ΙΛΙΕΝΚΟΦ και Ριζοσπάστης για την Διαλεκτική

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ                                                                                                                                                                                          ΕΝΘΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: "7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ"    ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
                                                                                                                Οι νόμοι της μαρξιστικής διαλεκτικής                                                        
Παρέντης: Η μαρξιστική διαλεκτική είναι η μόνη επιστημονική μέθοδος γνώσης, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του διαλεκτικού και του ιστορικού υλισμού και είναι η επιστήμη των πιο γενικών νόμων της φύσης, της κοινωνίας και της νόησης. Έχει δε τους δικούς της νόμους, τους οποίους σήμερα παρουσιάζουμε.
                                                                                                                                                                          Εγώ λέω: Ο κ. Παρέντης που ανέλαβε την περιήγησή μας στη διαλεκτική σκέψη, εξ αρχής λαθεύει.  Η υποδόρια σχέση ιστορικού και διαλεκτικού-υλισμού είναι υπερβολική κι εκτός πραγματικότητας. Κι εξηγώ: Επειδή ο διαλεκτικός υλισμός προϋποθέτει διαλεκτική σκέψη, γι'αυτό αφορά στο γίγνεσθαι το οποίο ουσιαστικά είναι μόνο Τώρα. Δηλαδή, επειδή ο κόσμος και τα γεγονότα του βρίσκονται σε συνεχές καταλυτικο-συνθετικό γίγνεσθαι, δεν διαθέτουν σταθερή ταυτότητα ώστε να δικαιούνται χρονικής διάρκειας. Ο χρόνος λοιπόν, που είναι βασικό στοιχείο της ιστορικότητας, δεν μπορεί να δείχνει την διάρκεια του κόσμου ή των γεγονότων του, αφού δεν διαθέτουν κάποια σταθερή ταυτότητα ώστε να διαρκούν.  Διαλεκτικά αυτό θα πει ότι το Χθες δεν υπάρχει, το Αύριο δεν υπάρχει, το Τώρα είναι μόνο, το Τώρα που δεν είναι, που είναι πάντα Άλλο, είναι αυτό που είναι τίποτα. Το Τώρα που είναι η αιώνια αιχμή του φθίνοντος παρόντος, η οποία είναι αιώνια στην μηδενικότητά της. Λοιπόν η ιστορικότητα είναι μια παρανόηση του ορθολογισμού.               Επίσης Α. η διακήρυξη ότι η "μαρξιστική διαλεκτική, είναι μοναδική επιστημονική μέθοδος γνώσης" είναι υπερβολή, αφού για αιώνες προ της ύπαρξης του μαρξισμού, οι επιστήμες προόδευαν και μάλιστα ραγδαία.  Β. Το ότι η "μαρξιστική διαλεκτική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του διαλεκτικού υλισμού" είναι ένα ερώτημα το οποίο ο συγγραφέας πρέπει να επαληθεύσει, αφού μας πείσει για το ¨τι είναι η μαρξιστική διαλεκτική", "τι είναι ο διαλεκτικός υλισμός" και πως σχετίζονται μεταξύ τους.     Αυτή η παρατήρησή μου βέβαια δεν πρέπει να ληφθεί ως αμφιβολία για την ιδεολογική αξία του ΚΚΕ, αλλά είναι μια ένσταση για τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας προβάλλει μια κατάσταση ως δεδομένη, η οποία όμως πρώτα απ' όλα θέλει έρευνα κι επαλήθευση.                                                                                                                     
1. Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ                                                                
Παρέντης: Πηγή και εσωτερικό περιεχόμενο του προτσές της εξέλιξης είναι η πάλη των αντιθέτων. Ο Β. Λένιν θεωρούσε την παραδοχή των εσωτερικών αντιθέσεων μέσ'τα αντικείμενα της φύσης, πυρήνα όλης της μαρξιστικής διαλεκτικής, ως επιστήμης. «Στην κυριολεξία έγραφε:η διαλεκτική είναι η μελέτη της αντίφασης που υπάρχει στην ουσία των αντικειμένων». Η πάλη των αντιθέτων είναι ιδιαίτερο είδος αλληλο-καθορισμού κι αλληλουχίας των φαινομένων κι η αιτία της βρίσκεται στην αντιφατικότητα των φαινομένων και στην αλληλεπίδρασή τους. Τα αντίθετα είναι οι αντιτιθέμενες η μία στην άλλη πλευρές, δυνάμεις, τάσεις των φαινομένων. Αυτά αποκλείουν και συνάμα καθορίζουν το ένα το άλλο. Παράλληλα, τα αντίθετα είναι πλευρές, στοιχεία της αντίφασης που αποτελεί την αμοιβαία σχέση των αντιθέτων. Η διαλεκτική, δηλαδή, εξετάζει το κάθε πράγμα ως άθροισμα και ενότητα των αντιθέτων, αντίθετα προς τη μεταφυσική που απορρίπτει τις εσωτερικές αντιθέσεις της εξέλιξης της φύσης και της κοινωνίας.                
