανεπιστήμιο της Ισταμπούλ ή του Ισμίρ που θα του το προσφέρει αυτοπροσώπως ο δημοκράτης και προστάτης των αδικημένων κ. Ερντογάν.      Λοιπόν πιστεύω ότι αυτές οι κριτικές και αντικειμενικές πληροφορίες είναι ιστορικές μπούρδες.  Αν θέλει να δει ο κ. Βερεμής λάσπη από αίμα ας πάει στις περιοχές των Κούρδων μετά από τουρκική εισβολή, οι οποίοι δεν φείδονται βαρβαρότητας. Εκεί θα διαπιστώσει ότι το αληθινό αίμα είναι πολύ λίγο για να τρέχει από τα λούκια των σπιτιών. Αυτά συμβαίνουν μόνο στις ιστορικές διηγήσεις και το τρομαγμένο μυαλό των ανοήτων και δειλών γραφειοκρατών.
       Συμβουλεύω αυτούς τους "ιστορικούς" να πάνε να περάσουν καμιά βδομάδα στο κάστρο του Ναυπλίου και στο κελί του Κολοκοτρώνη κι όταν βγουν από κει, ας ξαναδιαβάσουν "αντικειμενικά" κι "επιστημονικά" τις ανοησίες που έγραψαν γι'αυτόν τον γίγαντα.                                                                    Ας βρεθούν για λίγο στην πρώτη γραμμή διεκδίκησης, την ώρα που από το βάθος ακούγονται τα μουγκρητά των μηχανοκίνητων και να πέφτουν οι πρώτες βολές κι έπειτα ίσως μπορέσουν να κρίνουν υπερβατικά αυτούς τους ήρωες.
                                                                                                                                                                     Εδώ σ'αυτή τη χώρα της άκρας ταπείνωσης η οποία προσέφερε πολιτισμό σ'όλους τους λαούς και έναντι αυτού εισέπραξε μίσος, λεηλασία και καταστροφή, υπάρχει πράγματι συνεχής "εμφύλιος πόλεμος" μεταξύ γιγάντων και νάνων, μεταξύ ηρώων και προδοτών και γενικά μεταξύ καλού και κακού.  Κι επειδή πάντα υπάρχει το ερώτημα ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό, ας μην ξεχνάμε ότι το καλό ακολουθεί το δρόμο της ελευθερίας και της δημιουργίας τον ανηφορικό, ενώ το κακό τον αντίθετο.
                                                                                                                                                                Επίλογος:  "Η ιστορική αλήθεια" μπορεί να είναι πάντα μια προσέγγιση στην αλήθεια, δεν μπορεί να είναι όμως απόλυτη, ούτε να γίνεται δεκτή με την βεβαιότητα της αλήθειας καθαυτής. Πάντα υπάρχουν παράμετροι οι οποίοι ενισχύουν την μία ή την άλλη έκφανση της αλήθειας, αφού η πραγματικότητα είναι πολύμορφη, πολύπλοκη και πολυδιάστατη, έτσι που ο καθένας αποδέχεται τα "γεγονότα" σύμφωνα με τη στάση ζωής του, η οποία στους γραμματικούς και τους γραφειοκράτες είναι η λογική της συναλλαγής και της υποταγής σε κάποιους ισχυρούς. Αυτό λέγεται διαπίστωση ισορροπίας δυνάμεων και θεωρείται ιστορικά απαράβατη, ως που κάποιοι τρελοί επαναστάτες την παραβαίνουν.        Αυτοί οι τρελοί έλκουν καταγωγή από τους πιθήκους που κατέβηκαν από τα κλαδιά κι από τους κυνηγούς της αιώνιας ουτοπίας για τη δημιουργία του Νέου κι οι οποίοι τις πιο πολλές φορές χάνονται, αλλά όταν επιτύχουν τους σκοπούς τους, τότε γεννιέται το ιστορικό γίγνεσθαι, απ' όπου με τη σειρά τους αρχίζουν το γραφειοκρατικό πανηγύρι οι ιστορικοί κι οι διανοούμενοι.     Αυτοί οι οποίοι τις περισσότερες φορές βρίσκουν ότι οι ενέργειες αυτών των εραστών της ουτοπίας δεν ήταν απόλυτα στοχευμένες ή ακόμα χειρότερα δεν έπρεπε να γίνουν, αφού κατ'αυτούς το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό.