ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

 ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Ο χριστιανισμός είναι το ευκολότερο δόγμα στην κατανόηση, αλλά το δυσκολότερο στην εφαρμογή. Κι επειδή συμβαίνει αυτό, οι σοφοί μεταξύ των πιστών ψάχνουν με μανία να βρουν τρόπους να καταστρατηγήσουν τους κανόνες εφαρμογής του. Εκεί γεννιέται η εμπλοκή της χριστιανικής θρησκείας με τη φιλοσοφία, που αποτέλεσμα έχει τη χριστιανική θεολογία.
Είναι άραγε ο χριστιανισμός η κλίμακα για τη άνοδο στον παράδεισο ή όχι; Είναι αυτό ένας άθλος άξιος των προσδοκιών του ανθρώπου ή ακόμα των προσδοκιών του θεού από τον άνθρωπο; Υπάρχει τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος θα καταφέρει να πετύχει αυτόν τον υπέρλαμπρο άθλο;
Ναι υπάρχει! Αυτός είναι ο τρόπος διαβίωσης κάθε ανθρώπου, τον οποίον όλες οι θρησκείες προτείνουν κι ο οποίος οδηγεί σ'αυτόν τον σκοπό.

Δεν θα λάβουμε υπόψιν τις παγανιστικές θρησκείες, αφού τελικά αφορούν στη λατρεία της φύσης κι έτσι δεν σχετίζονται με τις θρησκείες των Μοναδικών Θεών και των κανόνων οι οποίοι "έχουν τεθεί" από αυτούς για την άνοδο στον παράδεισο.                                                                                                  
Οι χριστιανοί έχουν γαλουχηθεί με την Παλαιά Διαθήκη και την "επανάσταση" την οποία έκανε στις προαιώνιες αξίες της ο Χριστός.    Οι βασικοί κανόνες διαβίωσης που απορρέουν από την Παλαιά Διαθήκη είναι οι Δέκα Εντολές και πάρα κάτω είναι ο τρόπος με τον οποίον οι θεολόγοι τη διαμόρφωσαν μέσ'τα αποδεκτά όρια του χριστιανισμού:
1. Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ.                                                     2. Οὐ ποιήσει σ'εαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω, ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς.                                                                                                                      3. Οὐ λήψει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ.                                                                         4. Ἓξ ἡμέρας ἔργα καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου. Τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου.                                                                                                                                                                  5. Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς.                                                                                                                                                                  6. Οὐ μοιχεύσεις.                                                                                                                                             7. Οὐ κλέψεις.                                                                                                                                                 8. Οὐ φονεύσεις.                                                                                                                                              9. Οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ.                                                             10. Οὐκ ἐπιθυμήσεις πάντα ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστι.
                                                                                                                                                                        Οι δέκα αυτές εντολές υπήρξαν το κέλυφος της χριστιανικής θρησκείας, αλλά η καρδιά της υπήρξαν οι τρεις εντολές του Ιησού, οι οποίες μολονότι δεν τις καταργούν άμεσα, έμμεσα όμως τις θέτουν σε αχρηστία:  
1. Αγάπα τον πλησίον όπως τον εαυτό σου.                                                                                                   2. Αν έχεις Δύο, δώσε το Ένα σ' αυτόν που δεν έχει.                                                                                        3. Αν σε ραπίσει κάποιος, γύρισε σ' αυτόν και την άλλη παρειά.
Επειδή αγαπάς τον πλησίον όπως τον εαυτό σου, δεν μπορείς να λες ότι θα φάω εγώ σήμερα αλλά στον εαυτό μου δεν θα δώσω γιατί δεν θα έχω αύριο. Ούτε θα ντυθώ εγώ σήμερα αλλά τον εαυτό μου δεν θα ντύσω, γιατί πρέπει να φυλάξω τα ρούχα που μου περισσεύουν γι 'αργότερα. Και φυσικά, αν έχεις ένα πιάτο φαγητό, φάε το μισό εσύ αλλά δώσε το άλλο μισό στον εαυτό σου που δεν έχει. Όταν έχεις δύο δωμάτια κράτα το ένα εσύ αλλά δώσε το άλλο στον εαυτό σου που δεν έχει και βέβαια αν έχεις ένα δωμάτιο αλλά δύο κρεβάτια, κράτα το ένα για σένα αλλά δώσε το άλλο στον εαυτό που δεν έχει. Κι ακόμα όταν έχεις ένα δωμάτιο κι ένα κρεβάτι να στρώσεις στο πάτωμα να κοιμηθούν οι άλλοι εαυτοί που δεν έχουν μέρος να κοιμηθούν.