Εγώ λέω: Μολονότι εκ πρώτης όψης αυτό το κείμενο φαίνεται σωστό, μπορεί κάποιος να έχει ενστάσεις. Υπάρχει μια σύγχυση περί του τι είναι αντίθεση και τι αντίφαση. Εδώ φαίνεται να μην διαφέρουν σαν έννοιες. Τ'αντίθετα όμως αλληλεπιδρούν φαινομενικά, χωρίς να παραβιάζουν τα έσχατα όρια μεταξύ τους, ενώ τ'αντιφατικά αλληλεπιδρούν αληθινά, χωρίς ν'αφήνουν όρια απαραβίαστα μεταξύ τους συνιστώντας ενότητες αντιφατικές, οι οποίες διέπονται από κάποιο ποσοτικο-ποιοτικό Μέτρο. Όταν η ποσοτικο-ποιοτική σχέση αυτών τα οποία συνιστούν το Μέτρο διαταραχθεί, αυτό καταρρέει, συνιστώντας άλλο ποσοτικο-ποιοτικό Μέτρο, το οποίο εκπροσωπεί άλλην ουσία.  Σύμφωνα μ'αυτή την άποψη ότι χαρακτηρίζεται φαινόμενο ή φαινομενικό θεωρείται ψευδές, άρα πρέπει να παραλείπεται απ'την διαλεκτική νοητική διαδικασία. Ο κ. Παρέτης μιλά για αλληλεπίδραση κι αλληλοκαθορισμό των φαινομένων. Με τον όρο "φαινόμενο" όμως ο ιδεαλισμός χαρακτηρίζει του τον πραγματικό κόσμο.   Ο υλισμός δεν δέχεται την ύπαρξη φαινομένων, αφού όλα όσα χαρακτηρίζονται φαινόμενα είναι ουσίες, δομές υλικών καταστάσεων και πράγματα, τα οποία συνιστούν την υλική πραγματικότητα.                             Επίσης υπάρχει κι ένα μπέρδεμα στην ορολογία:  Μιλά για "προτσές εξέλιξης", εγώ τον συμβουλεύω ότι είναι καλύτερη η λέξη "γίγνεσθαι". Αυτή η λέξη περιγράφει την έννοια του εξελικτικού προτσέσου πολύ καλύτερα, είναι ελληνική και κατά 2500 χρόνια αρχαιότερη. Την χρησιμοποίησε το 500 π.Χ. πρώτος ο Αναξίμανδρος, όταν ήθελε να εκφράσει την έννοια της παγκόσμιας εξέλιξης. (κι η αντίθετη λέξη σ'αυτήν είναι το Όλλυσθαι). Επίσης ο Αναξίμανδρος συνεδύασε την έννοια του γίγνεσθαι, με την έννοια του Απείρου, θεωρώντας ότι το γίγνεσθαι είναι άπειρο ή ότι το άπειρο είναι αποτέλεσμα του συνεχούς γίγνεσθαι.