       Όταν λοιπόν κάποιος εαυτός σου σ' αδικήσει να το παραβλέψεις τάχιστα και να μην αφήσεις τη σκέψη σου ν' ασχοληθεί μ' αυτό, για να μην μιανθεί. Αυτό θα πει ότι ο χριστιανός πρέπει να είναι πάντα πτωχός, αφού πάντα θα υπάρχουν κάποιοι πτωχότεροι εαυτοί οι οποίοι θα έχουν ανάγκη το όποιο πλεόνασμά του ή το μισό από ό,τι έχει. Αν λοιπόν κάποιος είναι ιερέας ίσως πρέπει όταν κρίνει ότι ο πλησίον του είναι σε άμεση ανάγκη να δίνει και όλο του το πιάτο, όπως ο πατέρας στο παιδί του.  
Αυτό σημαίνει ότι ο καλός χριστιανός θα κινδυνεύει πάντα από ασιτία και ποτέ μα ποτέ δεν θα πάψει να είναι πολύ αδύνατος και ασκητικός. Ένας ευτραφής χριστιανός, είναι για το δόγμα απαράδεκτος, ένας παχύς παπάς είναι κατάπτυστος.  Και σε τι διαφέρει ο χοντρός παπάς από αυτόν ο οποίος χρησιμοποιούσε τα χρήματα της εκκλησίας για να ξελογιάζει τα κοριτσάκια του κατηχητικού;  Σε τι διαφέρει από αυτούς ο αρχιμανδρίτης ο οποίος κατοικεί σε μια "βίλα" και τρώει πανάκριβα εδέσματα παραβλέποντας τον κανόνα να μην προκαλεί με το πάθος του ή την όποια λαγνεία του;  Κι από κει έρχεται ο κανόνας ότι: όσο η καμήλα μπορεί να περάσει από την τρύπα της βελόνας, άλλο τόσο μπορεί ο πλούσιος να περάσει από την πόρτα του παραδείσου.
                                                                                                                                                                     Επίσης το χριστιανικό δόγμα αποτείνεται στους πτωχούς τω πνεύματι, κι έτσι είναι κατανοητό από όλους, αποτρέποντας από θεολογικο-φιλοσοφική λαγνεία. Αποτρέπει λοιπόν όποιους προτίθενται να φέρουν στο στόμα τους τ'όνομα κυρίου του θεού τους επί ματαίω, αφού δεν χρειάζεται. Αυτό στη συνέχεια, αποτρέπει προστατεύοντας εκείνους οι οποίοι αρχίζουν να φέρουν το όνομα του κυρίου θεολογικο-φιλοσοφικά ή να υποδεικνύουν στους πιστούς, τους οποίους θεωρούν βλάκες, πιο είναι το αληθινό θέλημα του θεού. Δηλαδή όχι μόνο φέρουν το όνομα του Κυρίου μάταια στο στόμα τους, αλλά φέρουν στο δικό τους στόμα και τον Λόγο του, χωρίς να έχουν τη σοφία ή την εξουσία του. Δηλαδή δεν υποτιμούν μόνο τον πιστό αλλά και τον ίδιο τον Θεό.
         Και θα ρωτήσετε τώρα, άραγε εσύ αγαπητέ φίλε δεν θεολογείς τώρα; Άραγε δεν κατηγορείς κάποιους πιστούς ως υβριστές; Και απαντώ: βέβαια το κάνω με λαγνεία κι ευχαρίστηση, αφού είμαι άθεος. Μάλιστα μολονότι άθεος, τηρώ περισσότερους χριστιανικούς κανόνες από τους πιστούς χριστιανούς.