Παρέντης: Η πάλη των αντιθέτων, που ενυπάρχει στα αντικείμενα και στα φαινόμενα, είναι αντικειμενική νομοτέλεια όλου του υλικού κόσμου, είναι η κινητήρια δύναμη του προτσές της εξέλιξης. Στη φύση, δηλαδή, και στην κοινωνία υπάρχουν εσωτερικές αντιθέσεις, που προσιδιάζουν στα αντικείμενα και στα φαινόμενα. Στην αλληλεπίδραση αυτών των αντιθέτων καθοριστικός είναι ο ρόλος των εσωτερικών αντιθέσεων.                                                                                                                                     
Εγώ λέω: Η πάλη των αντιθέτων πραγματικά δεν υπάρχει ως κινητήρια δύναμη του υλικού γίγνεσθαι. Αυτό το οποίο ονομάζουμε εσωτερικές αντιθέσεις, ουσιαστικά είναι η γενεσιουργός ενότητα των αντιφατικών στοιχειωδών μιας καταλυτικο-συνθετικής διαδικασίας. Π.χ. Το κοινωνικό γίγνεσθαι αποτελείται από τάξεις και ταξικά στρώματα, των οποίων τα κοινωνικά συμφέροντα, όντας αντιφατικά, συγκρούονται. Δηλαδή το κοινωνικό γίγνεσθαι κυρίως συνίσταται από την αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου, όπου το κεφάλαιο γεννά μισθωτή εργασία κι η μισθωτή εργασία γεννά κεφάλαιο. Ενώ  το κεφάλαιο δεν μπορεί χωρίς μισθωτή εργασία΄ούτε η μισθωτή εργασία χωρίς κεφάλαιο, αυτά συγχρόνως συγκρούονται, αφού έχουν αντιφατική γενετική υπόσταση και δυναμική.  Από τη στιγμή όμως που η μισθωτή εργασία απελευθερώνεται απ'τον παρασιτικό ρόλο του κεφαλαίου, παύει να είναι μισθωτή, λύνοντας αυτή την παρασιτική αντιφατική σχέση. Έτσι η εργασία κάνει το καθήκον της, παραμερίζοντας το κεφάλαιο σαν άχρηστο κι αν είναι ανάγκη με τη βία.     Τα αντίθετα, αδιαφορούν μεταξύ τους, ενώ τα αντιφατικά μολονότι συνιστούν ενότητα, συγκρούονται κιόλας.                                                                                                                    
Παρέντης: Η υλιστική διαλεκτική κάνει διάκριση ανάμεσα σε ανταγωνιστικές αντιθέσεις στην κοινωνία και σε μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις. Οι ανταγωνιστικές, εξαιτίας της ύπαρξης εχθρικών τάσεων, μπορούν να λυθούν μόνο με έκρηξη, με επαναστατική βία, με την κατάλυση των εκμεταλλευτικών κοινωνικών καθεστώτων, ενώ οι μη ανταγωνιστικές, χάρη στην απουσία εχθρικών τάξεων στη σοσιαλιστική κοινωνία, μπορούν να λυθούν έγκαιρα χωρίς ρήξη, με βάση τη στερέωση και την παραπέρα ανάπτυξη του σοσιαλιστικού κοινωνικού καθεστώτος.                                                                                                        
Εγώ νομίζω ότι: Αυτό είναι το ξεκίνημα του ρεφορμισμού μέσ'το σοσιαλιστικό γίγνεσθαι κι ο χώρος που διεκδικεί η γραφειοκρατία σε βάρος του προλεταριάτου. Δηλαδή, μολονότι η γραφειοκρατία έχει αντίθετα ζωτικά συμφέροντα από το προλεταριάτο, η παρουσία της συμπορεύεται μ'αυτό κι έτσι δεν θεωρείται ανταγωνιστική. Το αποτέλεσμα όμως έδειξε το αντίθετο. Η γραφειοκρατία γιγαντώθηκε και με την αξία της κατάκτησε της εξουσία κι επανέφερε τον καπιταλισμό απ'την πίσω πόρτα.                                                    