         Και αφού έπεσαν τα προσωπεία, εσείς πηγαίνετε στον παχουλό σας και γλυκομίλητο "πνευματικό" ή στον "άγιο επίσκοπο", ο οποίος είναι πονετικός γιατί ξέρει τι είναι το πάθος της αμαρτίας, αφού υποπίπτει συνεχώς.  Γονατίστε μαζί μπροστά στο ιερό εικόνισμα της "Παρθένου" (αφού η ερωτική πράξη είναι μιαρή) κι αφού αφήσετε θάλασσα δακρύων, γυρίστε στο ζεστό σας σπίτι και προπαντός μην στρέφετε το βλέμμα στις μικρές σκοτεινές χωσιές των δρόμων, γιατί εκεί είναι χωμένοι αλήτες καταραμένοι. Αλήτες οι οποίοι δεν εργάστηκαν αρκετά όπως εσείς, για ν'αποτρέψουν τις κακοτοπιές που ελλοχεύουν στον ιερό χριστιανικό μας κόσμο κι έτσι βρέθηκαν από δικό τους σφάλμα στο δρόμο.  Αινείτε λοιπόν τον Θεόν εν φωνές και οργάνοις αλλά κρατάτε και το πορτοφόλι σας σφιχτό, γιατί αυτοί οι αναξιοπαθούντες είναι οπωσδήποτε τεμπέληδες και πιθανόν παράνομοι ή κλέφτες. Εξ άλλου αυτό το ξέρουν όλοι: "η δύναμη στον άνθρωπο είναι ο Μαμωνάς και το πορτοφόλι".
          Έτσι ταμπουρωμένοι πίσω από τον Παρά του Μαμωνά, καί σ'αυτήν την πρόσκαιρη ζωή είστε ευτυχισμένοι καί στην άλλη την αιώνια προσδοκάτε την αιώνια ευτυχία του παραδείσου.  Πόσο παστρικά όμως είναι αυτά, αλλά πόσο μακριά από το πνεύμα του Χριστού!  Ας αναρωτηθείτε λοιπόν όσοι είστε Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι ή Εβραίοι, δηλαδή πιστοί του Ενός και Μοναδικού Αρσενικού Θεού, ο οποίος για να είναι αρσενικός πρέπει να φέρει ανάμεσα στα σκέλια του και τα ανάλογα καλαμπαλίκια και να έρχεται "από πάνω" με ό,τι αυτό το "από πάνω" εννοείται.                                 

Μήπως ευσεβείς πιστοί τον εξαπατάτε; Μήπως παριστάνετε τους πιστούς ενώ δεν είστε; Μήπως έτσι τον θεωρείτε και λίγο βλάκα; Μήπως με λίγη ψεύτικη συμπόνια και λίγη ψεύτικη φιλανθρωπία, χωρίς να εγκαταλείψετε την ασφάλεια και τις ηδονές αυτού του κόσμου αλλ'ακόμα μετατρέποντας την φιλανθρωπία σε σκοτεινή ηδονή, θέλετε ως αντάλλαγμα την αιώνια ζωή;    Όχι όχι κυρίες και κύριοι, οι οποίοι τηρείται υποκριτικά κάποιους βολικούς κανόνες της πίστης με κάποιο βολικό μέτρο, δεν είναι για σας ο Παράδεισος αλλά η Κόλαση.