Παρέντης: Τι λογής, όμως, είναι αυτή η πάλη των αντιθέτων μέσα στο φαινόμενο; Στο ερώτημα αυτό η σύγχρονη φυσική δίνει απάντηση διαπιστώνοντας, π.χ., ότι στον πυρήνα του ατόμου δρουν αντίθετες δυνάμεις - οι δυνάμεις της έλξης και της απώθησης. ΄Ετσι ο πυρήνας και το περίβλημα του ατόμου βρίσκονται σε σχέση αντίφασης, διότι ο πυρήνας είναι φορτισμένος θετικά, ενώ το περίβλημα, που αποτελείται από ηλεκτρόνια, είναι φορτισμένο αρνητικά. Στον ενόργανο κόσμο οποιοσδήποτε ζωντανός οργανισμός σε κάθε στιγμή του χρόνου παραμένει ο ίδιος, διατηρεί την ποιοτική του προσδιοριστία, ταυτόχρονα όμως είναι και αλλοιώτικος επειδή λόγω της ακατάπαυστης εναλλαγής με τις λειτουργίες της αφομοίωσης και της ανομοίωσης των ουσιών ανανεώνεται όλη την ώρα. Στην κοινωνία οι αντίθετες τάξεις με τα αντίθετα συμφέροντα απαρτίζουν ταυτόχρονα την κοινωνική ζωή της. Ενότητα, όμως, των αντιθέτων σημαίνει ότι αυτά αποτελούν τις αναπόσπαστες πλευρές ενός φαινομένου και ότι αλληλο-καθορίζονται. Τα αντίθετα, δηλαδή δεν μπορούν να υπάρξουν το ένα χωρίς το άλλο ούτε είναι δυνατόν, λ.χ., να νοηθεί το αντικείμενο ή το φαινόμενο έξω από την ενότητά του. Δεν είναι δυνατό, δηλαδή, να χωριστεί ο βόρειος πόλος του μαγνήτη από το νότιο ή να υπάρχει αφομοίωση χωρίς την ανομοίωση. Ακόμη η ενότητα των αντιθέτων εκδηλώνεται και με το ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες οι αντίθετες πλευρές ισορροπούν. Η ισορροπία είναι σχετική, προσωρινή, στην πορεία της ανάπτυξης διαταράσσεται, πράγμα που οδηγεί στην εξαφάνιση ενός πράγματος και στην εμφάνιση ενός άλλου με μία καινούρια ενότητα των αντιθέτων. Για παράδειγμα, στο νεαρό ζωικό οργανισμό επικρατεί το προτσές της αφομοίωσης, στην ώριμη ηλικία η αφομοίωση και η ανομοίωση ισορροπούν, ενώ στη γεροντική ηλικία επικρατεί το προτσές της ανομοίωσης. Αν η ενότητα είναι σχετική, τόνιζε ο Λένιν, η πάλη τους είναι απόλυτη, όπως απόλυτη είναι η ανάπτυξη και η κίνηση.                                                                                            
Εγώ λέω: Εδώ ο κ. Παρέντης μας προσδιορίζει "επιστημονικά" την αντιφατική σχέση των αντίρροπων δυνάμεων της φύσης οι οποίες συνεχίζουν να δρουν και στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Όμως υπερβάλλει χρησιμοποιώντας φυσικά παραδείγματα όπου ο βόρειος πόλος μιας ενότητας δεν μπορεί ποτέ να διαχωριστεί από τον άλλον, Εγώ θα φέρω ένα παράδειγμα το οποίο αναιρεί το προηγούμενο: Κατά την αντιφατική σχέση μισθωτής εργασίας και κεφαλαίου, ενώ το κεφάλαιο δεν μπορεί χωρίς μισθωτή εργασία, αντίθετα η μισθωτή εργασία μπορεί να υπάρξει χωρίς κεφάλαιο.
                                                                                                                                                          Παρέντης: Η πάλη αυτή, λοιπόν, των αντιθέτων προωθεί την κίνηση και την εξέλιξη των φαινομένων, αποτελώντας και την κύρια πλευρά της αντίφασης. Έτσι, π.χ., η κίνηση των πλανητών γύρω από τον ήλιο και η σταθερότητα του ηλιακού συστήματος είναι αποτέλεσμα της ελκτικής δύναμης, που απομακρύνει τους πλανήτες από τον ήλιο. Αν δεν υπήρχε η πρώτη, οι πλανήτες θα χάνονταν στο άπειρο διάστημα και αν δεν υπήρχε η δεύτερη, οι πλανήτες θα έπεφταν πάνω στον ήλιο. Προϋπόθεση, λοιπόν, για την ύπαρξή τους είναι η αντιφατική αλληλεπίδραση των αντιθέτων δυνάμεων. Πηγή, δε, ανάπτυξης στη ζωντανή φύση είναι η αλληλεπίδραση της κληρονομικότητας και της μεταβλητότητας των αντιθέτων τάσεων και ιδιοτήτων στην ανάπτυξη του οργανισμού. Χάρη, δηλαδή, στην κληρονομικότητα ο οργανισμός διατηρεί τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, χάρη όμως στη μεταβλητότητα την ικανότητά του για ανανέωση και προσαρμογή. Ακόμη, κινητήρια δύναμη ανάπτυξης των εκμεταλλευτικών κοινωνιών είναι η πάλη των τάξεων, γιατί μόνο μ' αυτή πραγματοποιείται το πέρασμα σε ανώτερο κοινωνικό σύστημα, αλλά και στη γνώση, η αντίφαση, π.χ., μεταξύ αντικειμενικού και υποκειμενικού, σχετικού και απολύτου κλπ. είναι μορφές της πάλης των αντιθέτων. Εξάλλου, οι αντιθέσεις δεν είναι αμετάβλητες και αποστεωμένες, αλλά αναπτύσσονται και περνούν από στάδια, όπως είναι το αρχικό στάδιο της απλής διαφοράς, το στάδιο του αντιθέτου που είναι στάδιο της αναπτυγμένης αντίφασης, και το στάδιο της σύγκρουσης, όπου η αντίφαση φτάνει στο έπακρο. Ενώ χαρακτηριστικό γνώρισμα των αντιθέσεων και η σπουδαιότερη ιδιομορφία των αντιφάσεων στη σοσιαλιστική κοινωνία είναι ο μη ανταγωνιστικός τους χαρακτήρας γι'αυτό με το μέρος του καινούριου τάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που αντιπαλεύει το ξεπερασμένο και τείνει προς τη λύση των αντιφάσεων αυτών με την κριτική και την αυτοκριτική, την ιδεολογική ενότητα καθώς και με ολοένα καινούριους τρόπους λύσης των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων.                                                                                                                                                                        
Εγώ συμπληρώνω: Όλα στον κόσμο μας συνιστούν αντιφατικές ενότητες ή συνίστανται από αντιφατικές ενότητες, που χαρακτηρίζονται από κάποιο συγκεκριμένο καταλυτικο-συνθετικό Μέτρο, το οποίο εκπροσωπεί μια ταυτότητα ή ένα σύστημα ταυτοτήτων. Τα στοιχεία που συνιστούν αυτές τις αντιφατικές ενότητας, αλληλο-προεκτείνονται, αλληλεπιδρώντας, χωρίς ν'αφήνουν απαραβίαστα όρια μεταξύ τους.           "Αυτόν τον κόσμον που είναι ίδιος για όλους, δεν τον έφτιαξε ούτε θεός ούτε άνθρωπος, αλλ'ήταν, είναι και θα είναι, αιώνιο πυρ, που αναβοσβήνει με Μέτρο". 
                                                                                                                                                                             2. Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΣΟΤΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΣΕ ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ                                            
Παρέντης: Το πέρασμα των ποσοτικών αλλαγών σε ριζικές ποιοτικές αλλαγές είναι ένας από τους πιο γενικούς νόμους της εξέλιξης της φύσης και της κοινωνίας. Η μαρξιστική διαλεκτική δείχνει ότι το προτσές της εξέλιξης είναι το πέρασμα από ασήμαντες ποσοτικές αλλαγές σε ποιοτικές αλλαγές, σε ριζικές δηλαδή αλλαγές, που επέρχονται με μορφή αλματικού περάσματος από τη μία ποιοτική κατάσταση στην καινούρια. Η διαλεκτική διδάσκει ακόμη ότι το προτσές της εξέλιξης, παρά τις παλινδρομήσεις, πρέπει να το βλέπουμε με κατεύθυνση πάντοτε προς την ανοδική πορεία της εξέλιξης και το πέρασμα κατά το άλμα ότι συνίσταται στη διακοπή του βαθμιαίου και δεν απέρχεται τυχαία αλλά νομοτελειακά, ως αποτέλεσμα συσσώρευσης ποσοτικών αλλαγών. Στη φύση συντελείται με άλματα το πέρασμα απ'τη μία στην άλλη κατάσταση, όπως, π.χ., στην περίπτωση της θέρμανσης ή της ψύξης του νερού ή στην κοινωνία συντελείται με τα άλματα των επαναστάσεων, που είναι η ατμομηχανή της ιστορίας, οι κινητήριες δηλαδή δυνάμεις της.                                                                                                                                