      Κι αναρωτιέμαι τι είναι άραγε ο Παράδεισος και η Κόλαση;  Είναι αυτό το οποίο καταλαβαίνουν οι υστερόβουλοι, οι εγωιστές, οι άδικοι και γενικά οι Κακοί. Δηλαδή αυτοί οι οποίοι αντιλαμβάνονται μόνο τον τρόμο της βίας της τιμωρίας και το κέρδος της υπακοής σε κάποιον ισχυρό και φυσικά στον πανίσχυρο θεό.  Όμως αυτοί οι κακοί δεν θα ήταν κακοί αν δεν είχαν όλες αυτές τις ιδιότητες οι οποίες τους χαρακτηρίζουν κι έτσι ανακάλυψαν και το κόλπο της Μετάνοιας.  Μπορούν λοιπόν να αναβάλλουν μερικώς τα καθήκοντά τους για την πίστη τους και πριν πεθάνουν να μετανοήσουν αληθινά, δηλαδή να παραδεχτούν μπροστά στον θεό, αυτό το οποίο ο θεός γνωρίζει, δηλαδή ότι αμάρτησαν και όχι μόνο. Έτσι ο θεός, ο οποίος είναι παντογνώστης εξευτελίζεται, όταν ο πιστός φτάνοντας στο τέλος της αμαρτωλής ζωής του χρησιμοποιεί αυτό το κόλπο για να ξεγελάσει τον θεό. Δηλαδή ενώ γνώριζε το σωστό δεν το έκανε, ώστε να μετανοιώσει στο τέλος του δρόμου κι έτσι να έχει απολαύσει τα πάντα σ'αυτή τη ζωή και χωρίς καμιά θυσία να προσδοκά την αιώνια λύτρωση.   Γι'αυτό ο Θεός ρωτά στο τέλος της ζωής του αμαρτωλού. Τι έκανες το τάλαντο που σου έδωσα με την γέννησή σου και την είσοδό σου σ'αυτόν τον κόσμο της δοκιμασίας;  Το αυγάτισες ή μου το φέρνεις όπως σου το έδωσα ή λιγότερο;  Και ο μωρός απατεώνας ξαφνικά θα χαρεί. Το τάλαντο που μου έδωσες θεέ μου το αυγάτισα κι έγινα πάμπλουτος.  Μπράβο σου! του απαντά ο θεός, μπες τώρα μέσα στο μικρό βαρκάκι του θανάτου για να περάσεις απέναντι με όλα σου τα τάλαντα. Και ο πονηρός πιστός μπαίνει περιχαρής με όλα του τα τάλαντα τα οποία ο αγαθός θεός του επέτρεψε αναγνωρίζοντας την αξία του να πάρει μαζί του στον παράδεισο. Το καραβάκι του θανάτου όμως βούλιαξε στην σκοτεινή θάλασσα του ψεύδους και της κόλασης. Ενώ τα άλλα καραβάκια που μετέφεραν αδύνατους και βασανισμένους, τους χωρίς τάλαντα πλούτου, έσχιζαν πανεύκολα το σκοτεινό νερό κι έφταναν στο φως. Κι επειδή οι πιστοί είναι και λίγο κουτοπόνηροι, πρέπει να ερμηνεύσω: Τα τάλαντα είναι άυλα-ιδεατά, είναι η καλοσύνη, η ευσπλαχνία, η αυτοθυσία και όλα όσα συνοδοιπορούν με τις Αρχές του Χριστιανισμού:                 
Α. Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.                    
Β. Όταν κάποιος έχει Δύο, το ένα το δίνει στον συνάνθρωπο που δεν έχει, κι αν δεν τον βλέπει γύρω του, πρέπει να ψάξει να τον βρει.                               
Γ. Αν σε ραπίσει κάποιος πρέπει να γυρίσεις και την άλλη παρειά.
                                                                                                                                                                Συμβουλές σε έναν χριστιανό από έναν συνειδητά άθεο κομουνιστή ο οποίος γνωρίζει ότι το κοινόβιο αγάπης των αρχαίων χριστιανών, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από την σοσιαλιστική πορεία και τον κομουνισμό, ο οποίος είναι το αληθινό, πραγματικό και όχι απλά ιδεατό Κοινόβιο Αγάπης, όπου οι πιστοί προσφέρουν όσο δύνανται και απολαμβάνουν όσο έχουν ανάγκη.   Δηλαδή ο νέος και ισχυρός προσφέρει πολύ περισσότερο από τον γέρο και αδύναμο ή άρρωστο και απολαμβάνει πολύ λιγότερο.