Υπενθυμίζω: Οι αρχαίοι που συνέλαβαν την διαλεκτική, αλλά και τον ορθολογισμό θεωρούν ότι: απ'τη μια υπάρχει Γίγνεσθαι κι απ'την άλλη  Όλλυσθαι. Δηλαδή ο κόσμος μας απ'τη μια καταλύεται κι απ'την άλλη συντίθεται, συνιστώντας καταλυτικο-συνθετικό γίγνεσθαι. Στο γίγνεσθαι αυτό τίποτα δεν χάνεται αληθινά, αλλ'ακόμα τίποτα δεν είναι φαινομενικό. Όλα συνεχίζουν να υπάρχουν μετατρεπόμενα σε άλλα, κι όλη αυτή η διαδικασία θεωρείται απόλυτα αληθινή κι όχι φαινομενική όπως την χαρακτηρίζουν ο Χέγκελ κι οι ιδεαλιστές.                                                                                                                                      Επισημαίνω ότι η φράση "το προτσές της εξέλιξης" είναι καταχρηστική, αν δεν απατώμαι η έννοια προτσές έχει μεγάλη συγγένεια με την εξελικτική διαδικασία. Έτσι δεν χρειάζεται να λέμε το εξελικτικό προτσές του κόσμου, αλλά το προτσές του κόσμου΄. Αλλά μπορούμε επειδή είμαστε Έλληνες, το εξελικτικό προτσές να το λέμε όπως πρότεινε ο Αναξίμανδρος, ο οποίος πρώτος μίλησε για Διαλεκτική, Άπειρο και Θεωρία Εξέλιξης των ειδών το 500 π.Χ. δηλαδή για το Γίγνεσθαι.                                                                                                                                                    
Επίσης υπενθυμίζω ότι: Οι αρχαίοι αυτόν τον νόμο διατύπωσαν πολύ καλύτερα από τον Χέγκελ και τον Ένγκελς: Ο Λάο Τσε λεει: Η μεγάλη ευθεία οφείλει να είναι κυρτή.  Και ο Ηράκλειτος ότι: Η ευθεία είναι αποτέλεσμα περιστροφής. Επίσης για το Μέτρο λέει ότι: Αυτόν τον κόσμο που είναι ίδιος για όλους, δεν τον έφτιαξε ούτε θεός ούτε άνθρωπος, αλλά ήταν, είναι και θα είναι άσβεστο πυρ που αναβοσβήνει με Μέτρο. Δηλαδή κάθε τι στον κόσμο μας συνίσταται από κάποιο ποσοτικο-ποιοτικό καταλυτικο-συνθετικό Μέτρο η διαταραχή του οποίου κάνει το ποσοτικο-ποιοτικό Μέτρο να καταρρέει και στη θέση του συνίσταται άλλη καταλυτικο-συνθετική οντότητα άλλου αντιφατικού Μέτρου.                                                                                                                                                                          3. Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ                                                                                                                        
Περέντης: Ο νόμος της διαλεκτικής άρνησης συνίσταται στο ότι το καινούριο παίρνει τη θέση του παλιού, δηλαδή το ένα στάδιο αντικαθιστά το άλλο. Άρνηση, δηλαδή, ονομάζεται η διαδικασία του περάσματος από το παλιό στο καινούριο. Η άρνηση έχει καθολικό χαρακτήρα, προσιδιάζει δηλαδή σ' οποιαδήποτε ανάπτυξη στη φύση και στην κοινωνία. Πέφτοντας, π.χ., στη γη ο σπόρος φυτρώνει με την επίδραση της θερμότητας και της υγρασίας και από αυτόν αναπτύσσεται το φυτό που αποτελεί άρνηση του σπόρου. Όπως ο σοσιαλισμός στην κοινωνία αποτελεί άρνηση του καπιταλισμού. Η άρνηση έχει την αιτία της στην ενότητα και την πάλη των αντιθέτων που ενυπάρχουν στα φαινόμενα, αλλά η ίδια η άρνηση αποτελεί τη λύση της εσωτερικής αντίφασης με την υπερνίκηση της παλιάς, συντηρητικής πλευράς και την επικράτηση της καινούριας προοδευτικής πλευράς. Έτσι η ανάπτυξη αποτελεί τη διαδικασία όπου το παλιό υποβάλλεται συνεχώς σε άρνηση και αντικατάσταση από το καινούριο. Δίχως αυτό δεν υπάρχει ανάπτυξη. Δεν υπάρχει όμως χάσμα μεταξύ του παλιού και καινούριου γιατί η διαλεκτική άρνηση διατηρεί ό,τι καλύτερο υπήρξε στο παλιό, αν και το προτσές δε συντελείται με απόλυτα καθαρή μορφή. Μπορεί δηλαδή να διατηρηθούν και επιβιώσεις ή αρνητικά υπολείμματα του παλιού, που βαθμιαία όμως ξεπερνιούνται (επιβιώσεις, π.χ., του καπιταλισμού στη συνείδηση μερικών ανθρώπων που ζουν στη σοσιαλιστική κοινωνία). Το κάθε καινούριο, αναπτυσσόμενο, θα γίνει παλιό αργά ή γρήγορα. Έτσι, νόμος της ανάπτυξης είναι η άρνηση της άρνησης, που στο σοσιαλισμό δε γίνεται με επανάσταση, αλλά με πέρασμα σε νέο στάδιο ανάπτυξης της κοινωνίας.                                                                    
Εγώ λέω: Η Άρνηση της Άρνησης είναι ο απλοϊκός ορθολογικός χαρακτηρισμός για τον μηχανισμό του καταλυτικο-συνθετικού γίγνεσθαι. Οι Ευρωπαίοι φιλόσοφοι για ν'αντιληφθούν καλά και να "χορτάσουν" νοητικά το γίγνεσθαι, ήθελαν κι έναν ορθολογικό μηχανισμό αλλαγής. Έτσι παρανοώντας της αντιφατικότητα του γίγνεσθαι της Ύλης, η οποία είναι καταλυτικο-συνθετική και άρα αρνητικο-καταφατική, την μετέτρεψαν από αρνητική-κατάφαση, σε αρνητική-άρνηση. Μετά απ'αυτό άρχισε και το γαϊτανάκι της Αρνητικής Διαλεκτικής.         Με την διαδικασία της Άρνησης της Άρνησης, ο Χέγκελ επιδιώκει το τελικό του όραμα: Την συμφιλίωση της διαλεκτικής λογικής με τον αριστοτελικό ορθολογισμό. Υπάρχει η υπόνοια ότι ο Χέγκελ έγραψε την "Επιστήμη της Λογικής" σαν αντίλογο στην "Κριτική του Καθαρού Λόγου" του Καντ, για να του "δείξει" ποια λογική είναι αληθινά Μεταφυσική. Φαίνεται όμως ότι παράλληλα μ'αυτό, θέλει να δείξει και τον δρόμο που παίρνει η διαλεκτική του προς την βαθύτερη διδασκαλία της Μεταφυσικής, η οποία μολονότι είναι δυσδιάκριτη, είναι αριστοτελική.        Επισημαίνω: Ο διαλεκτικός υλισμός πρέπει πάντα ν 'αντιτίθεται στις έννοιες: Απόλυτο, Φαινόμενο, Αντίθεση, Μεταφυσική, Αιώνιες Αξίες, Ορθολογισμό και Ντετερμινισμό.                                         Επίσης υπενθυμίζω ότι: Με την ίδρυση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και την ολοκλήρωση των αντιλήψεών μας περί Διαλεκτικής, θα πρέπει να αρκεστούμε στην επιτυχή εφαρμογή της λαοκρατικής εξουσίας κι από κει, βήμα-βήμα να κατακτήσουμε μέσα από την πράξη την οικοδόμησης του σοσιαλισμού και την ανώτερη φιλοσοφική διάσταση του διαλεκτικού υλισμού που απορρέει και από την πρακτική.         Βέβαια η σοσιαλιστική οικοδόμηση κατέρρευσε απ'τα μέσα, λόγω λαθών. Εμείς όμως ακόμα κι έτσι μπορούμε να βγάλουμε τα διαλεκτικά μας συμπεράσματα, κρίνοντας τα λάθη που υποθέτουμε ότι έγιναν.  Κι επειδή οι καπιταλιστές "νικητές" και οι υποστηρικτές τους, οι οποίοι τους ανέχονται ως αναγκαίο κακό, θεωρούν ότι η υπόθεση του σοσιαλισμού και της Λαϊκής Εξουσίας έχει λήξει, δεν θα πει ότι αυτό ισχύει, αφού οι αιτίες που καθιστούν αναγκαία την επανάσταση και την εγκαθίδρυση Λαϊκής Εξουσίας δεν έπαψαν.   Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως Άνθρωποι κι επαναστάτες, πρέπει να κατέβουμε ξανά από τα κλαδιά της συντήρησης και να βαδίσουμε ξανά παραπατώντας στον ορίζοντα του Νέου και Αγνώστου, κάτω από την χλεύη και το μίσος των αποκατεστημένων στις περίοπτες θέσεις των κλαδιών.